Reklama
Wyrok w sprawie Adazik pozwala wrócić do pytania, ile postępowań potrzeba, by rozliczyć jedną nieważną umowę kredytową. Spór o teorię salda ma bowiem także wymiar organizacyjny: chodzi o czas stron, koszty dochodzenia roszczeń i dostępność sądów dla wszystkich obywateli.
„Konstruktywnej krytyki należy nie tylko oczekiwać – należy jej poszukiwać” – mawiała Margaret Chase Smith, pierwsza kobieta w historii wybrana zarówno do Izby Reprezentantów, jak i do Senatu USA. I takiej krytyki każdemu z nas życzę.
Życie dostarcza najciekawszych przykładów, które warto studiować na zajęciach uniwersyteckich.
Dające się odcyfrować i porównać oświadczenia majątkowe to realne narzędzie walki z korupcją. Nie pozwólmy sobie wmówić, że jest inaczej.
Zmienia się technologia, AI jest na wyciągnięcie ręki, a my w Polsce od lat nie umiemy wdrożyć tak prostej rzeczy jak elektroniczne oświadczenia majątkowe. Może tym razem się uda? Trzymam kciuki.
W praktyce nawet najbardziej druzgocąca ocena pracy oskarżyciela dokonana przez sąd nie ma wpływu na jego dalsze decyzje.
Mam wrażenie, że perypetie celebrytów obchodzą wszystkich, egzekucja sądowa – niemal nikogo.
W dobie błyskawicznego rozwoju sztucznej inteligencji obecność pierwiastka człowieczego w tekstach odnoszących się do przeszłości winna odgrywać rolę kluczową.
W przeciwieństwie do spraw frankowych ciężar rozwiązania sporów dotyczących sankcji kredytu darmowego powinien spocząć przede wszystkim na ustawodawcy i sądach krajowych, a nie na Trybunale w Luksemburgu.
Ustawa zasadnicza jest aktem, który w istocie wyszedł z użytku, a żadna ze stron politycznego sporu nie jest zainteresowana jego przywróceniem do życia, zwłaszcza że zawsze krępuje on ręce rządzącym.
