fbTrack
REKLAMA
REKLAMA

Podatek dochodowy

Koszty działalności strefowej też są objęte limitem

Adobe Stock
Przedsiębiorcy prowadzący działalność na terenie SSE ustalają dochód na takich samych zasadach jak inne podmioty krajowe. Dotyczą ich zatem ograniczenia co do rozliczania wydatków na usługi niematerialne.

Ograniczenie wysokości kosztów uzyskania przychodów z tytułu nabycia niektórych usług i wartości o charakterze niematerialnym budzi liczne kontrowersje także wśród podatników prowadzących działalność na terenie specjalnej strefy ekonomicznej (SSE). Zasada limitowania kosztów uzyskania przychodów, o której mowa w art. 15e ustawy o CIT – pomimo licznych dyskusji - ma jednak zastosowanie także do działalności prowadzonej na terenie SSE. Takie stanowisko przedstawił ostatnio Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 13 listopada 2018 r. (0111-KDIB1-2.4010.306.2018. 2.AK).

Organ podatkowy uznał, że ustawa o CIT w żaden sposób nie wskazuje, aby zasada limitowania kosztów uzyskania przychodów, o której mowa w art. 15e, nie miała zastosowania do działalności podatnika prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej. Po przeprowadzeniu analizy przepisów odnoszących się do zasad ustalania dochodu – art. 7 ustawy o CIT – organ interpretacyjny, pomimo obiekcji podatnika stwierdził, że przedsiębiorcy prowadzący działalność na terenie strefy ustalają dochód na takich samych zasadach jak inne podmioty krajowe.

Zwolnienie z CIT

Zgodnie z art. 12 ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych (dalej: ustawa o SSE), dochody uzyskane z działalności gospodarczej przez osoby prawne lub osoby fizyczne na terenie strefy w ramach zezwolenia są zwolnione z podatku dochodowego na zasadach określonych odpowiednio w ustawie o CIT lub w ustawie o PIT.

Stosownie do art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT, wolne od podatku są dochody, z zastrzeżeniem ust. 4-6, uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o SSE. Wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przy tym przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami. Z kolei zgodnie z art. 17 ust. 4 ustawy o CIT, ww. zwolnienie przysługuje podatnikowi wyłącznie z tytułu dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy.

Warunkiem korzystania ze zwolnienia jest zatem uzyskanie dochodu z działalności gospodarczej prowadzonej w zakresie określonym w posiadanym przez podatnika zezwoleniu, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o SSE.

Korzystanie z pomocy publicznej

Dochód z działalności strefowej ustalany jest na zasadach analogicznych do działalności opodatkowanej. Co więcej, nie ma możliwości ustalenia dochodu, który będzie korzystał ze zwolnienia bez uprzedniego określenia wysokości dochodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym.

Zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy o CIT, dochodem ze źródła przychodów jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym. Dochodem, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT jest zatem nadwyżka sumy przychodów z działalności określonej w zezwoleniu nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.

Jednocześnie, reguły rozpoznawania przychodów podatkowych, kosztów ich uzyskania oraz kosztów, które nie stanowią kosztu uzyskania przychodów, zostały wprost określone w ustawie podatkowej.

Które kwoty trzeba uwzględnić

Przy określaniu dochodu zwolnionego z opodatkowania w danym roku podatkowym nie uwzględnia się zatem zarówno kwot niestanowiących przychodów podatkowych zgodnie z art. 12 ust. 4 ustawy o CIT, jak i kwot wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 16 ust. 1, jak i wyłączonych z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15e ust. 1 ustawy o CIT. Jeżeli natomiast koszty wskazane w art. 15e ust. 1 ustawy o CIT dotyczą zarówno działalności zwolnionej, jak i opodatkowanej, to po zastosowaniu określonego w nim limitu koszty te powinny zostać rozdzielone na działalność opodatkowaną oraz zwolnioną, na podstawie wskazanych w art. 15 ust. 2 i 2a zasad alokacji kosztów.

Na uwagę zasługuje także art. 7 ust. 3 pkt 1 i 3 ustawy o CIT, zgodnie z którym przy ustalaniu dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania nie uwzględnia się:

- przychodów ze źródeł przychodów położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub za granicą, jeżeli dochody z tych źródeł nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym albo są wolne od podatku,

- kosztów uzyskania tych przychodów.

Dochód stanowiący podstawę opodatkowania – a zatem ten dochód, od wartości którego podatnik ma obowiązek obliczyć i wpłacić podatek we właściwym terminie organowi podatkowemu – ustala się z pominięciem dochodu zwolnionego z opodatkowania. Dochód z działalności zwolnionej określa się jednak na tożsamych zasadach jak dochód objęty opodatkowaniem na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy o CIT. Dopiero tak określony dochód podatnik może nie uwzględnić w podstawie obliczenia podatku.

Autorka jest konsultantem podatkowym w ECDP Sp. z o.o.

www.ecdpgroup.com

Podstawa prawna: art. 12 i art. 16 ust. 1 ustawy z 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (tekst jedn. DzU z 2017 r. poz. 1010 ze zm.)

art. 7 ust. 2 i ust. 3 pkt 1 i 3, art. 15 ust. 2 i 2a oraz art. 17 ust. 1 pkt 34 i ust. 4 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn. DzU z 2018 r. poz. 1036 ze zm.)

Źródło: Rzeczpospolita
REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA
NAJNOWSZE Z RP.PL
REKLAMA
REKLAMA