Reklama
W każdej kancelarii państwo ma swoje biurko. Problem w tym, że od lat nie płaci nawet za krzesło.
W każdym społeczeństwie, w którym nagromadzi się zbyt dużo złych emocji, przychodzi chwila, gdy obywatele spragnieni są oczyszczenia życia publicznego.
Czy na gruncie polskich przepisów można odziedziczyć prawa do internetowego konta? Uczciwa odpowiedź brzmi: „To zależy”.
Patostreamer ucieka za granicę i stamtąd nadaje swoją bezwartościową „twórczość”. Przepis na zbrodnię doskonałą? Nic bardziej mylnego. Przestępstwo, które popełnia, ma miejsce w Polsce.
A gdyby tak ktoś pogodził współczesnych Karguli i Pawlaków? Mediator zakończył spór Sopliców i Horeszków? Pogodził strony uzdrowiskowego sporu i zaoferował przejście na drugą stronę płotu?
Demokracja to nie tylko instytucje, jak TK, prezydent i uczciwe wybory, ale także społeczeństwo gotowe ich bronić.
Wzrasta w społeczeństwie potrzeba uzyskania skutecznych gwarancji związanych z tym, że prawa służące ludziom będą rozstrzygane w TK przez sędziów niezależnych, godnych i nieuwikłanych w politykę, kompetentnych, bezstronnych i niezawisłych.
Kolejna ustawa ma uprzywilejowywać wybrane inwestycje. Tworzenie na szybko przepisów szytych pod konkretne potrzeby jest przecież wygodniejsze niż systemowe uregulowanie problemu wywłaszczeń.
Choć wybór Macieja Berka na sędziego TK jeszcze długo będzie rezonować (dźwiękami niekoniecznie miłymi dla ucha rządzących), trzeba przestać płakać nad rozlanym mlekiem i zastanowić się, jakie wnioski można z tej historii wyciągnąć na przyszłość.
Historia obsady filmu „Nigdy w życiu!” dobrze pokazuje różnicę między prawem do podjęcia decyzji a sposobem jej wykonania.
