fbTrack
REKLAMA
REKLAMA

VAT

VAT: Sprzedaż lokali pod klucz bez preferencyjnej stawki

Lesław ?Mazur
materiały prasowe
Dostawa elementów wyposażenia mieszkania niewykazujących trwałego związku z konstrukcją budynku, np. lamp, AGD, szafek bądź wyposażenia łazienek, jest opodatkowana stawką podstawową.

Spółka planuje sprzedać prawo użytkowania wieczystego działki oraz odrębną własność posadowionego na niej budynku. Uzgodniła z nabywcą, że na dzień zawarcia przyrzeczonej umowy w poszczególnych pomieszczeniach lokali mieszkalnych usytuowanych w budynku znajdą się elementy wykończenia oraz wyposażenia o charakterze trwałym i ruchomym. Przykładowo, elementami ruchomymi wyposażenia będą: lampy sufitowe i ścienne, w łazienkach – szafki pod umywalkę i lustra, a w kuchni – szafki kuchenne, zlewozmywak wraz z baterią i przyłączami, płyta grzejna i piekarnik w zabudowie, lodówka, okap i karnisze.

Zdaniem podatniczki to, że wśród wyposażenia będą znajdować się także elementy niewykazujące trwałego związku z elementami konstrukcyjnymi budynku, nie będzie miało wpływu na opodatkowanie dostawy jedną, preferencyjną stawką VAT od całej ceny sprzedaży budynku. W jej przypadku chodzi bowiem o dostawę budynków objętych społecznym programem mieszkaniowym, a przedmiotem opodatkowania będzie świadczenie o charakterze kompleksowym. Rozdzielanie i wyłączanie z niego dostawy elementów wyposażenia o charakterze ruchomym miałoby sztuczny charakter.

Fiskus za nieprawidłowe uznał stanowisko spółki w zakresie opodatkowania dostawy budynku, gdy lokale mieszkalne będą zawierały elementy wyposażenia niewykazujące trwałego związku z elementami konstrukcyjnymi. W ocenie urzędników dostawa elementów wyposażenia niewykazujących trwałego związku z elementami konstrukcji budynku, (szafka pod umywalkę, lustro, wieszak na ręczniki, uchwyt na papier toaletowy, oświetlenie sufitowe i ścienne, szafki kuchenne, zlewozmywak, płyta grzejna i piekarnik, lodówka, okap, lampy sufitowe i ścienne, oświetlenie meblowe, karnisze) powinna zostać opodatkowana podstawową 23-proc. stawką VAT.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie potwierdził tę wykładnię. Nie zgodził się, że fiskus pominął dorobek orzeczniczy Trybunału Sprawiedliwości UE w zakresie świadczeń kompleksowych. Podkreślił także, że o wysokości stawek podatkowych nie decyduje wola stron, lecz dana czynność, z którą ustawa wiąże obowiązek podatkowy. Życzenie kontrahenta skarżącej, subiektywny punkt widzenia czy treść łączącego strony transakcji stosunku prawnego nie mogą być podstawą określenia stawki podatku. Te okoliczności regulowane są przepisami ustaw podatkowych, a wola stron nie może prowadzić do modyfikacji tak określonych stawek podatkowych.

Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych WSA wskazał, że wykładnia przepisów zaproponowana przez spółkę prowadziłaby do jaskrawej nierówności wobec podmiotów, które byłyby finalnymi odbiorcami usług polegających na budowie lub dostawie domów w tzw. stanie deweloperskim. Zmuszone do wyposażenia mieszkań lub domów we własnym zakresie ponosiłyby obciążenie podatkowe z zastosowaniem wyższej stawki, niż odbiorcy tej samej usługi, tyle że przy podwyższonym standardzie. Sąd uznał, że obniżoną stawkę podatku przy określonym świadczeniu kompleksowym można zastosować tylko i wyłącznie w sytuacji gdy element wyposażenia mieszkania jest trwale związany ze ścianami mieszkania.

Dlatego dostawę elementów wyposażenia niewykazujących trwałego związku z elementami konstrukcji budynku, spółka powinna opodatkować podstawową, a nie preferencyjną stawką VAT przewidzianą dla budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym.

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 11 grudnia 2015 r. (I SA/Kr 1736/15).

—oprac. Aleksandra Tarka

Komentarz eksperta

Lesław Mazur, doradca podatkowy, radca prawny, wspólnik w Thedy & Partners

WSA w Krakowie wydający wyrok w sprawie w istocie związany był uchwałą NSA z 24 czerwca 2013 r. (I FPS 2/13) dotyczącą podobnego zagadnienia. Skoro zatem sąd – rozpatrując omawianą sprawę  – ani nie zdecydował się  skierować tego zagadnienia do kolejnego rozstrzygnięcie NSA, ani nie widział przesłanek skierowania pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości UE, oznacza to, że sąd podzielił stanowisko zawarte w uchwale NSA i w dotychczasowym orzecznictwie TSUE.

Mimo że faktycznie istnieją pewne przesłanki przyznania racji stronie wnioskującej o interpretację, to przywołana argumentacja podatnika bazująca na koncepcji świadczeń złożonych (szeroko rozwiniętej przez TSUE) bądź koncepcji cywilistycznej rzeczy głównej, części składowych i przynależności w komentowanej sprawie może być niewystarczająca.

Jednak argumentacja sądu odnosząca się do nierówności podmiotów będących finalnymi odbiorcami usług polegających na budowie lub dostawie domów w stanie deweloperskim, w porównaniu z odbiorcami mieszkań/domów w pełni wyposażonych, też nie jest w pełni przekonująca.  Można przecież argumentować, że w obu przypadkach mamy do czynienia z tak różnymi przedmiotami dostaw, że w praktyce utrudnia to ich porównywanie: niektórzy nabywcy mogą być bowiem z różnych względów zainteresowani jedynie lokalem nadającym się od razu do zamieszkania, natomiast inni są w stanie zadowolić się już samym stanem surowym nabywanego mieszkania lub domu.

Nie można też pominąć tego, że omawiany wyrok zapadł na gruncie tzw. postępowania interpretacyjnego, co zauważył zresztą sam sąd orzekający w sprawie. W praktyce bowiem wiele zależy od samych postanowień umownych między deweloperem a nabywcą. W takich bowiem sprawach istotną rolę odgrywają często szczegóły, a tych mogło zabraknąć w opisie stanu faktycznego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Wbrew pozorom rozstrzygnięcie podobnych spraw może być uzależnione bardziej od faktów niż tylko od samych przepisów prawnych.

Źródło: Rzeczpospolita
REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA
NAJNOWSZE Z RP.PL
REKLAMA
REKLAMA