Obie przesłanki takiego leczenia: medyczna i społeczna, muszą być aktualne. Nie wystarczy ich istnienie na etapie wnoszenia sprawy, a nawet wyroku sądu pierwszej instancji. To sedno najnowszego wyroku Sądu Najwyższego, który podkreślił, że leczenie alkoholizmu jest dobrowolne, a wyjątków nie można rozszerzać.
Sąd Rejonowy w Warszawie wszczął taką sprawę wobec Karola K., lat 31, z zawodu nauczyciela, zatrudnionego jako magazynier. Poza raczej rzadkimi przerwami w spożywaniu alkoholu przychodził do pracy pod jego wpływem i bywał w domu, mieszkając u matki i dając się jej i siostrze we znaki. Nie dbał o porządek ani higienę, bywał agresywny i wszczynał awantury.
SR uznał, że spełnia przesłanki zobowiązania go do podjęcia leczenia odwykowego, gdyż to jedyna szansa na zerwanie z nałogiem.
Przesłanki określa ustawa o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (art. 21, 24 i 26). Osoby, które w związku z nadużywaniem alkoholu powodują rozkład życia rodzinnego, można skierować na badanie, a uzależnione do poddania się leczeniu odwykowemu.
Sąd Okręgowy w Warszawie utrzymał postanowienie, wskazując, że opinia psychiatryczno-psychologiczna i zeznania świadków i samego Karola K. potwierdzają, że jest uzależniony od alkoholu (przesłanka medyczna). Spełniona też jest przesłanka społeczna (rozkład życia rodzinnego). SO pominął zaś wnioski mężczyzny na wykazanie, że wyprowadził się od matki, mieszka u dziewczyny, urlop już wykorzystał, a idąc na leczenie, ryzykuje utratę pracy.
