Wojewoda Warmińsko-Mazurski zaskarżył do WSA uchwałę rady gminy, w sprawie określenia szczegółowych warunków przyznawania i odpłatności za usługi opiekuńcze i specjalistyczne usługi opiekuńcze, z wyłączeniem usług specjalistycznych dla osób z zaburzeniami psychicznymi oraz szczegółowych warunków częściowego lub całkowitego zwolnienia od opłat, jak również trybu ich pobierania.

Organ żądając stwierdzenie nieważności uchwały podniósł, że rada ustaliła, iż cenę jednej godziny usługi ustala ośrodek pomocy społecznej, na podstawie wysokości wydatków ponoszonych na ten cel przez gminę w roku poprzednim. Zakwestionował również zapis o tym, że na wniosek kierownika, koszt jednej godziny usług opiekuńczych zatwierdza każdego roku wójt gminy.

Wojewoda podkreślił, że przepisy ustawy o pomocy społecznej przesądzają o tym, iż to rada gminy jest organem właściwym do określenia szczegółowych warunków odpłatności za usługi opiekuńcze i specjalistyczne usługi opiekuńczej i nie przewiduje przekazania tej kompetencji innym organom. Działanie rady, bez specjalnego upoważnienia ustawowego, narusza zakaz subdelegacji i nie może być uznane za prawidłowe. Stanowi to istotne naruszenie prawa, powodujące konieczność wyeliminowania uchwały z obrotu prawnego.

Ponadto organ zwrócił uwagę, że rada zmodyfikowała normy uregulowane w aktach wyższego rzędu, określając, iż usługi świadczone są zgodnie z zaleceniami lekarza specjalisty oraz uzależniła przyznanie prawa do usług opiekuńczych i specjalistycznych usług opiekuńczych od zaświadczenia lekarskiego o konieczności opieki osoby drugiej nad osobą ubiegającą się o pomoc lub na podstawie zaświadczenia o grupie inwalidzkiej. Wojewoda podkreślił, że konieczność przedstawienia zaświadczenia lekarskiego nie występuje przy korzystaniu z każdych usług opiekuńczych. Takie zalecenie lekarskie wymagane jest jedynie przy świadczeniu pielęgnacji.

W odpowiedzi na skargę, rada gminy uznała ją za zasadną i wniosła o umorzenie postępowania przed WSA.

5 marca 2015 roku, sąd jednak wydał wyrok, w którym stwierdził nieważność całej uchwały. Orzekł w nim, iż kluczowym elementem mającym bezpośredni wpływ na wysokość opłaty jest koszt jednej godziny usług opiekuńczych i specjalistycznych usług opiekuńczych. Zdaniem sądu, rada gminy scedowała zatem własne kompetencje do ustalenia wysokości kosztu usług opiekuńczych lub określenia szczegółowych warunków przyznawania i odpłatności za usługi na OPS. WSA podkreślił, iż niedopuszczalne jest przekazanie posiadanych przywilejów do określania wysokości kosztu usług opiekuńczych na podmiot nieuprawniony przez ustawodawcę, który ponadto nie ma możliwości stanowienia prawa miejscowego.

Sąd był zdania, że rada, z przekroczeniem delegacji ustawowej, zastrzegła również, iż usługi opiekuńcze powinny być świadczone zgodnie z zaleceniami lekarza specjalisty i uzależniła przyznanie prawa do opieki od zaświadczenia lekarskiego lub posiadania grupy inwalidzkiej wraz z określeniem niezdolności do samodzielnej egzystencji. WSA wyjaśnił, że przesłanki przyznania pomocy w formie usług opiekuńczych zostały wyraźnie określone w ustawie o pomocy społecznej. Wynika z nich, że usługi te przysługują osobie samotnej, która z powodu wieku, choroby lub innych przyczyn wymaga pomocy innych osób, a jest jej pozbawiona. Przepisy zaś nie żądają przedstawienia dodatkowych dokumentów (II SA/Ol 42/15).

Wyrok jest nieprawomocny. Przysługuje na niego skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego.