Prenumerata 2018 ju˜ż w sprzedża˜y - SPRAWD˜!

Ustrój i kompetencje

Zygzakiem też można liczyć odległość od restauracji do kościoła

Fotolia.com
HANDEL | Zasady ustalania odległoœci między miejscem, gdzie sprzedaje się alkohol a szkołš i koœciołem muszš być precyzyjne. Od tego zależy bowiem, czy przedsiębiorca dostanie koncesję, czy nie.

Spółka prowadzšca restaurację zwróciła się do burmistrza z wnioskiem o zezwolenie na sprzedaż alkoholu i piwa w jej lokalu. Okazało się, że jest on zbyt blisko szkoły i koœcioła. Gminna komisja rozwišzywania problemów alkoholowych negatywnie zaopiniowała wniosek, a bez jej aprobaty spółka nie miała szans na koncesję. Postanowiła jednak walczyć o swoje. I udało się.

Komisja mówi nie

Na wniosek komisji strażnicy miejscy dokonali pomiarów. Ustalili, że odległoœć od wejœcia do restauracji do koœcioła wynosiła 84 m a do szkoły mniej niż 76,5 m. Oznacza to, że restauracja nie spełnia wymagań z uchwały rady miejskiej w sprawie okreœlenia zasad usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych. Uchwała mówiła bowiem o odległoœci wynoszšcej minimum 100 m.

Spółka twierdziła, że główne wejœcie jest stale nieczynne. Zostało ono zlikwidowane i zastšpione stałš witrynš. Z tego powodu pomiar odległoœci powinien być przeprowadzony od tyłu budynku, a skoro lokal jest ogrodzony, pomiaru odległoœci do szkoły i koœcioła należy dokonywać od bramy w ogrodzeniu. Ponadto odległoœć między punktem sprzedaży alkoholu a obiektami chronionymi powinna być, zdaniem skarżšcej spółki, mierzona wzdłuż krawędzi jezdni lub chodnika, a nie w linii prostej. Wskazano, że ogrodzenie ogródka gastronomicznego jest tymczasowe (od maja do wrzeœnia) i w zwišzku z tym, brak jest podstaw do mierzenia odległoœci do bramki wejœciowej.

Jak mierzyć, to w linii prostej

Spółka odwołała się do Samorzšdowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie. SKO utrzymało jednak postanowienie gminnej komisji rozwišzywania problemów alkoholowych. Według niego ustalono, że odległoœć „od dawnego – nieistniejšcego wejœcia – lokalu do bramki w ogrodzeniu boiska szkolnego" – wynosi 76,5 m. Odległoœć zaœ od „istniejšcego wejœcia do lokalu do bramki na boisku szkolnym" wynosi 112 m.

SKO wskazało, że wspomniana uchwała nie precyzuje sposobu mierzenia odległoœci, jednak zgodnie z orzecznictwem i praktykš pomiaru dokonuje się w linii prostej, czyli mierzšc najkrótszy odcinek. Pomiar wzdłuż krawędzi jezdni lub chodnika taki nie jest. Pomiar nie był dokonywany do bramki ogródka gastronomicznego. Odległoœć mierzono od dawnego (nieistniejšcego wejœcia) lokalu do bramki w ogrodzeniu boiska szkolnego (76,5 m). Z protokołu pomiaru nie wynika, by wskazywany przez stronę ogródek znajdował się obok restauracji. Ponadto jeœliby mierzyć odległoœć od ogrodzenia ogródka, to odległoœć byłaby jeszcze mniejsza.

Dziurawa uchwała

Spółka nie poddała się i wniosła skargę do Wojewódzkiego Sšdu Administracyjnego w Krakowie. WSA uznał, że skarga zasługiwała na uwzględnienie. Jego zdaniem podobnie jak w wielu tego rodzaju sprawach, także i w tej, spór dotyczył nie tylko ustaleń faktycznych majšcych bezpoœredni wpływ na wydanie kontrolowanego postanowienia, ale także kwestii zwišzanych z prawidłowš interpretacjš prawa lokalnego.

Zgodnie z art. 18 ust. 3a ustawy o wychowaniu w trzeŸwoœci i przeciwdziałaniu alkoholizmowi zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, organ wydaje po uzyskaniu pozytywnej opinii gminnej komisji rozwišzywania problemów alkoholowych o zgodnoœci lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy.

Natomiast w uchwale rady miejskiej okreœlono zasady usytuowania punktów sprzedaży i podawania napojów alkoholowych, ale przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży. Uchwała nie wskazała precyzyjnie, jak należy dokonywać pomiarów pomiędzy punktem sprzedaży a obiektami chronionymi w niej wskazanymi. Wskazano w niej jedynie, że odległoœci majš być mierzone po gruncie od wejœcia do punktu sprzedaży do wejœcia do obiektów chronionych. Natomiast, gdy obiekt jest ogrodzony, od bramy wejœciowej w grodzeniu. Nie wskazano natomiast, czy odległoœci te majš być mierzone w linii prostej, czy też w inny sposób.

