Używamy plików cookies, by ułatwić korzystanie z naszych serwisów.
Jeśli nie chcesz, by pliki cookies były zapisywane na Twoim dysku zmień ustawienia swojej przeglądarki.

REKLAMA
|
  • Warszawa
  • Białystok
  • Bydgoszcz
  • Gdańsk
  • Kalisz
  • Katowice
  • Kielce
  • Kraków
  • Lublin
  • Łódź
  • Olsztyn
  • Opole
  • Poznań
  • Rzeszów
  • Szczecin
  • Toruń
  • Wrocław
  • Zielona Góra
Tutaj jesteś: rp.pl » Wiadomości » Kultura » Film

Film

Widziałam obrzezanie dziewczynki

Małgorzata Piwowar 18-11-2008, ostatnia aktualizacja 18-11-2008 10:46
Kadr z filmu „Atijat, pierwsza żona”
Kadr z filmu „Atijat, pierwsza żona”
źródło: Rzeczpospolita
Kadr z filmu „Atijat, pierwsza żona”
Kadr z filmu „Atijat, pierwsza żona”
źródło: Rzeczpospolita
Kadr z filmu „Atijat, pierwsza żona”
Kadr z filmu „Atijat, pierwsza żona”
źródło: Rzeczpospolita

Rozmowa z Anną Błaszczyk, autorką filmu dokumentalnego „Atijat, pierwsza żona” opowiadającego o życiu społeczno-obyczajowym w Sudanie. Premiera w TVP 1 we wtorek o 23.05

Jak poznała pani Atijat?

W czasie badań archeologicznych, w których uczestniczę od 10 lat. Wynajęliśmy dom w małej wiosce na skraju pustyni, by żyć jak miejscowi — w glinianej chacie krytej palmowymi liśćmi z widokiem na bezmiar pustyni Bajuda.

Chętnie odwiedzałam ludzi z wioski. Atijat mieszkała tuż obok. Początkowo wymieniałyśmy tylko spojrzenia i proste gesty. Piłyśmy herbatę, przygotowywałyśmy posiłki, chodziłyśmy nad Nil i w odwiedziny do innych kobiet. Jednak mimo dużej gościnności wyczuwałam dystans. Wszystko się zmieniło, gdy Atijat zaczęła uczyć mnie arabskiego. Minęły lata zanim zaczęłam trochę rozumieć ich dialekt i wtedy otworzył się przede mną inny świat.

Co było dla pani jako dla Europejki najtrudniejsze do zrozumienia, zaakceptowania w mentalności i obyczajowości miejscowych kobiet i mężczyzn?

Wiele rzeczy. Kilka lat temu byłam świadkiem ceremonii obrzezania 4-letniej Ammani. To był szok, mimo że wiele na ten temat wcześniej czytałam i słyszałam. Istnieją dwa podstawowe typy obrzezania dziewcząt: faraoński - radykalny i sunnicki — będący odpowiednikiem obrzezania chłopców. Kobiety, które znam, najczęściej praktykują obrzezanie typu pośredniego, polegające na wycięciu łechtaczki, warg sromowych mniejszych i zszyciu większych.

Pozostaje tylko maleńki, kilkumilimetrowy otwór. Zazwyczaj zabiegi wykonują wioskowe znachorki i akuszerki: niewykwalifikowane, ale zaufane i tanie. Jako narzędzi używają nożyczek, brzytwy, noża, a niekiedy kawałka puszki czy szkła. Rzadko narzędzia są wysterylizowane, częściej przetarte szmatą zmoczoną w wodzie lub w oleju. Rana goi się nawet 20 dni.

Trudno zrozumieć, dlaczego mimo śmiertelnych przypadków nadal praktykuje się ten barbarzyński zwyczaj, ale dla żyjących dziś na świecie ponad 130 mln obrzezanych kobiet, to przymus wynikający z wielowiekowej tradycji. O przeprowadzenie zabiegu zabiegają same matki, choć dobrze pamiętają, przez co przeszły. Ale chcą dla swoich córek jak najlepiej, bo nieobrzezana dziewczyna ma nikłe szanse na zamążpójście - uważa się ją za nieczystą. Traktowana jest jak wyrzutek społeczeństwa. Jeśli nawet znajdzie męża, to w każdej chwili może ją odesłać do rodziców. Atijat i inne kobiety są przekonane, ze nieobrzezane dziewczyny są bardziej rozrywkowe i rozwiązłe. Osobnym dramatem jest poligamia, na którą zezwala islam.

Dlaczego?

Bo rodzi konflikty, dramatyczne sytuacje. Nawet jeśli mężczyzna jest na tyle bogaty, by każdej z żon zapewnić oddzielny dom i stara się równo dzielić podarunki i pieniądze. Bo zwykle faworyzuje młodsze żony. Nie liczy się z uczuciami starszych, które czują się odepchnięte i zaniedbywane.

Czy kobiety w Sudanie czują się dyskryminowane?

Raczej nie, mają swoje prawa. W kulturze islamskiej obowiązuje całkowita rozdzielność płci. Kobiety zajmują się domem, a mężczyźni reprezentują rodzinę na zewnątrz. Ale i mężczyznom nie zawsze jest łatwo. Religia i prawo obyczajowe wymagają, by przyszły pan młody zapłacił rodzinie wybranki za jej rękę. Jest także zobowiązany przesłać kosztowne dary i pokryć koszty wesela. To zmusza młodych mężczyzn do odkładania decyzji o ożenku. A rodzina panny młodej często wymaga zbyt wysokich sum, bo to podstawa prestiżu, jaki dziewczyna zdobywa w oczach swojego otoczenia.

Uderzająca jest otwartość z jaką i kobiety, i mężczyźni odpowiadają na pani pytania dotyczące życia erotycznego.

Moi bohaterowie są otwarci, ponieważ łączy nas długoletnia znajomość. Myślę też, że nie traktują mnie poważnie. Moje pytania są tak bezpośrednie, że aż zaskakujące, więc rozmówcy nie są w stanie powstrzymać się od śmiechu. W Sudanie kobiety nie pytają o takie rzeczy. Seks to temat tabu. Za to z kobietami rozmawia się o mężczyznach tak, jak w Polsce.

Film pokazuje, że kierowca, który panią wiózł, zachowywał się w stosunku do pani dość śmiało proponując małżeństwo. Czy Europejki są tam tak samo traktowane jak miejscowe kobiety?

Zachowanie kierowcy było nie tyle śmiałe, co rozbrajające. Dla tamtejszych mężczyzn biała kobieta jest uosobieniem marzeń. Alabastrowa skóra jest w Sudanie oznaką przynależności do klasy wyższej i dowodem na to, ze kobieta nie pracuje w polu. Miejscowe kobiety mają obsesję na punkcie wybielania skóry. Używają w tym celu najróżniejszych kremów i mazideł. Chronią twarz przed słońcem i nawet w czasie 40-stopniowych upałów noszą długie, czarne rękawiczki. Z drugiej strony wiem, że większość Sudańczyków nie ma dobrego zdania o białych kobietach. Uważają nas za rozwiązłe i zepsute. Kobiety Zachodu niewłaściwie się ubierają, nie zasłaniają włosów, są wyzywające. Poza tym żyją w związkach partnerskich bez ślubu, nie dochowują dziewictwa i rodzą nieślubne dzieci. Dla nich szanująca się dziewczyna nie wyruszyłaby w samotną podróż do Afryki.

Poprzednia
1 2

Przeczytaj więcej o:  Atijat , dziewczynka , film , obrzezanie , sudan

Rzeczpospolita
Żadna część jak i całość utworów zawartych w dzienniku nie może być powielana i rozpowszechniana lub dalej rozpowszechniana w jakiejkolwiek formie i w jakikolwiek sposób (w tym także elektroniczny lub mechaniczny lub inny albo na wszelkich polach eksploatacji) włącznie z kopiowaniem, szeroko pojętą digitalizacją, fotokopiowaniem lub kopiowaniem, w tym także zamieszczaniem w Internecie - bez pisemnej zgody Gremi Business Communication. Jakiekolwiek użycie lub wykorzystanie utworów w całości lub w części bez zgody Gremi Business Communication lub autorów z naruszeniem prawa jest zabronione pod groźbą kary i może być ścigane prawnie.
Rekomenduj artykuł, oddano głosów: 

Sonda: Konflikt ukraiński a Polska?

Czy konsekwencje sytuacji na Ukrainie mogą spowolnić tempo wzrostu gospodarczego Polski?

    E-booki "Rzeczpospolitej"

    Co się od 2013 roku zmieni w przepisach emerytalnych

    Co się od 2013 roku zmieni w przepisach emerytalnych

    Poradnik prawny dla przyszłych emerytów
    Rozwody, separacje, alimenty

    Rozwody, separacje, alimenty

    Rozwód czy separacja to zawsze porażka, często finansowa. Z reguły jednak okazuje się mniejszym złem, niż formalne pozostawanie w związku, którego nie da się utrzymać
    Testamenty, spadki, darowizny

    Testamenty, spadki, darowizny

    Poradnik o regułach dziedziczenia oraz praktyczne wskazówki dotyczące sporządzania testamentu
    Brak kategorii do wyświetlenia.
    Tu nas znajdziesz: DO GÓRY
    Zamknij

    Przeczytaj też: >>

    Jak powstawały dokumenty o Różewiczu

    Filmowe biografie Tadeusza Różewicza systematycznie sporządzał Andrzej Sapija. Powstały: „Różewicz w teatrze" (2003), „Różewicz we fragmentach..." (2006), „Poeta emeritus" (2010). Ale pierwszy portret poety dokumentalista zrealizował w 2000 roku. Był to „Tadeusz Różewicz". >>
    common