Wojciech Chmielewski. "Belweder gryzie w rękę"

aktualizacja: 03.03.2017, 23:25
Joseph McDermott „Zbliżenie samotnej płaczącej kobiety”. Praca inspiro...
Joseph McDermott „Zbliżenie samotnej płaczącej kobiety”. Praca inspirowana twórczością Roya Lichtensteina
Foto: Getty Images

On kiedyś dużo mi obiecywał, jak będzie pracował, pisał, będzie nam dobrze, dzieci chciał, jedno, drugie, nawet o trzecim napomykał. Tylko potem wyszło na to, że ja mam pracę, a on nieregularnie zarabia śmieszne pieniądze.

Grzegorz to średniego wzrostu mężczyzna, o krępej budowie. Jest w nim coś silnego, pierwotnego nawet. Siwiejące włosy, trzydniowy zarost, bardzo mi się podoba, do tego okulary o grubych szkłach, czarne oprawki. Porusza się zawsze pewnie, choć w życiu pewności mu brakuje. Neandertalczyk ślęczący nad klawiaturą. Stuka w nią, stuka. Nie mam słów na to, do czego doprowadził. Bo to on do tego doprowadził, to przez niego Ola będzie miała kolejną operację, potem być może jeszcze jedną. Tłumaczenia nic tu nie pomogą. Ręka już nie będzie wyglądać tak jak kiedyś, może nie będzie też tak sprawna. O tym zadecydują nadchodzące długie miesiące. Dobrze, że nie ma stałej pracy, będzie mógł bez reszty zająć się małą, chociaż po tym, co się stało, trudno mu zaufać w czymkolwiek. Stan dziecka stabilny, osłabiona z powodu utraty krwi. Będzie transfuzja.

Justyna siedzi przy kuchennym stole. Okna są szczelnie zasłonięte czerwonymi roletami. Ciemna noc. Trzecia. Palą się tylko lampki pod szafkami, oświetlają szary blat, na którym stoją kubki z resztkami kawy. Ekspres jest wciąż włączony. Justyna widzi diodę świecącą się u dołu urządzenia, w dzbanku pozostało trochę czarnego płynu. Nie będzie spała tej nocy, Grzegorz został w szpitalu, rano go zmieni. Musiała przyjechać do domu z Julką, która nie chciała jej puścić. Trzymała kurczowo za rękę przez cały pobyt w szpitalu. Justyna zamyka oczy i widzi czerwień popstrzoną ciemniejszymi plamami.

Nigdy, już nigdy nie zaufam temu facetowi. Jakim trzeba być ciemniakiem, żeby pozwolić dziecku na włożenie ręki między sztachety. Co jeszcze gorszego może się stać? Pozwoli, żeby dziecko wpadło pod tira? Albo zostawi je na peronie pełnym ludzi i pójdzie sobie na kawę albo na piwo? Po numerze, który wywinął, jest to możliwe, a nawet prawdopodobne. Dlatego to ja będę musiała wszystko ciągnąć. Tylko ja, nikt mi nie pomoże, życie ze mnie odpływa po tym, co się stało, tykanie zegara w głowie, na pewno nie zasnę, rano muszę jechać do szpitala, Jula do szkoły, a on ma się rozmówić z tym bydlakiem od wściekłego psa. Tam już musiała być policja, dzwoniłam, ale czy to coś da? Modlić się, modlić o to, żeby pies nie był wściekły, żeby ręka była sprawna, modlić się, kiedy modlić się już nie mogę. Zastanawiałam się nie raz i nie dwa, czy kiedy coś przytrafi się mojej rodzinie, to czy wtedy się nawrócę i z całego serca będę prosić Boga o odwrócenie złego losu. Teraz to się stało i nic, nic, po prostu. Nie czuję nic, nikogo nie wzywam, siedzę i tępo gapię się w ścianę. To wszystko. A ona tam leży, otumaniona lekami, śpi. Bolało ją jak cholera, jeszcze będzie bolało. Ręka została uratowana, a była w bardzo złym stanie, trzeba było szyć nawet tętnice. Pięć godzin szyli. Bogu dzięki, nie wykrwawiła się, podobno dzięki zaciśniętemu pod pachą paskowi Grześka. Stary pasek, pamiętał jeszcze nasze pierwsze wakacje, kupiłam mu w Mielnie na promenadzie. Ile ten pies szarpał Olkę? Godzinę?

Justyna zaczyna chodzić po kuchni. Od stołu do okna. Z powrotem. Wydaje się, że ciemny blask sączy się przez zaciągnięte rolety, ale kobieta obserwuje wyłącznie terakotowe płytki podłogi. Chodzi. Jest boso. Paznokcie u nóg pomalowane na karminowy kolor, który w świetle nocy jest czarny. Szlafrok zaczyna się tuż nad kolanami, rozchyla się zgodnie z rytmem drobnych kroków. W kuchni jest gorąco, choć ogrzewanie jest już wyłączone, a noc za oknem nie jest ciepła. Czai się w niej coś, co nie pozwala spać, kolejnymi falami dociera do niej mimo ścian i zamkniętych okien. Każe otulić się mocniej szlafrokiem, bezwiednie przejechać dłonią po kuchennym blacie, wstawić brudne kubki do zlewu. Ponownie usiąść za stołem. Patrzeć na ścianę i płakać.

On kiedyś dużo mi obiecywał, jak będzie pracował, pisał, będzie nam dobrze, dzieci chciał, jedno, drugie, nawet o trzecim napomykał. Tylko potem wyszło na to, że ja mam pracę, a on nieregularnie zarabia śmieszne pieniądze, które z trudnością wystarczają na opłaty. Od trzech lat buja się, bo jest kryzys. Dobujał się aż do dzisiaj, sukinsyn! Jego wina, jego, tylko jego. I nawet nie tkwi w tym, że się zagapił, że stał na tym zafajdanym przystanku jak ostatnia ofiara, myślał o dupie Maryni i pozwolił, by pies okaleczył dziecko. Jego wina polega na tym, że taki jest i się nie zmienia. Rozlazły, leniwy, zadufany w sobie, bezczelny typ. Pieprzony nieudacznik, któremu wydaje się, że jak mu wydrukują w brukowcu tekst poświęcony kompletnym głupotom, czytany wyłącznie przez półmózgów w pociągach podmiejskich, to jest lepszy od wszystkich, z którymi ma do czynienia. Hipokryta, oto kim jest mój mąż.

Justyna otwiera drzwi i wychodzi przed dom. Myśli o separacji i rozwodzie, który nastąpi po niej. Mąż nie potrafi zadbać o bezpieczeństwo córek, nie potrafi dbać o rodzinę, jest więc bezużyteczny, należy szybko się go pozbyć.

Ogromny księżyc oświetla trawnik. Ile lat spędziła z tym człowiekiem? Dwanaście w małżeństwie, a przedtem znali się jeszcze trzy. Chodzili ze sobą, tak to się dawno temu nazywało. Dzisiaj chyba już nie używa się tego słowa na określenie pierwszych spotkań, pocałunków, potrzeby fizycznej bliskości wszędzie: w domu, na ulicy, w kinie, potrzeby częstych i długich telefonicznych rozmów, teraz to wszystko nazywa się inaczej, ale Justyna nie wie jak.

Jak się teraz czuje moje dziecko? Śpi czy cierpi? Zadzwonić do niego w środku nocy? Lepiej nie, bo jak leży koło niej, to jeszcze mała się obudzi. Justyna wchodzi do kuchni, sięga do szafki, po czym ponownie wychodzi przed dom. Zapala papierosa. Ostatnio paliła chyba pół roku temu. Zaciąga się głęboko i znowu zaczyna płakać.

Wiele zmieni się w naszym życiu, bardzo wiele, zaciska zaciekle usta, dzieci na tym nie stracą, zyskają, staną się bardziej zdecydowane, pewniejsze siebie, odważne. W jednym z opowiadań Munro pisze o dziewczynce, która była wychowywana przez macochę. Druga żona ojca, jak się ona nazywała, no jak, była dla dziecka dobra, choć żyli wszyscy w biedzie, ale pewnego dnia dziecko, jak ona miała na imię, Rose, tak jest – Rose, więc pewnego dnia Rose zaczęła sprawdzać, na ile może sobie z macochą pozwolić, prowokowała ją, ile się dało, aż poskarżyła się ojcu, a ten skatował dziewczynkę do krwi. Ale była śmiała, potem przez resztę życia też wciąż próbowała być sobą i ja chciałabym, żeby moje córki też takie były: śmiałe, przebojowe, nawet jeśli czasem dostaną od życia po uszach, ale teraz Ola z niesprawną ręką... Jezu!!!

Justyna wchodzi do domu, zamyka drzwi na klucz i gasi światło w kuchni. W sypialni na górze otwiera szafę i spogląda na półki z rzeczami męża. W garderobie jest waliza, może od razu zacząć go pakować? Podkoszulki, skarpety w oddzielnej szufladzie, majtki, koszule na wieszakach, garnitury, jeden, drugi, trzeci, piżamy i kilka par spodni. Niewiele tego, ale do jednej walizki i tak się nie zmieści.

Siada na łóżku, kładzie telefon na nocnym stoliku. Jeszcze wstaje, zagląda do pokoju Julii, dziecko miało przerażający dzień, pomoc psychologa będzie konieczna. Jutro muszę to skonsultować, podzwonić, obserwować ją. Może nie posyłać do szkoły? Nie wiem, naprawdę nie wiem. Gdybyśmy teraz nie robili programów edukacyjnych, wzięłabym urlop, a tak łeb mi urwą. Za co te dzieci mają żyć? Za wypłaty tatusia za gówniane artykuły? Zabrakłoby na wszystko.

Wyciąga się na łóżku, zamyka oczy. Na języku czuje smak tytoniu, ale nie chce jej się wypłukać ust. Telefon milczy. Pewnie śpią. Czwarta piętnaście. O szóstej muszę wstać. Wtedy zadzwonię.

Magazyn Plus Minus  

Opowiadanie „Kuchnia nocą" pochodzi ze zbioru „Belweder gryzie w rękę" autorstwa Wojciecha Chmielewskiego, który ukazał się nakładem Wydawnictwa Iskry.

PLUS MINUS


Prenumerata sobotniego wydania „Rzeczpospolitej”:


prenumerata.rp.pl/plusminus


tel. 800 12 01 95

Komentarz dnia
Żródło: Plus Minus

Żadna część jak i całość utworów zawartych w dzienniku nie może być powielana i rozpowszechniana lub dalej rozpowszechniana w jakiejkolwiek formie i w jakikolwiek sposób (w tym także elektroniczny lub mechaniczny lub inny albo na wszelkich polach eksploatacji) włącznie z kopiowaniem, szeroko pojętę digitalizację, fotokopiowaniem lub kopiowaniem, w tym także zamieszczaniem w Internecie - bez pisemnej zgody Gremi Media SA. Jakiekolwiek użycie lub wykorzystanie utworów w całości lub w części bez zgody Gremi Media SA lub autorów z naruszeniem prawa jest zabronione pod groźbą kary i może być ścigane prawnie.

Rozpowszechnianie niniejszego artykułu możliwe jest tylko i wyłącznie zgodnie z postanowieniami "Regulaminu korzystania z artykułów prasowych" [Poprzednia wersja obowiązująca do 30.01.2017]. Formularz zamówienia można pobrać na stronie www.rp.pl/licencja.

POLECAMY

KOMENTARZE