Artykuł 155 kodeksu postępowania administracyjnego dopuszcza zmianę prawomocnej decyzji – w tym wypadku taryfowej – za zgodą strony, jeśli przemawia za tym jej słuszny interes lub interes społeczny.
W sprawie, która trafiła do SN, URE nie zgodził się na podniesienie cen gazu wynikających z taryfy cen. Sprzeciwiał się temu bowiem interes społeczny. PGNiG nie wykazało też swojego słusznego interesu przemawiającego za zmianą cen. Podwyżka nie miała bowiem na celu pokrycia strat, ale zwiększenie zysków. Nie sprawdziły się też prognozy firmy przewidujące wzrost cen ropy i gazu lub gwałtowną zmianę kursu dolara.
PGNiG w skardze do SN podnosiło, że sądy nie mogą wchodzić w rolę regulatora, jedynie oceniają prawidłowość weryfikacji wniosku opartego na danych prognozowanych. Nie powinny więc uwzględniać zdarzeń, które nastąpiły po wydaniu decyzji. URE twierdził zaś, że ocena sprawdzalności prognozy miała jedynie charakter pomocniczy.
SN oddalił skargę. Orzekł, że niesprawdzenie się prognozy nie przesądza o braku słusznego interesu, ale musi być brane pod uwagę. Uznał też dużą swobodę URE przy wydawaniu decyzji taryfowych. Podkreślił ponadto, że skarżąca nie wykazała wadliwości kwestionowanej decyzji.
W sprawie poruszono też kwestię tzw. subsydiowania skrośnego, czyli pokrywania kosztów dotyczących jednej grupy odbiorców lub jednego rodzaju działalności przychodami z innej grupy odbiorców bądź innej działalności. W tym wypadku chodziło o zróżnicowanie cen dwóch rodzajów gazu – azotowanego i wysokometanowego. Działania takiego zakazują przepisy polskie i unijne. SN podkreślił, że unikanie subsydiowania skrośnego jest obowiązkiem przedsiębiorstwa energetycznego.