WSA podkreœlił, że swoboda gminy w zakresie tworzenia norm prawnych ustalajšcych zasady usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych jest ograniczona przez obowišzek realizowania celów ustawy o wychowaniu w trzeŸwoœci. Tworzenie zasad, stojšcych w sprzecznoœci z zadaniami gminy postawionymi przez ustawodawcę, oznacza naruszenie prawa. Jeœli cel jest wytyczony przez ustawę wprost, a podmiot realizujšcy tę właœnie ustawę wykonuje w jej ramach działania nie zmierzajšce do realizacji tego celu, to można uznać, że działa on niezgodnie z prawem, a nawet bez podstawy prawnej.

Według WSA zwrócić należy uwagę, że niejednoznaczne okreœlenie odległoœci miejsc sprzedaży napojów alkoholowych od miejsc chronionych, nie ma nic wspólnego z realizacjš celu ustawy, tj. m.in. ograniczania dostępnoœci alkoholu i tworzenia warunków motywujšcych powstrzymywanie się od spożywania alkoholu. Wręcz przeciwnie, może ono stanowić instrument służšcy omijaniu założeń ustawodawcy pod pozorem działania zgodnego z prawem.

Obiektywne mierniki

WSA nie neguje prawa Rady Miejskiej do ustalania minimalnych odległoœci między punktami sprzedaży napojów alkoholowych a odpowiednimi obiektami chronionymi, ale sposób mierzenia odległoœci pomiędzy tymi obiektami powinien być okreœlony, w sposób jasny i zrozumiały oraz w oparciu o obiektywne mierniki pomiaru odległoœci. Sš nimi w szczególnoœci osie dróg publicznych lub krawędzie jezdni, łšczšcych obiekty chronione z miejscami sprzedaży lub miejscami podawania napojów alkoholowych.

Zgodnie z doœwiadczeniem życiowym, na terenach gmin istniejš obszary (np. osiedla spółdzielcze) w granicach których częœć (a nawet większoœć) dróg, choć publicznie dostępnych, nie posiada statusu drogi publicznej w znaczeniu ustalonym w art. 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, lecz drogi wewnętrznej.

Nie ma przeszkód, by uchwała zawierała dostatecznie jasne okreœlenie, że gdy na danym obszarze brak dróg publicznych, odległoœć powinna być mierzona wzdłuż osi drogi wewnętrznej (art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych) bšdŸ wzdłuż osi „cišgu komunikacyjnego". Uchwała może więc okreœlać metodę mierzenia odległoœci między obiektami chronionymi a miejscami podawania i miejscami sprzedaży napojów alkoholowych – co do zasady (np. mierzonej wzdłuż osi dróg publicznych bšdŸ krawędzi jezdni dróg publicznych, łšczšcych te miejsca), oraz przewidzieć – w dalszej kolejnoœci - inny, weryfikowalny sposób mierzenia tej odległoœci, jeœli między tymi miejscami nie ma dróg publicznych.

WSA zwrócił uwagę, że postępowanie uzgodnieniowe, chociaż ma charakter pomocniczy względem głównego – o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych – to jest autonomiczne w stosunku do głównego. Tak więc to na organie uzgodnieniowym, a więc na gminnej komisji spoczywa obowišzek zachowania przepisów. Wszak to właœnie Komisja, w œwietle postanowień art. 18 ust. 3a ustawy o wychowaniu w trzeŸwoœci i przeciwdziałaniu alkoholizmowi opiniuje zgodnoœć usytuowania punktu sprzedaży napojów alkoholowych w zwišzku z wydaniem zezwolenia na ich sprzedaż w danym punkcie. Prawidłowoœć ustalenia stanu faktycznego przez organ opiniujšcy jest zwišzana z właœciwie przeprowadzonš przez niego wykładniš i w konsekwencji właœciwym zastosowaniem norm wynikajšcych z przepisów prawa lokalnego będšcych podstawš wydania postanowień opiniujšcych usytuowanie punktu sprzedaży danego podmiotu od obiektów chronionych wskazanych w uchwale rady gminy. Bez tego zabiegu interpretacyjnego w ogóle byłoby niemożliwe wydanie opinii co do lokalizacji punktu sprzedaży napojów alkoholowych.

Zarówno z uzasadnienia postanowień, jak i ze zdjęcia terenu z wyrysowanymi liniami pomiaru wynika, że w tym przypadku pomiary były dokonywane w zasadzie w linii prostej.

Każda sprawa wymaga indywidualnego podejœcia. Stšd więc kategoryczne stwierdzenie komisji, że sposób dokonywania pomiaru odległoœci pomiędzy punktem sprzedaży napojów alkoholowych a obiektami chronionymi w linii prostej został ugruntowany w orzecznictwie sšdów administracyjnych jest za daleko idšce.

Wyrok Wojewódzkiego Sšdu Administracyjnego z 18 maja 2017 r.

sygnatura akt: III SA/Kr 275/17

ródło: Rzeczpospolita

WIDEO KOMENTARZ

REDAKCJA POLECA

NAJNOWSZE Z RP.PL