fbTrack
REKLAMA
REKLAMA

Ustrój i kompetencje

Czy uzasadnienie decyzji może zastąpić rozstrzygnięcie

AdobeStock
Uzasadnienie decyzji nie może zastąpić rozstrzygnięcia. W przypadku rozbieżności pomiędzy sentencją decyzji, a jej uzasadnieniem, o sposobie rozstrzygnięcia sprawy decyduje sentencja.

- Organ, który wydał decyzję, o części uprawnień i obowiązków stron rozstrzygnął w sentencji decyzji, a o pozostałej części w uzasadnieniu. Czy taka decyzja narusza prawo?

Tak.

Zgodnie z art. 107 § 1 pkt 5 i 6 kodeksu postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.) decyzja musi zawierać m.in. rozstrzygnięcie oraz

uzasadnienie faktyczne i prawne. W myśl art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

W orzecznictwie zwraca się uwagę, że rozstrzygnięcie (określane mianem osnowy lub sentencji decyzji) jest jej kwintesencją, stanowiąc np. o ustaleniu prawa, o usunięciu sporu co do niego bądź o zakończeniu postępowania w danej instancji bez orzekania w sprawie co do jej istoty. Wyraża ono rezultat stosowania normy prawa materialnego do konkretnego przypadku, w kontekście określonych okoliczności faktycznych i materiału dowodowego.

Konkretyzacja prawa powinna dokonywać się w rozstrzygnięciu, a nie w innych elementach decyzji. Natomiast uzasadnienie ma na celu wyjaśnienie rozstrzygnięcia. Ma ono objaśniać tok myślenia prowadzący do zastosowania przepisu prawnego w sprawie. Uzasadnienie decyzji nie może zastąpić rozstrzygnięcia, a w razie rozbieżności między osnową decyzji, a jej uzasadnieniem o sposobie rozstrzygnięcia sprawy decyduje sentencja (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 lipca 2018 r., I OSK 873/18, LEX nr 2565108).

Brak rozstrzygnięcia pozbawia pismo organu charakteru decyzji (por. np. wyrok NSA w Rzeszowie z 23 września 1999 r., SA/Rz 482/98, LEX nr 43933). Rozstrzygnięcie powinno być sformułowane precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji (por. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 17 lipca 2019 r., II SA/Rz 544/19, LEX nr 2720386). Musi być ono sformułowane w sposób kategoryczny. Rozstrzygnięcie i uzasadnienie decyzji powinny być ze sobą spójne. W uzasadnieniu należy przedstawić – w sposób spójny, logiczny i wyczerpujący – tok rozumowania organu, obrazujący proces konkretyzacji stosunku administracyjnoprawnego w danej sprawie, aby możliwe było dokonanie weryfikacji zajętego przez organ stanowiska (por. np. wyrok WSA w Opolu z 19 sierpnia 2019 r., II SA/Op 87/19, LEX nr 2722699).

Z uzasadnienia decyzji nie można wywodzić wniosków co do przedmiotu rozstrzygnięcia, jego zakresu bądź praw przyznanych stronie lub nałożonych na nią obowiązków (wyrok WSA w Krakowie z 16 października 2019 r., II SA/Kr 623/19, LEX nr 2736125). W wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 27 listopada 2019 r. (II SA/Go 618/19, LEX nr  2749289) podkreślono, że nie jest dopuszczalne rozstrzyganie o części uprawnień lub obowiązków stron w osnowie decyzji, a o pozostałej części w uzasadnieniu, gdyż taki element uzasadnienia nie spełnia wymogu wynikającego z art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a.

Autorka jest radcą prawnym

podstawa prawna: art. 107 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. DzU z 2018 r. poz. 2096 ze zm.)

Źródło: Rzeczpospolita
REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA
NAJNOWSZE Z RP.PL
REKLAMA
REKLAMA