Podróże
Tunezja – islam przyjazny Europejczykom
Tunezja to najbezpieczniejszy kraj północnej Afryki, gdzie można się kąpać w morzu przez cały rok, rosną zielone palmy, kwitną egzotyczne kwiaty, a pomarańcze, mandarynki i banany zrywa się prosto z drzewa.
Co krok spotykamy ruiny antycznych miast, rzymskie mozaiki, akwedukty i mediny (arabskie starówki).
Tunezja jest krajem islamskim, ale jest to islam tolerancyjny, przyjazny gościom. Tunezyjczykom, którym religia nie zaleca picia alkoholu, nie wadzi, gdy raczą się nim turyści. W tutejszych domach towarowych stoiska monopolowe oferują świetne tunezyjskie wina, nieco mniej rewelacyjne piwa i buchę – miejscową wódkę z daktyli lub fig.
Wyspa mityczna
Położona na południu Tunezji Dżerba porośnięta jest równymi rzędami oliwek uprawianych tu od czasów rzymskich. Według greckiej mitologii Dżerba była wyspą Lotofagów, na której wylądował Odyseusz podczas swej podróży do domu. Tutejsze plaże należą do najpiękniejszych nad Morzem Śródziemnym. A północno-wschodnie wybrzeże to ciąg luksusowych hoteli z basenami i nowoczesnymi centrami odnowy biologicznej.
W stolicy wyspy Houmt Souk jest nadmorska promenada z dziesiątkami kawiarni i restauracji pod gołym niebem. W malowniczym porcie zobaczyć można naprawiających sieci rybaków oraz setki powiązanych ze sobą glinianych dzbanów służących do połowu ośmiornic.
Dżerba słynie z wyrobów ceramiki użytkowej, a zwłaszcza wielkich amfor eksportowanych zarówno w czasach starożytnych, jak i dziś, m.in. do Francji. W wiosce Guellala jest mnóstwo warsztatów ceramicznych, gdzie można podziwiać, jak przygotowuje się glinę i robi garnki, lampki oliwne, dzbany i amfory. W wiosce Er-Riadh jest synagoga Al-Griba (Cudowna) jedna z najstarszych w Afryce, gdzie przechowywana jest najstarsza na świecie tora.
Wśród piasków Sahary
Na południu kraju rozciągają się bezkresne pola piaszczystych wydm, a nad słonym jeziorem Szatt el-Dżerid znajdują się oazy Douz, Kebili, Tozeur i Nefta, gdzie rosną setki tysięcy palm daktylowych, uprawianych na tych terenach od tysiącleci. Najbardziej ceniona odmiana nosi nazwę „świetliste palce”. Jej podłużne owoce w kolorze miodu są przesycone cukrem. Jesienią każdego roku odbywa się tu Festiwal Sahary, z występami zespołów folklorystycznych, wyścigami konnymi i walkami wielbłądów.
Asfaltowa szosa prowadzi z Kebili do Tozeur poprzez pokryty solą, częściowo wyschnięty Szatt el-Dżerid. Niegdyś była to zatoka Morza Śródziemnego, dziś to położone poniżej powierzchni morza słone jezioro napełnia się wodą tylko po ulewnych, zimowych deszczach. Przez resztę roku jego dno pokryte jest warstwą soli, zwykle białej, ale niekiedy także żółtej, różowej czy niebieskawej. W upalny dzień, kiedy praży palące słońce, można tu być świadkiem fatamorgany.
Sama Nefta leży na wyżynie, z której rozciąga się wyjątkowo piękny widok na kolistą dolinę pokrytą dywanem palm. To słynny koszyk (Corbeille) Nefty, rajski ogród pełen kwiatów i upojnych woni, z obfitością źródlanej wody, której szum działa kojąco na człowieka.
Rzymska Tunezja
Rzymskim miastem z nieźle zachowaną bramą i okazałymi budowlami przy forum oraz licznymi mozaikami pozostałymi po bizantyjskich kościołach jest Subajtila, starożytna Sufetula. Do dzisiaj zachwycają tu pozostałości świątyń Jowisza, Junony i Minerwy.
Na wschodzie leży El Dżem, niewielkie miasteczko, którego główną atrakcją jest ogromny rzymski amfiteatr, trzeci co do wielkości w Cesarstwie Rzymskim (po Koloseum i amfiteatrze w Kapui).
Ulice Kairuanu
Niedaleko jest święte miasto Kairuan, założone w 670 r. przez arabskiego wodza Ukbę ibn Nagiego, które bogaciło się na handlu. Do dziś zachowało się blisko 120 meczetów i mauzoleów oraz wielkie cysterny z XI wieku.
Wielki Meczet w starej części Kairuanu to najbardziej święta budowla Tunezji i najstarsze miejsce modlitw w Afryce Północnej. Wysoki minaret odgrywał dawniej rolę obronną. Wielkie wrażenie robi wspaniały dziedziniec otoczony kolumnadą. Do sali modłów mają wstęp tylko muzułmanie. Innowiercy mogą jedynie z zewnątrz podziwiać podtrzymujący strop las rzymskich kolumn.
Siedziba piratów
Stolica Sahelu Susa (Sousse) to stare miasto zamieszkiwane najpierw przez Rzymian, potem przez Wandalów, Bizantyjczyków i Arabów. Przez blisko 100 lat władali nim Normanowie z Sycylii, jeszcze później było siedzibą korsarzy.
Rekomenduj artykuł Oddano głosów:
