fbTrack
REKLAMA
REKLAMA

VAT

Przy zbyciu przewłaszczonego pojazdu pożyczkodawca opodatkuje marżę

123RF
Jeżeli podmiot udzielający osobom fizycznym pożyczek sprzeda przejęte od nich używane samochody, to ma prawo zastosować procedurę VAT marża.

- Czy sprzedaż towarów używanych (np. samochodów) przejętych od osoby fizycznej przez pożyczkodawcę tytułem niespłaconej pożyczki (przewłaszczonych na zabezpieczenie udzielonego kredytu lub pożyczki) może podlegać opodatkowaniu w procedurze VAT marża? – pyta czytelnik.

Procedura VAT marża może być stosowana do sprzedaży sprzedawanych towarów przewłaszczonych na zabezpieczenie udzielonej pożyczki (kredytu). Muszą jednak zostać spełnione warunki określone w art. 120 ust. 10 ustawy o VAT, a przewłaszczone towary muszą spełniać definicję towaru używanego, dzieła sztuki, przedmiotu kolekcjonerskiego lub antyku. Na przykładzie przewłaszczonych pojazdów (tytułem zabezpieczenia / zastawu) udzielonej pożyczki pogląd taki podzielają organy podatkowe (interpretacja dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 25 kwietnia 2017 r., 0114-KDIP1-3.4012.83.2017.1.JG; interpretacja Izby Skarbowej w Poznaniu z 5 czerwca 2015 r., ILPP2/4512-1-206/15-2/MR; interpretacja Izby Skarbowej w Warszawie z 11 grudnia 2014 r., IPPP2/443-926/14-2/AO; interpretacja Izby Skarbowej w Warszawie z 12 marca 2014 r., IPPP2/443-1330/13-4/KBr).

Zabezpieczenie wierzytelności

Istotą przewłaszczenia jest to, że dłużnik (może to być również osoba trzecia) – na podstawie umowy z wierzycielem – w celu zabezpieczenia spłaty należności, przenosi na rzecz wierzyciela, do czasu spłaty zadłużenia wraz z należnościami ubocznymi (odsetkami, kosztami itp.), prawo własności określonego składnika swojego majątku, np. samochodu. Przy czym umowy takie w praktyce zawierają różne zapisy w zakresie przeniesienia własności.

Przewłaszczenie na zabezpieczenie jest jedną z powszechnie stosowanych w praktyce form zabezpieczenia wierzytelności. Umowa o przewłaszczenie rzeczy na zabezpieczenie jest sposobem na zapewnienie wierzycielowi realizacji pieniężnego zobowiązania dłużnika. Jej istotą jest przeniesienie na wierzyciela własności rzeczy w celu jego zaspokojenia w razie niewykonania przez dłużnika zobowiązania oraz zobowiązanie się wierzyciela do zwrotnego przeniesienia własności, jeżeli dłużnik zobowiązanie wykona. Umowa ta stwarza podstawy do żądania wydania rzeczy i zależy od istnienia wierzytelności pieniężnej, którą zabezpiecza. Przenosi własność ze skutkiem w postaci wyłączenia przedmiotu zabezpieczenia z majątku dłużnika, ale jej przyczyną nie jest przysporzenie wierzycielowi prawa własności, lecz danie mu zabezpieczenia wyegzekwowania wierzytelności. Dopóki zaspokojenie wierzytelności nie nastąpi, wierzyciel występuje w podwójnej roli wierzyciela i właściciela rzeczy, a po bezskutecznym upływie terminu spłaty długu i zrealizowaniu roszczenia windykacyjnego także w roli posiadacza rzeczy.

Umowa nienazwana

Umowa o przewłaszczenie na zabezpieczenie należy do umów nienazwanych, czyli bezpośrednio nieuregulowanych w przepisach. Możliwość zawierania umów przewłaszczenia na zabezpieczenie, wynika z zasady swobody umów, wyrażonej w art. 3531 kodeksu cywilnego.

W przypadku banków podstawę do przewłaszczania na zabezpieczenie dają przepisy prawa bankowego. Zgodnie z art. 101 ust. 1 prawa bankowego, zabezpieczenie wierzytelności banku może być dokonane w drodze przeniesienia na bank przez dłużnika lub osobę trzecią, do czasu spłaty zadłużenia wraz z należnymi odsetkami i prowizją, prawa własności rzeczy ruchomej lub papierów wartościowych.

Kwota nabycia

W przypadku podatnika dokonującego dostawy towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków nabytych uprzednio przez niego w ramach prowadzonej działalności, w celu odprzedaży, podstawą opodatkowania VAT jest marża. Jest ona różnicą między kwotą sprzedaży a kwotą nabycia, pomniejszoną o kwotę podatku. W sytuacji opisanej w pytaniu kwotą nabycia samochodu będzie w każdym przypadku wartość auta ustalona przy zawarciu umowy pożyczki z dłużnikiem, czyli kwota udzielonego zabezpieczenia finansowania.

Autor jest doradcą podatkowym

podstawa prawna: art. 101 ust. 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (tekst jedn. DzU z 2017 r., poz. 1876 ze zm.)

podstawa prawna: art. 3531 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (tekst jedn. DzU z 2017 r., poz. 459 ze zm.)

podstawa prawna: art. 120 ust. 1 pkt 4 i 6 oraz ust. 4 i 10 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. DzU z 2017 r., poz. 1221 ze zm.)

Źródło: Rzeczpospolita
REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA
NAJNOWSZE Z RP.PL
REKLAMA
REKLAMA