Dobra osobiste

Świadczenia za deportacje do pracy przymusowej - Wywózki do Niemiec: pieniądze tylko dla żyjących

www.sxc.hu
Świadczenia za deportacje do pracy przymusowej nie przysługują spadkobiercom.

Świadczenie pieniężne dla osób deportowanych do pracy przymusowej oraz osadzonych w obozach pracy przez Trzecią Rzeszę i Związek Radziecki przewiduje ustawa z 1996 r.

Rodzice Anny S. zostali podczas wojny wywiezieni na przymusowe roboty w Niemczech. „Nie zdążyli jednak za swojego życia uzyskać od Państwa Polskiego należnego im odszkodowania. Wobec czego występujemy jako ich córki z wnioskiem o wypłatę odszkodowania za prace przymusowe naszych rodziców" – napisała Anna S. wraz z siostrą do szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych.

Szef UdsKiOR odmówił. Nie uwzględnił również kolejnego wniosku o zmianę tej ostatecznej decyzji, chociaż Maria S. przekonywała, że przemawia za tym jej słuszny interes: trudna sytuacja finansowa i emerytura niewystarczająca na utrzymanie.

Szef UdsKiOR stwierdził, że zgodnie z przepisami ustawowymi uprawnienie do świadczenia pieniężnego dla osób deportowanych ma charakter osobisty i dotyczy wyłącznie tych osób. Ustawa nie przewiduje, by mógł je uzyskać ktoś z kręgu spadkobierców.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Maria S. oceniła, że to błędna wykładnia. Prawidłowa interpretacja przepisów ustawy prowadzi, jej zdaniem, do wniosku, że świadczenie za pracę przymusową przysługuje również spadkobiercom. Szef UdsKiOR dowolnie też przyjął, że nie zachodzi tu słuszny interes strony, przejawiający się w bardzo trudnej sytuacji finansowej.

Sąd stwierdził, że szef UdsKiOR prawidłowo zinterpretował przepisy. Nie zaszły okoliczności umożliwiające wzruszenie decyzji ostatecznej.

Ustawa o świadczeniach pieniężnych dla osób deportowanych w art. 1 ust. 1 stwierdza, że świadczenie pieniężne przysługuje osobom, które w okresie podlegania represjom były obywatelami polskimi i są nimi obecnie.

Zdaniem sądu wskazuje to jednoznacznie, że świadczenie pieniężne może przysługiwać wyłącznie żyjącym osobom represjonowanym. Jego adresatami nie mogą być osoby zmarłe ani ich następcy prawni. Ustawa o świadczeniach pieniężnych dla osób deportowanych nie przewiduje, iż w razie śmierci osoby uprawnionej, prawo do świadczeń przechodzi na jej następców prawnych bądź spadkobierców.

Takie rozwiązanie znajduje się natomiast w ustawie z 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego.

sygnatura akt: IV SA/Wr 449/17

Źródło: Rzeczpospolita

REDAKCJA POLECA

NAJNOWSZE Z RP.PL