Prenumerata 2018 ju˜ż w sprzedża˜y - SPRAWD˜!

Lekarze i pielęgniarki

Protest ratowników medycznych – najczęściej zadawane pytania

123RF
W zwišzku z zapytaniami kierowanymi do Ministerstwa Zdrowia przez ratowników medycznych Ministerstwo opublikowało odpowiedzi na najczęœciej zadawane pytania.

Dlaczego dodatek dla pielęgniarek (tzw. zembalowe) może być wypłacany z rezerw budżetu NFZ), a dla ratowników musi być wypłacany z budżetu PRM? Czy dodatek dla pielęgniarek, które były zatrudnione u podwykonawców, będzie wypłacany z rezerw budżetu NFZ czy z budżetu PRM?

Ratownictwo medyczne nie jest finansowane ze składek na ubezpieczenie zdrowotne. Zgodnie z art. 46 ustawy z dnia 8 wrzeœnia 2008 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym zadania zespołów ratownictwa medycznego sš finansowane z budżetu państwa z częœci, których dysponentami sš poszczególni wojewodowie. Œrodki na finansowanie tych zadań w myœl art. 49 ww. ustawy, wojewoda przekazuje Narodowemu Funduszowi Zdrowia w formie dotacji celowej. Dlatego nakłady na wynagrodzenia pracowników, w tym na podwyżki, sš ponoszone z budżetu państwa jako jeden ze składników kosztów funkcjonowania zespołów ratownictwa medycznego. Ponadto minister rozwoju i finansów, sprawujšc ogólnš kontrolę realizacji dochodów i wydatków budżetu państwa (art. 174 pkt 1 ustawy o finansach publicznych), dostrzegł w budżetach wojewodów w rozdziale 85156 – Składki na ubezpieczenie zdrowotne oraz œwiadczenia dla osób nieobjętych obowišzkiem ubezpieczenia zdrowotnego – niższe wykonanie tych wydatków w zwišzku ze zmniejszajšca się liczbš osób bezrobotnych. Œrodki na podwyżki wynagrodzeń w systemie PRM majš być w pierwszej kolejnoœci pozyskiwane w wyniku przeniesienia wydatków z rozdz. 85156 do rozdz. 85141 – ratownictwo medyczne.

Pielęgniarki zatrudnione u podwykonawców wykonujš zadania finansowane ze œrodków na zadania zespołów ratownictwa medycznego. W przypadku objęcia podwyżkami tej grupy zawodowej (obecnie trwajš prace w tym zakresie) œrodki na podwyżki będš przekazywane zgodnie z zapisami ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym, przez wojewodów w formie dotacji dla NFZ.

Dlaczego w ustawie o ustalaniu minimalnych wynagrodzeń w ochronie zdrowia ratownicy medyczni (najliczniejsza grupa zawodowa systemu PRM) sš ujęci w grupie „Inne zawody medyczne"?

Przepisy procedowanej obecnie w Senacie ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalenia najniższego wynagrodzenia zasadniczego pracowników wykonujšcych zawody medyczne zatrudnionych w podmiotach leczniczych (druki senackie nr 529 i 529 A) przyporzšdkowujš pracowników wykonujšcych zawód medyczny do 10 grup zawodowych. Niewymienienie ratowników jako osobnej grupy w katalogu wszystkich zawodów medycznych nie oznacza, że osoby wykonujšce zawód medyczny, spełniajšce warunki okreœlone w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalnoœci leczniczej nie zostanš objęte zakresem ustawy. Zgodnie z wykładniš definicji zawartej w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o działalnoœci leczniczej osobš wykonujšcš zawód medyczny jest również osoba wykonujšca zawód ratownika medycznego, dlatego zostanie ona objęta zakresem ustawy o sposobie ustalenia najniższego wynagrodzenia zasadniczego pracowników wykonujšcych zawody medyczne zatrudnionych w podmiotach leczniczych. Zgodnie z ustawš wysokoœć najniższego wynagrodzenia zasadniczego przysługujšcego pracownikom wykonujšcym zawód medyczny zatrudnionym w podmiocie leczniczym jest uzależniona od poziomu wykształcenia wymaganego na konkretnym stanowisku pracy, na którym zatrudniony jest dany pracownik (wykształcenie wyższe, œrednie, w częœci przypadków również posiadanie specjalizacji). Okreœlenie w ustawie docelowej wysokoœci najniższych wynagrodzeń zasadniczych oraz wzajemnych relacji pomiędzy wynagrodzeniami dla poszczególnych kategorii zawodowych pracowników medycznych nie wyłšcza ogólnych przepisów prawa pracy normujšcych zasady ustalania wynagrodzenia za pracę.

Jak majš się działania MZ do zapisanego w Kodeksie Pracy prawa do jednakowego wynagrodzenia wraz ze wszystkimi jego składnikami (bez względu na ich nazwę czy charakter) za jednakowš pracę lub pracę o jednakowej wartoœci?

Minister zdrowia nie jest pracodawcš dla personelu medycznego zatrudnionego w jednostkach systemu PRM. Dlatego w pierwszej kolejnoœci postulaty płacowe powinny być kierowane do dyrektorów podmiotów leczniczych będšcych dysponentami jednostek systemu PRM (posiadajšcych w swoich strukturach zespoły ratownictwa medycznego lub szpitalne oddziały ratunkowe). Œrednio miesięcznie na jeden zespół ratownictwa medycznego, liczšcy od dwóch do trzech osób personelu medycznego, przeznacza się z budżetu państwa kwotę 105 tys. zł. W opinii MZ suma ta pozwala na podjęcie rozmów z pracodawcami co do wygenerowania œrodków na podniesienie wynagrodzeń dla ratowników medycznych. Zwiększenie nakładów na ratownictwo medyczne w wysokoœci zaproponowanej przez stronę rzšdowš, pozwalajšcej na przyznanie dodatku do wynagrodzenia w docelowej wysokoœci 800 zł miesięcznie brutto w przeliczeniu na jeden etat albo równoważnik etatu, przy jednoczesnym zwiększeniu wynagrodzeń przez pracodawców, umożliwiłoby wypełnienie postulatów œrodowiska ratowniczego.

Kiedy zostanie rozwišzany problem ochrony prawnej funkcjonariusza państwowego?

Już obecnie na mocy art. 5 ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym osoby, które udzielajš pierwszej pomocy, kwalifikowanej pierwszej pomocy, czy też podejmujšce medyczne czynnoœci ratunkowe podlegajš ochronie przewidzianej dla funkcjonariuszy publicznych. Art. 222 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. z 2016 r. poz. 1137 i 2138) mówi: „Kto narusza nietykalnoœć cielesnš funkcjonariusza publicznego lub osoby do pomocy mu przybranej podczas lub w zwišzku z pełnieniem obowišzków służbowych, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolnoœci albo pozbawienia wolnoœci do lat 3". Ochronš objęta jest nietykalnoœć cielesna funkcjonariusza. Jeœli więc w zwišzku lub podczas udzielania pierwszej pomocy, kwalifikowanej pierwszej pomocy lub podczas udzielania medycznych czynnoœci ratunkowych, w stosunku do osób wykonujšcych te czynnoœci, dojdzie do naruszenia nietykalnoœci cielesnej, wówczas osoba, która była sprawcš tego czynu, podlegać powinna sankcji przewidzianej w tym przepisie. Innym przykładem jest art. 223 § 1 k.k. mówišcy: „Kto, działajšc wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami lub używajšc broni palnej, noża lub innego podobnie niebezpiecznego przedmiotu albo œrodka obezwładniajšcego, dopuszcza się czynnej napaœci na funkcjonariusza publicznego lub osobę do pomocy mu przybranš podczas lub w zwišzku z pełnieniem obowišzków służbowych, podlega karze pozbawienia wolnoœci od roku do lat 10". Ochronš objęte jest tutaj życie i zdrowie funkcjonariusza, a w pierwszej kolejnoœci prawidłowoœć prowadzonych przez niego czynnoœci oraz powaga urzędu[1]. Projekt ustawy o zmianie ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym oraz niektórych innych ustaw (UD 149) rozszerza katalog osób, którym będzie przysługiwała ochrona przewidziana w k.k. dla funkcjonariuszy publicznych o:

- osoby udzielajšce œwiadczeń zdrowotnych w szpitalnym oddziale ratunkowym,

- dyspozytorów medycznych,

- wojewódzkich koordynatorów ratownictwa medycznego.

Będzie to zapobiegało sytuacjom, w których osoby wzywajšce zespół ratownictwa medycznego, osoby obecne na miejscu zdarzenia, pacjenci szpitalnych oddziałów ratunkowych i osoby im towarzyszšce bezkarnie znieważajš, grożš lub fizycznie atakujš personel medyczny.

Kiedy można spodziewać się ujednolicenia sprzętu w karetkach? Czy MZ bierze pod uwagę ujednolicenie zabudowy przedziałów medycznych i œrodków transportu medycznego?

Zgodnie z art. 36 ust. 2 ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym zespół ratownictwa medycznego jest wyposażony w specjalistyczny œrodek transportu sanitarnego, spełniajšcy cechy techniczne i jakoœciowe okreœlone w Polskich Normach przenoszšcych europejskie normy zharmonizowane. Norma PN:EN 1789 – Pojazdy medyczne i ich wyposażenie – ambulanse drogowe okreœla wymagania dla specjalistycznego œrodka transportu sanitarnego, jakim dysponuje zespół ratownictwa medycznego oraz jego wyposażenia. Wymagania zawarte w normie znalazły odzwierciedlenie w zarzšdzeniu Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w sprawie okreœlenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju ratownictwo medyczne. Tym samym w odniesieniu do wszystkich zespołów ratownictwa medycznego oraz ich wyposażenia już teraz obowišzujš jednakowe wymagania. Ponadto projekt ustawy o zmianie ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym oraz niektórych innych ustaw (UD 29) wprowadza w projektowanym art. 36 ust. 9 delegację do wydania rozporzšdzenia, w którym zostanie okreœlone wyposażenie zespołów ratownictwa medycznego w wyroby medyczne oraz produkty lecznicze, uwzględniajšc rodzaje zespołów ratownictwa medycznego oraz kierujšc się zakresem medycznych czynnoœci ratunkowych, do których uprawniony jest ratownik medyczny oraz pielęgniarka systemu.

Kto będzie finansował obowišzkowy staż dla absolwentów ratownictwa medycznego? Czy opiekun stażu będzie dodatkowo wynagradzany?

Zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 8 wrzeœnia 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym, w brzmieniu nadanym ustawš z dnia 9 paŸdziernika 2015 r. o zmianie ustawy o systemie informacji w ochronie zdrowia oraz niektórych innych ustaw, po 30 wrzeœnia 2016 r. kwalifikacje do wykonywania zawodu ratownika medycznego mogš uzyskać osoby, które ukończš studia na kierunku studiów zwišzanym z kształceniem w zakresie ratownictwa medycznego, obejmujšce co najmniej 2455 godzin kształcenia i co najmniej 80 punktów ECTS w zakresie ratownictwa medycznego i uzyskajš tytuł zawodowy licencjata oraz odbędš szeœciomiesięcznš praktykę w podmiotach leczniczych, o których mowa w art. 89 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalnoœci leczniczej, będšcych dysponentami jednostek systemu Państwowe Ratownictwo Medyczne oraz złożš z wynikiem pozytywnym Państwowy Egzamin z Ratownictwa Medycznego. Do praktyki może przystšpić osoba, która rozpoczęła studia wyższe na kierunku studiów zwišzanym z kształceniem w zakresie ratownictwa medycznego i złożyła ostatni wymagany planem studiów egzamin. Praktyka jest elementem procesu kształcenia i to uczelnia, która jest autonomiczna we wszystkich obszarach swojego działania na zasadach okreœlonych w ustawie z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym, opracowujšc program kształcenia oraz sposoby weryfikacji zakładanych efektów kształcenia, jest zobowišzana zorganizować swoim studentom praktykę.

Obecnie w Ministerstwie Zdrowia trwajš prace nad nowelizacjš ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym. Projektowane zmiany obejmujš między innymi zmianę przepisów zawartych w art. 10 ust. 1 pkt 4 ustawy o PRM oraz w częœci dotyczšcej wykreœlenia obowišzku realizowania szeœciomiesięcznej praktyki w ramach studiów. Zgodnie z przyjętymi założeniami kształcenie według nowych przepisów miałoby się rozpoczšć po 30 wrzeœnia 2018 r. Jednak do czasu wejœcia w życie projektowanych przepisów uczelnie prowadzšce kształcenie na kierunku studiów zwišzanym z kształceniem w zakresie ratownictwa medycznego sš zobowišzane w programie kształcenia uwzględniać przewidzianš planem studiów praktykę. Praktyka jest częœciš studiów, dlatego to uczelnia wydaje skierowanie na praktykę i zabezpiecza jej organizację, w tym ustala opiekuna praktyki. Osoba odbywajšca praktykę wykonuje czynnoœci wynikajšce z ramowego programu praktyki pod bezpoœrednim nadzorem opiekuna. Opiekunem może być lekarz systemu lub pielęgniarka systemu lub ratownik medyczny, wykonujšcy zawód w podmiocie leczniczym będšcym dysponentem jednostek systemu Państwowe Ratownictwo Medyczne, posiadajšcy co najmniej 5-letni staż pracy w zawodzie. Praktyka odbywa się w podmiotach leczniczych, będšcych dysponentami jednostek systemu Państwowe Ratownictwo Medyczne, o których mowa w art. 89 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalnoœci leczniczej. Sš to podmioty lecznicze utworzone lub prowadzone przez uczelnię medycznš lub podmioty lecznicze, majšce umowy z uczelniami medycznymi. Majšc na uwadze to, że praktyka jest elementem procesu kształcenia, a opiekuna wskazuje uczelnia, która jest autonomiczna w zakresie swojej działalnoœci, kwestia dotyczšca wynagrodzenia dla opiekuna pozostaje w gestii uczelni.

Czy jest możliwoœć wprowadzenia œcieżki kariery dla ratownika medycznego, stopniowania kariery, np. młodszy ratownik, starszy ratownik?

Stanowiska pracy oraz kwalifikacje wymagane od pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w podmiotach leczniczych niebędšcych przedsiębiorcami okreœla załšcznik do rozporzšdzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 lipca 2011 r. w sprawie kwalifikacji wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w podmiotach leczniczych niebędšcych przedsiębiorcami. W rozporzšdzeniu wskazane sš stanowiska – starszy asystent ratownik medyczny, asystent ratownik medyczny, młodszy asystent ratownik medyczny, starszy ratownik medyczny, ratownik medyczny. Wymagane kwalifikacje wraz ze wskazaniem liczby lat pracy w zawodzie lub innych dodatkowych kwalifikacji dla tych stanowisk sš następujšce:

- Starszy asystent-ratownik medyczny: tytuł zawodowy licencjata na kierunku ratownictwo medyczne lub tytuł licencjata uzyskany po ukończeniu studiów wyższych pierwszego stopnia, które rozpoczęły się przed 1 paŸdziernika 2008 r., na innym kierunku niż ratownictwo medyczne w specjalnoœci ratownictwo medyczne lub medycyna ratunkowa stopień naukowy doktora w dziedzinie nauk medycznych lub w dziedzinie nauk o zdrowiu oraz 5 lat pracy w zawodzie ratownik medyczny.

- Asystent-ratownik medyczny: tytuł zawodowy licencjata na kierunku ratownictwo medyczne lub tytuł licencjata uzyskany po ukończeniu studiów wyższych pierwszego stopnia, które rozpoczęły się przed 1 paŸdziernika 2008 r., na innym kierunku niż ratownictwo medyczne w specjalnoœci ratownictwo medyczne lub medycyna ratunkowa oraz 5 lat pracy w zawodzie ratownik medyczny lub 3 lata pracy w zawodzie ratownik medyczny oraz tytuł magistra na kierunku zdrowie publiczne.

- Młodszy asystent-ratownik medyczny: tytuł zawodowy licencjata na kierunku ratownictwo medyczne lub tytuł licencjata uzyskany po ukończeniu studiów wyższych pierwszego stopnia, które rozpoczęły się przed 1 paŸdziernika 2008 r., na innym kierunku niż ratownictwo medyczne w specjalnoœci ratownictwo medyczne lub medycyna ratunkowa i 3 lata pracy w zawodzie ratownik medyczny.

- Starszy ratownik medyczny: kwalifikacje okreœlone w przepisach ustawy z dnia 8 wrzeœnia 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym, 3 lata pracy w zawodzie.

- Ratownik medyczny: kwalifikacje okreœlone w przepisach ustawy z dnia 8 wrzeœnia 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym.

Czy Ministerstwo Zdrowia wyraża zgodę na to, aby powstał samorzšd ratowników?

Zgodnie z art. 17 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej:

- W drodze ustawy można tworzyć samorzšdy zawodowe, reprezentujšce osoby wykonujšce zawody zaufania publicznego i sprawujšce pieczę nad należytym wykonywaniem tych zawodów w granicach interesu publicznego i dla jego ochrony.

- W drodze ustawy można tworzyć również inne rodzaje samorzšdu. Samorzšdy te nie mogš naruszać wolnoœci wykonywania zawodu ani ograniczać wolnoœci podejmowania działalnoœci gospodarczej.

W polskim ustawodawstwie nie został ustanowiony obowišzek tworzenia samorzšdów zawodowych i chociaż w samej ochronie zdrowia funkcjonuje ponad dwadzieœcia zawodów medycznych, to jednak tylko kilka spoœród nich ma samorzšd zawodowy. Sprawowanie pieczy nad należytym wykonywaniem zawodu, w odniesieniu do osób wykonujšcych zawód ratownika medycznego, jest realizowane przez szereg podmiotów, w tym pracodawców i konsultantów: krajowego i wojewódzkich w dziedzinie medycyny ratunkowej. Ponadto, aktualnie funkcjonuje wiele organizacji powołanych do reprezentowania i obrony praw oraz interesów zawodowych ratowników medycznych, które działajš w formie zwišzków zawodowych, ale także innych dobrowolnych zrzeszeń.

Ratownicy medyczni podlegajš już obecnie co najmniej trzem reżimom odpowiedzialnoœci: dyscyplinarnej (odpowiedzialnoœć porzšdkowa za naruszenie obowišzków pracowniczych), cywilnej (z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania zobowišzania w przypadku osób udzielajšcych œwiadczeń na podstawie umów cywilnoprawnych oraz w przypadku wyrzšdzenia osobie trzeciej szkody majštkowej albo krzywdy) i karnej. W projekcie ustawy o zmianie ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym oraz niektórych innych ustaw – tzw. dużej nowelizacji (UD 29) , zawartych zostało wiele regulacji dotyczšcych monitorowania i nadzorowania wykonywania zawodu ratownika medycznego m.in. co do:

- utworzenia rejestru ratowników medycznych, pozwalajšcego na monitorowanie ich liczby, miejsca zatrudnienia, zachowania cišgłoœci w wykonywaniu zawodu, realizacji prawa i obowišzku rozwoju zawodowego;

- wydawania przez wojewodów prawa wykonywania zawodu ratownika medycznego;

- utraty albo wygaœnięcia prawa wykonywania zawodu.

Tym samym na obecnym etapie wprowadzenie samorzšdu ratowników medycznych nie znajduje uzasadnienia. Po wejœciu w życie nowelizacji ustawy o PRM wiele spoœród czynnoœci realizowanych zwykle przez samorzšdy zawodowe, będzie wykonywanych na poziomie wojewodów, Ministra zdrowia oraz jednostek podległych lub nadzorowanych przez MZ.

Jeżeli wejdzie w życie zapis z projektu ustawy o PRM, dotyczšcy możliwoœci pełnienia dyżurów medycznych, to czy zostanie zmieniony zapis dotyczšcy możliwoœci pełnienia tych dyżurów przez osoby ze œrednim wykształceniem (ratownicy po studium)?

Obecnie zapis w kodeksie pracy zakłada, że takš możliwoœć majš tylko osoby z wyższym wykształceniem. Możliwoœć pełnienia dyżurów medycznych, rozumianych jako wykonywanie czynnoœci zawodowych poza normalnymi godzinami pracy, została unormowana w ustawie z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalnoœci leczniczej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1638, z póŸn. zm.). Zgodnie z art. 95 ust. 1 tej ustawy, pracownicy wykonujšcy zawód medyczny i posiadajšcy wyższe wykształcenie, zatrudnieni w podmiocie leczniczym wykonujšcym działalnoœć leczniczš w rodzaju stacjonarne i całodobowe œwiadczenia zdrowotne, mogš być zobowišzani do pełnienia w zakładzie leczniczym tego podmiotu dyżuru medycznego. Aby zatem można było mówić o dyżurze medycznym w rozumieniu przepisów ustawy o działalnoœci leczniczej, spełnione muszš być jednoczeœnie wszystkie następujšce przesłanki:

- osoba wykonujšca zawód medyczny posiada wyższe wykształcenie,

- jest zatrudniona na podstawie umowy o pracę,

- podmiot leczniczy, w którym zatrudniona jest dana osoba wykonuje działalnoœć leczniczš w rodzaju stacjonarne i całodobowe œwiadczenia zdrowotne.

Obecnie nie sš prowadzone prace legislacyjne zmierzajšce do nowelizacji powyższych przepisów. Propozycji w zakresie rozszerzenia kręgu pracowników, którzy mogš być zobowišzani do pełnienia dyżurów medycznych, o osoby ze œrednim wykształceniem nie zawiera również zamieszczony na stronie Rzšdowego Centrum Legislacji projekt ustawy o zmianie ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym oraz niektórych innych ustaw.

W projektowanej ustawie proponuje się natomiast dodanie w art. 36 ustawy z dnia 8 wrzeœnia 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym ustępu 1a przewidujšcego, że osoby uprawnione do wykonywania medycznych czynnoœci ratunkowych, będšce ratownikiem medycznym lub pielęgniarkš systemu, mogš być zatrudnione u dysponenta jednostki wyłšcznie na podstawie stosunku pracy. Bioršc pod uwagę powyższe, wprowadzona zostanie do projektu zmiana przepisów ustawy o działalnoœci leczniczej, która umożliwi pełnienie dyżurów medycznych również członkom ZRM posiadajšcym wykształcenie œrednie.

Czy istnieje możliwoœć, aby zespoły ratownictwa medycznego obligatoryjnie posiadały na wyposażeniu mierniki czadu i gazów niebezpiecznych?

Norma PN:EN 1789 dotyczšca ambulansów nie przewiduje wyposażania karetek w czujniki CO2. Jednak bioršc pod uwagę zagrożenia, z jakimi stykajš się zespoły ratownictwa medycznego w codziennej pracy, oraz przepis art. 207 § 2 Kodeksu pracy, zgodnie z którym pracodawca jest obowišzany chronić zdrowie i życie pracowników przez zapewnienie bezpiecznych i higienicznych warunków pracy przy odpowiednim wykorzystaniu osišgnięć nauki i technik. Minister zdrowia 11 grudnia 2014 r. wystosował pismo do wojewodów, z zaleceniami dotyczšcymi wyposażania zespołów ratownictwa medycznego w urzšdzenia przeznaczone do ostrzegania przed niebezpiecznymi stężeniami tlenku węgla na miejscu zdarzenia.

Czy tylko ratowników medycznych ma objšć etatyzacja, a lekarze i pielęgniarki będš mieć zachowane kontrakty?

Zgodnie z projektem ustawy o zmianie ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym oraz niektórych innych ustaw (UD – 29 – tzw. duża nowelizacja) zawarto rozwišzanie polegajšce na powierzeniu realizacji umów na œwiadczenia zdrowotne w rodzaju ratownictwo medyczne wyłšcznie:

- samodzielnym publicznym zakładom opieki zdrowotnej;

- spółkom kapitałowym, w których co najmniej 51% udziałów albo akcji należy do Skarbu Państwa lub jednostek samorzšdu terytorialnego, lub uczelni medycznych.

Nastšpi także odejœcie od wyłaniania dysponentów zespołów ratownictwa medycznego w trybie konkursowym na rzecz zawierania umów z dysponentami wskazanymi przez wojewodów w wojewódzkim planie działania systemu, po zasięgnięciu opinii właœciwych jednostek samorzšdu terytorialnego. Elementem upublicznienia ma być również wprowadzenie umów o pracę, co przyniesie stabilizację zatrudnienia, zwiększenie udziału pracodawców w kosztach szkolenia i umundurowania członków ZRM oraz przestrzeganie dyscypliny czasu pracy. Umowy o pracę majš dotyczyć wszystkich członków zespołów ratownictwa – niezależnie od kwalifikacji i stanowiska.

Czy ratownicy medyczni po studium otrzymajš szansę na studia pomostowe – tak jak to miało miejsce w przypadku pielęgniarek?

Zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 8 wrzeœnia 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz. U. z 2016 r. poz. 1868 z póŸn. zm.) zawód ratownika medycznego może wykonywać osoba, która między innymi ukończyła publicznš lub niepublicznš szkołę policealnš o uprawnieniach szkoły publicznej i uzyskała tytuł zawodowy ratownika medycznego oraz osoba, która ukończyła studia wyższe na kierunku (specjalnoœci) ratownictwo medyczne i uzyskała tytuł zawodowy licencjata lub magistra na tym kierunku (specjalnoœci) lub studia wyższe na kierunku studiów zwišzanym z kształceniem w zakresie ratownictwa medycznego i uzyskała tytuł zawodowy licencjata. Ustawa nadaje takie same uprawnienia zawodowe osobom, które ukończyły szkołę policealnš i studia wyższe. Tzw. studia pomostowe dla pielęgniarek i położnych, które posiadajš œwiadectwo dojrzałoœci i ukończyły liceum medyczne lub szkołę policealnš albo szkołę pomaturalnš, kształcšcš w zawodzie pielęgniarki i położnej zostały wprowadzone między innymi w zwišzku z koniecznoœciš dostosowania systemu kształcenia w zawodzie pielęgniarki w Polsce do systemu obowišzujšcego w przepisach wspólnotowych. Wprowadzenie takich rozwišzań w zakresie kształcenia pielęgniarek i położnych poprzedzone było długoletnimi pracami i konsultacjami prowadzonymi między innymi z Komisjš Europejskš. W przypadku ratowników medycznych nie istniejš dyrektywy sektorowe, które nakazywałyby ujednolicenie kształcenia w państwach członkowskich Unii Europejskiej. Uznawanie kwalifikacji odbywa się w oparciu o system ogólny, czyli poprzez porównanie programu kształcenia realizowanego przez ratownika medycznego w kraju, w którym zdobył kwalifikacje, z programem kształcenia w państwie przyjmujšcym. W zwišzku z tym wprowadzenie studiów pomostowych dla ratowników medycznych nie znajduje uzasadnienia w prawie wspólnotowym.

Dlaczego podczas przyznawania dodatku 2×400 dla ratowników medycznych Ministerstwo Zdrowia przyznało go tylko ratownikom pracujšcym w ZRM i SDM, pomijajšc ratowników pracujšcych w SOR, IP i oddziałach szpitalnych ?

Przyznanie podwyżek dla ratowników medycznych, będšcych członkami zespołów ratownictwa medycznego u wykonawców głównych i podwykonawców ma sprzyjać zachęceniu ratowników medycznych do pracy w pozaszpitalnym systemie PRM. Istotne jest też to, że jedynie w zespołach ratownictwa medycznego i na stanowiskach dyspozytorów medycznych œwiadczenia i czynnoœci wykonywane przez ratowników medycznych oraz pielęgniarki systemu sš identyczne, co wynika z:

- rozporzšdzenia Ministra Zdrowia z dnia 28 lutego 2017 r. w sprawie rodzaju i zakresu œwiadczeń zapobiegawczych, diagnostycznych, leczniczych i rehabilitacyjnych udzielanych przez pielęgniarkę albo położnš samodzielnie bez zlecenia lekarskiego (Dz. U. z 2017 poz. 497);

- rozporzšdzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 kwietnia 2016 r. w sprawie medycznych czynnoœci ratunkowych i œwiadczeń zdrowotnych innych niż medyczne czynnoœci ratunkowe, które mogš być udzielane przez ratownika medycznego (Dz. U. z 2016 r. poz. 587);

- rozporzšdzenia Ministra Zdrowia z dnia 10 stycznia 2014 r. w sprawie ramowych procedur przyjmowania wezwań przez dyspozytora medycznego i dysponowania zespołami ratownictwa medycznego (Dz. U. poz. 66).

Celem przyznania podwyżek było zminimalizowanie różnic płacowych pomiędzy pracownikami wykonujšcymi te same zadania.

[1] Komentarz do art. 5 ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym – J. Kycia.

ródło: MZ

WIDEO KOMENTARZ

REDAKCJA POLECA

NAJNOWSZE Z RP.PL