Reklama
Jeżeli oczekujemy wolności i postępu, to musimy pogodzić się z ryzykiem i odpowiedzialnością, jakie niosą.
„Sankcje” są dziś wymierzane przeciwko całemu społeczeństwu, które nie może być pewne, kto jest sędzią, a kto nie jest, które orzeczenie nim jest, a które nie jest.
Aby tzw. plan B dotyczący wyborów do KRS nie stał się zarzewiem kolejnego kryzysu, musi spełnić trzy fundamentalne warunki: Sejm musi złożyć jasną deklarację, zasady wyłaniania kandydatów muszą być uznane za uczciwe przez samych sędziów, a finał procesu musi być wierny złożonej obietnicy.
Argumentacja sędziów, którzy zapowiedzieli bojkot wyborów mających wyłonić kandydatów na I prezesa Sądu Najwyższego, jest godna jednego z bohaterów „W pustyni i w puszczy”.
Droga do wykazania abuzywności klauzul zmiennego oprocentowania opartego na wskaźniku WIBOR wydaje się być wyjątkowo stroma.
Planowane prawybory do Krajowej Rady Sądownictwa łączą zwaśnione strony sędziowskiego sporu w poszukiwaniu pokrętnej logiki. Stracą jak zwykle obywatele.
Jeśli jeszcze ktokolwiek miał złudzenia, że obecna większość rządząca i prezydent są w stanie wypracować kompromis w sprawie wymiaru sprawiedliwości, to właśnie został z nich odarty.
Od 1918 r. nigdy w projekcie ustawy przygotowanym przez Prezydenta RP, ów prezydent nie przyznał sobie prerogatywy, którą sam nazwał „autorytarną”. Może przewaga Karola Nawrockiego nad marszałkiem Piłsudskim i ministrem Carem polega na tym, że nie jest hipokrytą?
Często mówi się, że prokuratura to taka konserwatywna i mało elastyczna organizacja. Mamy dowód, że jest dokładnie odwrotnie.
Nagrywanie wszystkich czynności postępowania przygotowawczego byłoby najlepszym miernikiem standardu prokuratorskiej pracy.
