Rozmowa "Rz"
Kryminał uzależnia
Rozmowa z Robertem Ostaszewskim, krytykiem literackim i redaktorem Portalu Kryminalnego
Rz: W Polsce ostatnio popularne są kryminały retro, osadzone w konkretnej sytuacji historycznej. Skąd taka moda?
Robert Ostaszewski: Rzeczywiście, dominują u nas kryminały retro, których akcja najczęściej toczy się w latach 20. i 30. XX wieku, czego przykładem są choćby cykle powieściowe Marka Krajewskiego, Marcina Wrońskiego czy Konrada T. Lewandowskiego. Ale też równie chętnie czytane są współczesne skandynawskie kryminały społeczno-obyczajowe, na przykład Henninga Mankella czy Stiega Larssona.
A dlaczego w ogóle sięgamy po kryminały?
Ludzie zawsze chętnie czytali kryminały, a dziś po prostu więcej osób się do tego przyznaje. Kiedyś to nie było w dobrym tonie, bo kryminały uznawano za rodzaj literatury wagonowej.
Żyjemy w niepewnym, skomplikowanym świecie, a kryminał jest opowieścią, w której zło najczęściej zostaje ukarane i triumfuje porządek. Dzięki temu mamy odrobinę komfortu psychicznego. Nawet jeśli jest on złudny...
A konstrukcja powieści kryminalnej ma dla czytelnika znaczenie?
Bez wątpienia. Są one konstruowane w taki sposób, żeby nieustannie pobudzać ciekawość, trzymać nas w napięciu, żebyśmy wciąż chcieli odkrywać, co się jeszcze wydarzy. Ważne są też kreacje bohaterów prozy kryminalnej. Nie wchodząc w szczegóły: kryminały uzależniają czytelników w pozytywnym sensie.
Jaka jest recepta na skutecznie uzależniającą powieść kryminalną?
Przede wszystkim musi mieć wyrazistego, niebanalnego bohatera, którego czytelnik polubi lub nie, ale nie pozostanie wobec niego obojętny. Dobrym przykładem jest postać Eberharda Mocka z powieści Krajewskiego lub Lisbeth Salander z cyklu Larssona. Losy takich bohaterów chce się po prostu śledzić bez końca.
Rekomenduj artykuł Oddano głosów:
