W październiku 2016 r. para Syryjczyków oraz ich troje małych dzieci, mieszkający w syryjskim Aleppo, złożyli w ambasadzie Belgii w Bejrucie (Liban) wnioski o wydanie wiz humanitarnych, a następnego dnia wrócili do Syrii. Celem wniosków było uzyskanie przez tę rodzinę wiz o ograniczonej ważności terytorialnej na podstawie kodeksu wizowego UE, tak aby mogła ona opuścić oblężone miasto Aleppo w celu złożenia w Belgii wniosków o udzielenie azylu. Jeden z członków tej rodziny twierdził, że został uprowadzony przez grupę zbrojną, był bity i torturowany, a następnie został uwolniony po wpłaceniu okupu. Para zwracała uwagę na pogorszenie się stanu bezpieczeństwa w Syrii i samym w Aleppo, a także na fakt, że jako chrześcijanie prawosławni są narażeni na prześladowania ze względu na ich wiarę.
Belgijski urząd do spraw cudzoziemców oddalił wnioski. Stwierdził, że ubiegając się o wizy o ograniczonej ważności terytorialnej w celu złożenia w Belgii wniosków o udzielenie azylu, syryjska rodzina miała w sposób oczywisty zamiar przebywać w Belgii ponad 90 dni, co jest niezgodne z kodeksem wizowym Unii Europejskiej. Ponadto urząd ten podkreślił, że zezwolenie na wydanie tej rodzinie wiz wjazdowych po to, by mogła ona złożyć wnioski o udzielenie azylu w Belgii, sprowadzałoby się do umożliwienia jej przedstawienia wniosków o udzielenie azylu w placówce dyplomatycznej.
Rodzina przekonywała, że Karta praw podstawowych Unii Europejskiej i europejska konwencja praw człowieka (EKPC) ustanawiają pozytywny obowiązek zagwarantowania przez państwa członkowskie prawa do azylu. Udzielenie ochrony międzynarodowej jest według niej jedynym sposobem uniknięcia ryzyka naruszenia zakazu tortur oraz nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania
We wtorkowym wyroku Trybunał Sprawiedliwości UE zauważył przede wszystkim, że kodeks wizowy został przyjęty na podstawie postanowienia traktatu WE, na mocy którego Rada Unii Europejskiej przyjmuje środki dotyczące wiz na pobyt nie dłuższy niż trzy miesiące. W rezultacie kodeks wizowy określa tryb i warunki wydawania wiz na tranzyt przez terytorium państw członkowskich lub planowane pobyty na terytorium państw członkowskich nieprzekraczające 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu. Rodzina syryjska złożyła zaś wnioski o wydanie wiz z przyczyn humanitarnych z zamiarem ubiegania się o azyl w Belgii, a zatem o zezwolenie na pobyt, którego okres ważności nie jest ograniczony do 90 dni.
Wynika z tego, że nawet jeśli wnioski te zostały złożone formalnie na podstawie kodeksu wizowego, to nie są one objęte jego zakresem stosowania. Trybunał uściślił ponadto, że do tej pory nie został przyjęty przez prawodawcę Unii żaden akt dotyczący wydawania przez państwa członkowskie długoterminowych wiz i dokumentów pobytowych obywatelom państw trzecich z przyczyn humanitarnych. Z tego względu wnioski złożone przez rodzinę syryjską są objęte jedynie prawem krajowym.
