Tak wynika z [b]uchwały Sądu Najwyższego (sygn. III CZP 26/10)[/b], który wyjaśnił wątpliwość prawną powstałą na tle spraw wniesionych przez byłych żołnierzy zawodowych Mirosława N. i Wiesława O. przeciwko Wojskowemu Biuru Emerytalnemu.

Obu zwolniono 20 grudnia 2002 r. ze służby i przeniesiono do rezerwy po upływie terminu wypowiedzenia. Z tego tytułu Mirosław N. i Wiesław O. otrzymali przewidziane w art. 18 ust. 1 pkt 1 [link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr;jsessionid=ACFCB5D672C3271243E2D572DD6EC1A9?id=166036]ustawy z 1974 r. o uposażeniu żołnierzy[/link] świadczenie pieniężne, wypłacane przez rok po zwolnieniu ze służby, w wysokości ostatniego wynagrodzenia zasadniczego wraz z dodatkami stałymi. Takie świadczenie przewiduje teraz art. 95 ust. 1 pkt 1 [link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr;jsessionid=ACFCB5D672C3271243E2D572DD6EC1A9?id=278814]ustawy z 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych[/link].

W kwietniu 2006 r. dowódca wojsk lądowych stwierdził nieważność decyzji o ich zwolnieniu. Żołnierze zostali przywróceni do służby i otrzymali uposażenie oraz dodatki za cały okres służby do dnia uchylenia tej decyzji. Jednakże w październiku 2006 r. zostali ponownie zwolnieni i przeniesieni do rezerwy. W związku z tym uzyskali prawo do takiego samego rocznego świadczenia jak przyznane w 2002 r.

Wojskowe Biuro Emerytalne potrąciło jednak z tego świadczenia należnego Mirosławowi N. kwotę analogicznego świadczenia wypłaconego w związku z nieważnym zwolnieniem w 2002 r., czyli 28 606 zł, i wypłaciło mu łącznie tylko 10 093 zł. Analogicznie obcięto świadczenie Wiesława O.

Byli żołnierze wystąpili do sądu o zasądzenie zwrotu potrąconych kwot.

Sąd I instancji uwzględnił roszczenie Mirosława N. Uznał, że choć powstało na tle stosunku administracyjnoprawnego, ma charakter cywilnoprawny. W ocenie sądu nie było prawnych podstaw do potrącenia. Przyjął, że zachowanie pozwanego biura było bezprawne.

[wyimek]Płaca w wojsku nie podlega przepisom o bezpodstawnym wzbogaceniu[/wyimek]

[b]Wskutek niego żołnierz poniósł szkodę równą bezprawnie potrąconej kwocie. Należy mu się więc odszkodowanie stosownie do art. 415 i art. 417 [link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr;jsessionid=C65CA85F3F6735190C4F933FC5B39E01?id=70928]k.c.[/link] [/b]

Werdykt innego składu I instancji w sprawie Wiesława O. był inny. Wprawdzie sąd przyznał mu 27 527 zł, ale wskutek powództwa biura emerytalnego zasądził od niego dokładnie tę samą kwotę na rzecz tego biura. Uznał, że pobranie za ten sam okres dwu uposażeń, tj. świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy z 1974 r., i uposażenia należnego w związku z przywróceniem do służby, pozostaje w sprzeczności z ustawą, jest świadczeniem nienależnym i podlega zwrotowi na podstawie art. art. 405 k.c.

Autopromocja
CFO Strategy & Innovation Summit 2021

To już IV edycja kongresu dla liderów świata finansów

WEŹ UDZIAŁ

Kiedy sprawy trafiły na wokandę sądu II instancji (pierwsza wskutek apelacji Biura Emerytalnego, druga wskutek apelacji Wiesława O.), sąd ten zwrócił się do SN o wyjaśnienie, czy art. 10 ustawy z 1974 r. (głoszący, że uposażenie i inne należności pieniężne pobrane przez żołnierza przysługujące mu w dniu pobrania nie podlegają zwrotowi) wyłącza stosowanie przepisów o bezpodstawnym wzbogaceniu.

SN stwierdził, że w opisanej sytuacji należność, o której mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy z 1974 r., nie podlega zwrotowi na podstawie tych przepisów (sygn. III CZP 26/10).