Krzyż Wolności i Solidarności to państwowe odznaczenie cywilne, ustanowione w sierpniu 2010 r. Instytut Pamięci Narodowej tak pisze o osobach, które zostały nim uhonorowane: „Nie występowali wprawdzie z bronią w ręku, wyróżniani są jednak odznaczeniem nawiązującym do Krzyża Niepodległości, ustanowionego w II Rzeczypospolitej dla zasłużonych w walce o suwerenny byt naszej Ojczyzny, zwieńczonej zwycięstwem w 1918 roku. Krzyż Wolności i Solidarności honoruje osoby, które dołączyły do bohaterów z początku wieku, tworząc kolejne ogniwo w łańcuchu pokoleń Niepodległej”.

Wnioski o nadanie Krzyża IPN przedstawia Prezydentowi.

W Rezydencji Ambasadora RP w Lizbonie 10 grudnia Krzyż Wolności i Solidarności został wręczony Grzegorzowi Hajdarowiczowi, działaczowi opozycji wobec dyktatury komunistycznej w PRL. - Mimo, że od tamtych, trudnych czasów stanu wojennego i antykomunistycznego podziemia minęły już dziesięciolecia, są nie tylko w mojej pamięci, ale wciąż stanowią ważny motyw mojej działalności i życiowego przesłania – mówił w trakcie uroczystości Hajdarowicz.

Krzyż Wolności i Sprawiedliwości

Krzyż Wolności i Sprawiedliwości

PAP, Łukasz Gągulski

- Oczywiście mam satysfakcję, że po trzech dekadach ludzie tworzący dziś IPN doceniają to, co się kiedyś robiło. Nie dla odznaczeń czy zaszczytów, ale z porywu serca i potrzeby walki o młodzieńcze ideały. Tym ideałem była oczywiście wolna, demokratyczna i kapitalistyczna Polska - dodał.

Grzegorz Hajdarowicz od grudnia 1981 r. - jako uczeń szkoły średniej - zaangażowany był w działalność opozycyjną. Uczestniczył w manifestacjach, drukował ulotki, malował napisy na murach. W 1982 r. został członkiem nieformalnej grupy rówieśników „Młodzieży Walczącej”, której zadaniem była ochrona manifestacji przed działaniami ZOMO.

To były ważne czasy nie tylko dla Polski, ale dla mnie osobiście. Ukształtowały mój charakter i psychikę

Grzegorz Hajdarowicz

Brał aktywny udział m.in. w manifestacjach w Nowej Hucie w dniach 31 sierpnia 1982 r. oraz 30 września 1982 r. W marcu 1983 r. brał udział w akcji wrzucenia granatu łzawiącego na zebranie aktywu dzielnicowego PZPR w Krakowie. W tym czasie rozpoczął w środowiskach szkolnych kolportowanie nielegalnej prasy i książek. Od listopada 1983 r. był członkiem Konfederacji Polski Niepodległej.

W 1985 r. w jego domu rozpoczęto przygotowywanie matryc do drukowania pisma KPN „Honor i Ojczyzna” oraz ulotek KPN i Niezależnego Zrzeszenia Studentów. Został zatrzymany prewencyjnie na 48 godzin 3 maja 1986 r. w Krakowie, w związku z uczestnictwem w zajściach ulicznych oraz kolportowaniem ulotek o treści antykomunistycznej. W latach 1988-1989 należał do Organizacji Studenckiej KPN.

W kwietniu 1989 r. został członkiem komitetu wyborczego KPN w Krakowie oraz kandydatem na posła z rejonu Kielc. W związku z tym organizował w Kielcach i Włoszczowej spotkania z wyborcami, wiece oraz zbiórki podpisów, podczas których był legitymowany przez funkcjonariuszy MO. 1 maja 1989 r. w Kielcach został zatrzymany i pobity. W maju 1989 r. został szefem sztabu wyborczego KPN w Kielcach i zaangażował się w organizację kieleckich struktur KPN.

- To były ważne czasy nie tylko dla Polski, ale dla mnie osobiście. Ukształtowały mój charakter i psychikę – wspominał dziś Grzegorz Hajdarowicz.

Krzyż Wolności i Solidarności został nadany Grzegorzowi Hajdarowiczowi postanowieniem Prezydenta RP nr 219/2021. Dotychczas KWS przyznano 6 161 działaczom opozycji. W precedencji odznaczenie znajduje się pomiędzy Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami a Medalem Virtus et Fraternitas.