Hobby
Emocje na wodzy
By dosiąść konia, wystarczy kilka godzin lekcji, by samodzielnie pogalopować po zielonych pagórkach – nawet kilkanaście miesięcy systematycznego treningu. Wbrew pozorom, jazda konna to sport nie tylko dla bardzo szczupłych i wysportowanych ludzi. Jeździć każdy może.
Co jest fascynującego w jeździectwie? Dla jednych kontakt ze zwierzęciem i możliwość okiełznania jego natury. Dla drugich jazda konna to po prostu sport, idealny na poprawę kondycji i sylwetki. Jeszcze inni traktują to jak wyzwanie – doskonalenie własnych umiejętności i przezwyciężanie słabości. Jeszcze kilkadziesiąt lat temu rekreacyjnie na konia wsiadali jedynie przedstawiciele wyższych sfer. Dziś dostęp do szkółek jeździeckich ma każdy. Nie zmienia to jednak faktu, że rozrywka ta wciąż jest zarezerwowana dla ludzi, którzy nie muszą się liczyć z każdym groszem. Konie to sport dosyć drogi. Na pewno jest luksusem, który przy sprzyjających okolicznościach może jednak przerodzić się w pasję. Na szczęście spore wydatki, jakie się z nim wiążą, szybko są rekompensowane przez niezliczone korzyści płynące z siedzenia w siodle.
Jazda konna to przede wszystkim ruch zbawienny dla organizmu człowieka, do tego na świeżym powietrzu. W siodle uruchamiamy nie tylko mięśnie ud i łydek, ale też górnych partii ciała. To sport, który zmusza nas do zachowania prawidłowej postawy ciała. Rozciąga mięśnie i wzmacnia je. Jest idealny dla tych, którzy po godzinach spędzonych za biurkiem zmagają się z bólami pleców. Pozytywnie wpływa na układ krążenia. I, co dla wielu jest najważniejsze, wymaga gigantycznego wysiłku. A za tym idzie szybkie spalanie kalorii, nawet do 600 podczas godzinnej jazdy. Pozytywny wpływ na psychikę wyróżnia jeździectwo spośród innych sportów. To, że wysiłek fizyczny likwiduje stres, jest oczywiste. Kontakt z koniem ma jednak dodatkowo właściwości terapeutyczne.
Jeździć konno może każdy. Tak samo, jak każdy może zacząć przygodę z jeździectwem. Bez względu na wiek oraz wagę. W siodle równie dobrze może sobie poradzić zarówno filigranowa pani, jak i barczysty pan z brzuszkiem. Nie liczą się bowiem kilogramy i budowa ciała, lecz umiejętności. A tych na szczęście można się nauczyć.
Podstawą jest uświadomienie sobie, że w jeździectwie najbardziej liczy się współdziałanie z koniem. Ci, którzy boją się zwierząt, będą mieli trudniej. Ludzkie emocje w prostej linii przenoszą się na zwierzę. Gdy jeździec czuje niepokój, to samo dzieje się z koniem. Do tego nie każdy koń jest taki sam i nie każdy człowiek ma predyspozycje, które sprawią, że w kilka miesięcy będzie dobrym jeźdźcem. Miedzy innymi dlatego jazda konna to sport wyjątkowy. Wiele w nim zależy nie tylko od człowieka, ale też od zwierzęcia.
Tak czy inaczej, na początku najważniejsze jest znalezienie dobrego instruktora, który wprowadzi nas w koński świat. Gdzie go szukać? Najlepiej w poleconej szkółce jeździeckiej. Jest w czym wybierać, bo na terenie całego kraju klubów, które przyjmą pod swoje skrzydła amatorów, są setki. Na obrzeżach dużych miast i na odludziach. Nie wszystkie są jednak godne polecenia. Dobra szkoła dysponuje nie tylko zespołem przeszkolonych instruktorów, ale też końmi, które bez strachu można polecić początkującym: cierpliwymi i spokojnymi, a nie takimi, które gryzą, kopią i mogą ponieść. Dlatego przed zainwestowaniem w lekcje warto popytać znajomych lub przejrzeć portale jeździeckie, na których na pewno trafimy na miejsce godne zaufania. Za godzinę jazdy zapłacimy około 40 zł. Trening na lonży zawsze jest tańszy niż przejażdżka w terenie. A jeśli zapragniemy szkolić się pod okiem zawodowego trenera, ceny mogą wzrosnąć nawet do kilkuset złotych za godzinę. Samodzielną naukę odradza się, głównie ze względu na bezpieczeństwo.
– Początkującym nie polecałbym również przedsięwzięcia typu: naucz się jeździć w tydzień – mówi Adam Grzelak, jeździec amator, który uprawia jadę konną już od ponad 20 lat. – Gwarantuję, że osoba, która nie miała wcześniej nic wspólnego z jeździectwem, po pierwszych jazdach będzie zmagała się z zakwasami. Intensywnego tygodnia czy dwóch w siodle raczej nie wytrzyma. Nawet jeśli jest wyjątkowo wysportowana. Jeżdżąc, uruchamiamy zupełnie inne partie mięśni niż podczas biegania, jazdy na nartach czy wspinaczki. A sam wysiłek jest gigantyczny.
Zanim amator dosiądzie konia, czeka go wizyta w boksie. Instruktor pokaże, jak bezpiecznie podejść do wierzchowca, jak ostrzec go o swojej obecności, do czego służą wodze, a nawet, jak osiodłać konia, oczyścić jego sierść i kopyta. Warto przyłożyć się do tych zajęć, a nawet umawiać się w szkółce na jak najczęstsze odwiedzanie zwierzęcia. To tam złapiemy kontakt z koniem, który jest niezbędny do opanowania sztuki ujeżdżania.
Przeczytaj więcej o: hobby, jazda konna, jeżdziectwo, konie, nauka
Rekomenduj artykuł Oddano głosów:
