fbTrack
REKLAMA
REKLAMA

Prawo dla Ciebie

Rodzicom niepełnosprawnych dzieci łatwiej przejść na telepracę

123rf
Od 6 czerwca wprowadzono nowe rozwiązania ułatwiające m.in. rodzicom niepełnosprawnych dzieci łączenie pracy z obowiązkami rodzinnymi. Regulacje te stosuje się także do pracowników samorządowych.

- W urzędzie gminy dotychczas nie korzystano z telepracy. Czy, jeżeli wniosek o wykonywanie pracy w tej formie złoży matka dorosłego dziecka ze znacznym stopniem niepełnosprawności, to ten wniosek będzie wiążący dla pracodawcy? 

Pracodawca nie będzie musiał uwzględnić tego wniosku, jeżeli telepraca nie będzie możliwa ze względu na organizację pracy lub rodzaj pracy wykonywanej przez podwładną.

W art. 43 ust. 1 ustawy o pracownikach samorządowych przyjęto, że w sprawach nieuregulowanych w tej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu pracy (dalej k.p.). Dotyczy to także telepracy (art. 675-6717 k.p.). Zasadą jest, że warunki stosowania telepracy u danego pracodawcy określa się w porozumieniu zawieranym między tym pracodawcą i zakładowymi organizacjami związkowymi albo w przyjętym przez niego regulaminie (art. 676 § 1-4 k.p.). Od 6 czerwca 2018 r. dodano jednak nowe rozwiązania (art. 676 § 5-7 k.p.) ułatwiające korzystanie z telepracy m.in. rodzicom dzieci niepełnosprawnych i dzieci ze szczególnymi potrzebami edukacyjnymi. Zgodnie z tymi nowymi przepisami, wykonywanie pracy w formie telepracy jest dopuszczalne także na wniosek pracownika (złożony w postaci papierowej lub elektronicznej), niezależnie od zawarcia przez pracodawcę porozumienia określającego warunki stosowania telepracy bądź ustalenia tych warunków w regulaminie.

Jeżeli wniosek o telepracę złożył pracownik – rodzic dziecka:

- posiadającego zaświadczenie o ciężkim i nieodwracalnym upośledzeniu albo nieuleczalnej chorobie zagrażającej życiu, które powstały w prenatalnym okresie rozwoju dziecka lub w czasie porodu (chodzi tu o zaświadczenie z ustawy o wsparciu kobiet w ciąży i rodzin „Za życiem”), 

- legitymującego się orzeczeniem o niepełnosprawności albo orzeczeniem o umiarkowanym lub znacznym stopniu niepełnosprawności bądź

- posiadającego odpowiednio opinię o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka, orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego lub orzeczenie o potrzebie zajęć rewalidacyjno-wychowawczych,

- pracodawca uwzględnia ten wniosek, chyba że nie jest to możliwe ze względu na organizację pracy lub rodzaj pracy wykonywanej przez pracownika. O przyczynie odmowy pracodawca powinien poinformować pracownika w postaci papierowej lub elektronicznej. Regulację tę stosuje się także po ukończeniu przez dziecko 18. roku życia.

W dodanym od 6 czerwca art. 142[1] k.p. przyjęto również, że w razie złożenia przez: 

- pracownika – małżonka albo pracownika – rodzica dziecka w fazie prenatalnej, w przypadku ciąży powikłanej,

- pracownika – rodzica dziecka posiadającego zaświadczenie o ciężkim i nieodwracalnym upośledzeniu albo nieuleczalnej chorobie zagrażającej życiu, które powstały w prenatalnym okresie rozwoju dziecka lub w czasie porodu bądź

- pracownika – rodzica dziecka niepełnosprawnego lub dziecka ze szczególnymi potrzebami edukacyjnymi wniosku o wykonywanie pracy: w przerywanym czasie pracy, indywidualnym rozkładzie czasu pracy bądź w ruchomym czasie pracy, pracodawca może odmówić uwzględnienia tego wniosku tylko, jeżeli jego uwzględnienie nie jest możliwe ze względu na organizację pracy lub rodzaj pracy wykonywanej przez pracownika. Również to uprawnienie przysługuje także pracownikom opiekującym się dorosłymi dziećmi, czyli powyżej 18. roku życia.

 

Źródło: Rzeczpospolita
REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA
NAJNOWSZE Z RP.PL
REKLAMA
REKLAMA