[srodtytul]Świat[/srodtytul]

7 listopada 1944 roku w USA odbyły się wybory prezydenckie. Zwyciężył w nich urzędujący prezydent, demokrata Franklin D. Roosevelt, z najmniejszą od 1916 roku przewagą – o ponad 3,5 mln głosów wyprzedził republikanina, gubernatora Nowego Jorku Thomasa Deweya. Roosevelt został wybrany głową państwa po raz czwarty – jako jedyny w historii piastował urząd dłużej niż dwie kadencje. W 1947 roku uchwalono XXII Poprawkę do konstytucji USA, która ograniczyła liczbę kadencji prezydenckich do dwóch. Ciężko chory Roosevelt, który od lat zmagał się z paraliżem wywołanym przebytą w młodości chorobą Heinego-Medina, nie dotrwał do końca kadencji – zmarł 12 kwietnia 1945 roku w wieku 75 lat. Jego następcą został Harry S. Truman.

[srodtytul]Europa[/srodtytul]

W lecie 1944 roku Armia Czerwona w wyniku operacji karelskiej opanowała port Viipuri oraz umocnioną linię Mannerheima. Zmusiło to Finów do zawarcia rozejmu 19 września 1944 roku. Warunki podyktowane przez Sowietów były bardzo twarde – Finowie zrzekli się terytoriów, które ZSRR podbił przed 1944 rokiem, oraz obszaru Petsamo, a także oddali w dzierżawę na 50 lat półwysep Porkalla i znajdującą się na nim bazę morską. Ponadto oddali Sowietom całą flotę wojenną i zobowiązali się ograniczyć liczebność wojsk lądowych i wypłacić ZSRR reparacje wojenne. Hitler odmówił wycofania swoich wojsk z Petsamo, a Sowieci zmusili Finów, aby zbrojnie wystąpili przeciwko niedawnemu sojusznikowi. W związku z tym wycofująca się z północnej Finlandii niemiecka 20. Armia Górska stosowała taktykę spalonej ziemi.

[srodtytul]Polska[/srodtytul]

6 września 1944 roku na ziemiach znajdujących się pod jurysdykcją Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego rozpoczęła się reforma rolna. Według dekretu PKWN jej przebieg nadzorował Państwowy Fundusz

Ziemi. Reformie podlegały grunty wraz z inwentarzem i budynkami należącymi do Skarbu Państwa, ziemia skonfiskowana obywatelom niemieckim oraz własność ziemska o powierzchni ponad 50 ha użytków rolnych bądź 100 ha powierzchni ogólnej. W Poznańskiem, Pomorskiem i Śląskiem skonfiskowano wszystkie gospodarstwa powyżej 100 ha bez względu na ilość gruntów użytkowanych rolniczo. Za ziemię przeznaczoną do parcelacji właściciele nie dostawali odszkodowania. Często byli także wysiedlani siłą z zajmowanych pałaców lub dworów i pozbawiani majątku ruchomego. Cena ziemi została ustalona na niskim poziomie, warunki spłat określono na 10 – 20 lat. Początkowo tworzono gospodarstwa dwu–, trzyhektarowe, a w marcu 1945 roku przyjęto zasadę, że powierzchnia nowych gospodarstw nie będzie przekraczać 5 ha. Na ziemiach niemieckich przydział ziemi oscylował między 7 a 15 ha. W wyniku reformy rolnej w latach 1944 –1945 chłopi, przede wszystkim mało- i średniorolni, otrzymali ok. 6 mln ha ziemi.