Lubryczyński i Gańko. Bez konia, ani rusz czyli dorożkarstwo warszawskie w XIX wieku

aktualizacja: 06.04.2017, 16:54
Łukasz Lubryczyński, Karolina Gańko „Dorożkarstwo warszawskie w XIX wi...
Łukasz Lubryczyński, Karolina Gańko „Dorożkarstwo warszawskie w XIX wieku” Wydawnictwo UKSW, 2017
Foto: materiały prasowe

Konne taksówki krążyły po ulicach Paryża już w połowie XVII wieku. Były to karety należące do Nicholasa Sauvage'a, przedsiębiorcy prowadzącego działalność w gospodzie przyozdobionej podobizną świętego Fiakriusza.

REDAKCJA POLECA

To właśnie jemu zawdzięczały swoją nazwę – fiakry. Do Warszawy dotarły jednak po ponad wieku, kiedy to podobny interes otworzył niejaki Klavier. Kolejni odważni, Francuzi de Clair i d'Ossudy, latem 1777 roku zaoferowali mieszkańcom miasta zarówno wozy, jak i lektyki. Z uwagi na niesumienność, nieporadność i pijaństwo pracowników nie odnieśli spodziewanego sukcesu. W efekcie dorożki podbiły serca mieszkańców stolicy dopiero po utracie przez Polskę niepodległości.

Na rzetelne opracowanie ich historii musieliśmy czekać równie długo. Dopiero niedawno wyzwanie podjęli Łukasz Lubryczyński i Karolina Wanda Gańko. Ich książka „Dorożkarstwo warszawskie w XIX wieku" to świetnie napisane kompendium poświęcone historii dorożek. Autorzy przedstawiają w nim rozwój branży, opisują najpopularniejsze trasy, ceny i stroje, analizują zmiany zachodzące w konstrukcji pojazdów, a nawet obowiązujące przepisy prawne. Przyglądają się zarówno właścicielom przedsiębiorstw dorożkarskich, jak i ich pracownikom spędzającym nieraz i po kilkanaście godzin na koźle.

A biznes to był specyficzny. Brudne pojazdy w kiepskim stanie, nieprzyjemni, opryskliwi powożący, próby windowania stawek oraz oszukiwania przełożonych były bowiem na porządku dziennym. Dorożkarze nieraz dogadywali się ze złodziejami okradającymi podróżnych. Na krótkie trasy nie chcieli jeździć, często odmawiali pasażerom, których wygląd nie dawał nadziei na suty napiwek. Największe wzięcie mieli młodzi i bogaci klienci, którzy uwielbiali szybką, niebezpieczną jazdę i byli gotowi dodatkowo za to zapłacić. Nic dziwnego, że często dochodziło do wypadków.

„Dorożkarstwo warszawskie w XIX wieku" przypomina chwilami powieść sensacyjną czy wręcz dobrze napisany kryminał. Autorzy podają konkretne nazwiska i adresy, dane statystyczne zaś uzupełniają barwnymi anegdotkami czy cytatami z ówczesnej prasy. Czytelnik obdarzony wyobraźnią siłą rzeczy przenosi się w czasie. I zaczyna tęsknić za taką Warszawą. Jakże inne było wtedy życie!

więcej na: kulturalna.warszawa.pl

PLUS MINUS


Prenumerata sobotniego wydania „Rzeczpospolitej”:


prenumerata.rp.pl/plusminus


tel. 800 12 01 95

Komentarz dnia
Żródło: Plus Minus

Żadna część jak i całość utworów zawartych w dzienniku nie może być powielana i rozpowszechniana lub dalej rozpowszechniana w jakiejkolwiek formie i w jakikolwiek sposób (w tym także elektroniczny lub mechaniczny lub inny albo na wszelkich polach eksploatacji) włącznie z kopiowaniem, szeroko pojętę digitalizację, fotokopiowaniem lub kopiowaniem, w tym także zamieszczaniem w Internecie - bez pisemnej zgody Gremi Media SA. Jakiekolwiek użycie lub wykorzystanie utworów w całości lub w części bez zgody Gremi Media SA lub autorów z naruszeniem prawa jest zabronione pod groźbą kary i może być ścigane prawnie.

Rozpowszechnianie niniejszego artykułu możliwe jest tylko i wyłącznie zgodnie z postanowieniami "Regulaminu korzystania z artykułów prasowych" [Poprzednia wersja obowiązująca do 30.01.2017]. Formularz zamówienia można pobrać na stronie www.rp.pl/licencja.

POLECAMY

KOMENTARZE