Wyrok SN z 20 marca 2008 r. w sprawie (sygn. akt II PK 214/07) Roman N. przeciwko TPSA

Sygn. akt II PK 214/07

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 20 marca 2008 r.Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Roman Kuczyński (przewodniczący)SSN Józef IwulskiSSN Jerzy Kwaśniewski (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa Romana N.przeciwko Telekomunikacji Polskiej Spółce Akcyjnej w Warszawieo przywrócenie do pracy, wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 20 marca 2008 r.,na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w G.z dnia 20 lutego 2007 r., sygn. akt VI Pa 11/07,

oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Powód Roman N. domagał się od pozwanej Telekomunikacji Polskiej S. A. w Warszawie przywrócenia do pracy na poprzednich warunkach oraz zasądzenia wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy.Pozwana wniosła o oddalenie powództwa.Wyrokiem z dnia 29 listopada 2006 r. Sąd Rejonowy – Sąd Pracy w M. oddalił powództwo.

Wyrok ten wydano w oparciu o następujące ustalenia. Powód Roman N. był zatrudniony w pozwanej Telekomunikacji Polskiej S. A. w Warszawie od dnia 1 października 1996 r. ostatnio na stanowisku specjalisty pracę tą wykonywał w M. Od dnia 9 maja do dnia 23 czerwca 2006 r. korzystał ze zwolnienia lekarskiego. Od dnia 26 czerwca 2006 r. powód rozpoczął wykorzystywanie urlopu wypoczynkowego. Pismem z dnia 28 czerwca 2006 r. doręczonym powodowi w dniu 5 lipca 2006 r. pozwana poinformowała powoda, że nie może udzielić mu urlopu wypoczynkowego planowanego od dnia 26 czerwca 2006 r. ponieważ w związku z nieobecnością w pracy spowodowaną chorobą trwającą ponad 30 dni powinien poddać się kontrolnym badaniom lekarskim i przedstawić pracodawcy zaświadczenie o zdolności do pracy na zajmowanym stanowisku.

Pozwana poinformowała powoda, że wobec braku takiego zaświadczenia nieobecność powoda w pracy traktuje jako nieusprawiedliwioną. Kolejnym pismem z dnia 30 czerwca 2006 r., ale doręczonym powodowi także w dniu 5 lipca 2006 r., pozwana poinformowała, że rozwiązuje z nim umowę o pracę bez wypowiedzenia na podstawie art. 52 § 1 pkt 1 k. p. wobec udania się na urlop wypoczynkowy od dnia 26 czerwca 2006 r. bez zgody pracodawcy i bez uzgodnienia z bezpośrednim przełożonym.

W okresie gdy powód przebywał na zwolnieniu lekarskim kilkakrotnie kontaktował się z nim Piotr N. – asystent zespołu przedstawicieli handlowych, który zastępował powoda podczas jego nieobecności. Piotr N. skontaktował się też z powodem pod koniec zwolnienia lekarskiego. Powód poinformował go, że od poniedziałku będzie na urlopie. Powód nie informował o tym Grzegorza E. – swojego bezpośredniego przełożonego. W dniu 27 czerwca 2006 r. powód przesłał do G. E. i P. N. na adresy ich poczty elektronicznej informacje, że od dnia 26 czerwca 2006 r. przebywa na urlopie, z jednoczesną prośbą o informację, w jaki sposób ma uzyskać zaświadczenie lekarskie umożliwiające mu powrót do pracy.

Ponownie powód zwrócił się o taką informację w dniu 3 lipca 2006 r. Na wysyłane zapytania powód nie otrzymał odpowiedzi. U strony pozwanej obowiązuje Ponadzakładowy Układ Zbiorowy Pracy. Urlopy wypoczynkowe na następny rok planowane są pod koniec danego roku kalendarzowego. Zatwierdzony plan urlopów podawany jest do wiadomości pracowników. W związku z planowanymi urlopami pracownicy przed terminem ich rozpoczęcia otrzymują karty urlopowe, które podpisują tak oni, jak ich bezpośredni przełożeni. Karty urlopowe odsyłane są do Działu Obsługi Kadrowej. W praktyce niejednokrotnie zdarzało się, że pracownik udawał się na urlop wypoczynkowy bez podpisania karty urlopowej, a jedynie po uzgodnieniu z bezpośrednim przełożonym.

Nieobecność pracownika jest wówczas odnotowywana w listach obecności. W 2006 r. powód podpisywał karty urlopowe. Podpisał też dwie karty urlopowe za 2005 r.

Na podstawie dokonanych ustaleń faktycznych Sąd Rejonowy uznał, że podana powodowi przez pozwaną przyczyna rozwiązania umowy o pracę w trybie art. 52 k. p. była uzasadniona. Udanie się bowiem przez pracownika na urlop wypoczynkowy bez uzgodnienia z pracodawcą należy kwalifikować jako ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych.