Prenumerata 2018 ju˜ż w sprzedża˜y - SPRAWD˜!

Sędziowie i sšdy

Dyspozycja strony nie gwarantuje zawieszenia postępowania administracyjnego

www.sxc.hu
Postępowanie administracyjne może być wszczęte z urzędu przez właœciwy organ lub na wniosek uprawnionej osoby. Zainicjowanie procedury przez stronę nie oznacza, że może być ono wstrzymane w dowolnie wybranym przez niš momencie.

Jeœli nie wystšpi którakolwiek z przesłanek obligatoryjnego zawieszenia postępowania, o której mowa w art. 97 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (>patrz tabelka), organ co do zasady może, ale nie musi powstrzymać się od rozpoznania sprawy będšcej w toku. W rezultacie sama dyspozycja wnioskodawcy nie będzie wystarczajšca do skutecznego zawieszenia postępowania (tak: Naczelny Sšd Administracyjny w wyroku z 24 stycznia 2013 roku, II OSK 1779/11).

Uprawnienie nie dla wszystkich

Możliwoœć fakultatywnego zawieszenia postępowania na podstawie art. 98 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego nie przysługuje wszystkim podmiotom bioršcym udział w sprawie, ale jedynie stronie, która wystšpiła z żšdaniem jego wszczęcia. Uprawnienie takie nie będzie wobec tego przypisane innym jego uczestnikom, w tym także działajšcym na prawach strony, np. organizacji społecznej majšcej ten status (tak: Naczelny Sšd Administracyjny w wyroku z 1 paŸdziernika 2015 roku, II OSK 233/14). Przedmiotowe rozwišzanie ma za zadanie zapobiec nieuzasadnionemu blokowaniu rozpoznania sprawy dotyczšcej praw lub obowišzków wnioskodawcy przez inne podmioty.

Przykład:

Na wniosek Jana Kowalskiego zostało wszczęte postępowanie administracyjne w przedmiocie ustalenia œrodowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, w którym bierze udział na prawa strony stowarzyszenie X.

Stowarzyszenie X nie może skutecznie żšdać fakultatywnego zawieszenia postępowania, bowiem nie jest ono inicjatorem tego postępowania. Z uwagi na to, iż nie posiada ono statusu strony, nie będzie ponadto uprawnione w zakresie jego podjęcia, a także wyrażenia sprzeciwu odnoœnie ewentualnego zawieszenia postępowania przez Jana Kowalskiego.

Warto w tym miejscu również zaznaczyć, iż z oczywistych względów w powołanym trybie nie jest możliwe wstrzymanie biegu rozpoznania sprawy wszczętej z urzędu.

Przykład:

Właœciwy organ policji wszczšł z urzędu postępowanie w przedmiocie cofnięcia Piotrowi Nowakowi pozwolenia na posiadanie broni palnej. Piotr Nowak wystšpił z wnioskiem o zawieszenie przedmiotowego postępowania.

Postępowanie nie może być zawieszone na wniosek Piotra Nowaka z uwagi na jego wszczęcie z urzędu.

Sprzeciw innych stron

W przypadku, gdy w postępowaniu bierze udział kilka podmiotów, jego zawieszenie na wniosek jest możliwe tylko wtedy, gdy nie sprzeciwiš się temu pozostałe strony. Uprawnienie to nie będzie zatem przysługiwać innym uczestnikom, które takiego statusu nie posiadajš, np. organizacjom społecznym działajšcym na prawach strony. W drodze wyjštku przyjmuje się jednak, iż sprzeciw będzie mógł wyrazić prokurator bioršcy udział w postępowaniu, nawet wtedy gdy nie będzie jego stronš (tak: Wojewódzki Sšd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 13 lutego 2012 roku, II SA/Kr 1880/11).

Kontestacja może być wyrażona zasadniczo w dowolnej formie, wymienionej w art. 63 Kodeksu postępowania administracyjnego. Nie jest ona przy tym tożsama z obowišzkiem uzyskania zgody (tak: wojewódzki Sšd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 27 sierpnia 2008 roku, II SA/Kr 403/08). Z oczywistych względów zajęcie stanowiska przez inne strony będzie jednak możliwe tylko wtedy, gdy będš one miały wiedzę o wniesionym żšdaniu. Organ powinien zatem zapewnić im warunki do uzyskania tej informacji.

Zagrożenie interesu społecznego

Zawieszenie postępowania na wniosek strony będzie jednoczeœnie możliwe tylko wtedy, gdy nie dojdzie do zagrożenia interesu społecznego. Ocena w tym zakresie należy do kompetencji organu administracji, który powinien wyważyć interes strony i społeczeństwa. Nie jest to jednak zadanie łatwe, zwłaszcza wobec braku definicji legalnej podanego pojęcia. Niezależnie od przyjętej interpretacji stan ten powinien być aktualny i rzeczywisty, a nie jedynie potencjalny (tak: Wojewódzki Sšd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 15 lutego 2012 roku, VI SA/Wa 1723/11). Ponadto, przyjęcie przez organ, iż przedmiotowe zagrożenie wystšpi, powinno być należycie uzasadnione, w szczególnoœci poprzez wyraŸne zidentyfikowanie interesu społecznego i wyjaœnienie, z jakich względów jest on ważniejszy niż interes jednostki. Taka œcieżka postępowania z pewnoœciš zapobiegnie zarzutom dowolnoœci przy zastosowaniu powołanego pojęcia nieostrego (tak: Wojewódzki Sšd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 13 czerwca 2008 roku, II SA/Wa 241/08).

Obowišzek czy uprawnienie organu

Jak wynika z art. 98 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, organ administracji nie musi, a może zawiesić postępowanie, jeżeli wystšpi o to strona, na której wniosek postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiš się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. Przyjmuje się jednak, iż organ nie powinien odmawiać stronie zawieszenia postępowania, jeżeli tylko spełnione zostanš wskazane wymogi. Organ nie może również wniosku strony pominšć i go nie rozstrzygnšć (tak: Wojewódzki Sšd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 21 grudnia 2010 roku, II SA/Kr 1284/10).

Warto także dodać, iż w ramach jednego postępowania może dojœć do jego kilkukrotnego zawieszenia na wniosek strony, o ile spełnione zostanš kumulatywnie pozostałe przesłanki. Opisana sytuacja powinna być jednak każdorazowo oceniana pod kštem zgodnoœci z zasadš szybkoœci postępowania, wskazanš w art. 12 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Przykład:

Piotr Nowak złożył wniosek o wydanie warunków zabudowy dla jego nieruchomoœci. W trakcie toczšcego się postępowania zaszła koniecznoœć wyjaœnienia rozbieżnoœci odnoœnie danych nieruchomoœci, ujawnionych w rejestrze gruntów i uzupełnienia dokumentacji. Pan Piotr Nowak złożył wniosek o zawieszenie postępowania powołujšc się na koniecznoœć uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego.

W opinii organu nie ziœciła się podana przez Piotra Nowaka przesłanka obligatoryjnego zawieszenia postępowania. Po zapoznaniu się ze stanowiskiem Piotra Nowaka organ uznał, iż postępowanie winno być zawieszone w oparciu o art. 98 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, przy równoczesnym ustaleniu, iż nie sprzeciwiajš się temu inne strony i nie zagraża to interesowi społecznemu.

Przykład:

Jan Kowalski złożył wniosek o zawieszenie postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę z uwagi na koniecznoœć uzupełnienia dokumentacji projektowej. Organ nie rozstrzygnšł jego wniosku, ale wydał merytorycznš decyzję, odnoszšc się w jej uzasadnieniu do braku podstaw zawieszenia.

Wydanie wspomnianego rozstrzygnięcia nastšpiło z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem organ powinien rozpoznać wniosek o zawieszenie postępowania przed wydaniem decyzji.

Skutki zawieszenia postępowania

Zawieszenie postępowania administracyjnego na wniosek strony powinno mieć charakter tymczasowy. Z uwagi na to w art. 98 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego wskazano, iż brak aktywnoœci stron odnoœnie jego podjęcia w terminie trzech lat od daty zawieszenia prowadzi do przyjęcia, iż żšdanie jego wszczęcia zostało wycofane.

Choć przepisy prawa tego wprost nie regulujš, w opisanej sytuacji wydawana jest dodatkowo decyzja o umorzeniu postępowania (tak: Naczelny Sšd Administracyjny w wyroku z 20 stycznia 2016 roku, I OSK 1139/14). Poczštkiem wskazanego terminu jest data wydania postanowienia w tym przedmiocie (tak: Wojewódzki Sšd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z 16 kwietnia 2014 roku, II SA/Gd 3/14).

Jak podnosi się w najnowszym orzecznictwie sšdowym, powołany termin nie podlega przywróceniu. W rezultacie, czynnoœć podjęta po jego upływie jest bezskuteczna (tak: Naczelny Sšd Administracyjny w wyroku z 11 lipca 2016 roku, I OSK 2358/14). W przeszłoœci prezentowane były jednak także stanowiska przeciwne (tak: Wojewódzki Sšd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z 13 lutego 2013 roku, III SA/Po 1168/12).

Dodać w tym miejscu należy, iż postępowanie zawieszone na wniosek strony, może być podjęte z inicjatywy również innych stron, ale już nie z urzędu przez organ (tak: Wojewódzki Sšd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 11 stycznia 2007 roku, VI SA/Wa 279/04).

Zaskarżenie rozstrzygnięcia

Rozstrzygnięcie w przedmiocie zawieszenia postępowania zapada w drodze postanowienia. Akt ten nie zawsze będzie jednak podlegać odrębnemu zaskarżeniu. Jak bowiem wynika z art. 101 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, zażalenie przysługuje na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania.

Obecnie przyjmuje się, iż do pierwszej grupy rozstrzygnięć zalicza się jedynie postanowienia zawieszajšce postępowanie. W konsekwencji samodzielny œrodek zaskarżenia nie będzie przysługiwać od postanowień odmownych wobec wniosków strony o zawieszenie postępowania (tak: Naczelny Sšd Administracyjny w wyroku z 18 lipca 2014 roku, II OSK 340/13).

Fakultatywne zawieszenie postępowania umożliwia wstrzymanie procedowania w sprawie przez okreœlony czas. Okazuje się jednak, iż wola strony inicjujšcej postępowanie nie jest wystarczajšca i wymaga łšcznego spełnienia dalszych wymogów, podlegajšcych ocenie organu administracji.

Katarzyna Marczuk-Pieńkowska adwokat w Kancelarii Szymańczyk Roman Deresz Karpiński Adwokaci Sp. p.

podstawa prawna: art. 97 § 1, art. 98 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. DzU z 2016 r. poz. 23 ze zm.)

ródło: Rzeczpospolita

WIDEO KOMENTARZ

REDAKCJA POLECA

NAJNOWSZE Z RP.PL