fbTrack
REKLAMA
REKLAMA

Podatek dochodowy

Skutki podatkowe pracy zdalnej dla pracodawcy i pracownika

Adobe Stock
Przy rozpatrywaniu skutków podatkowych związanych z pracą zdalną, wprowadzoną w wielu firmach w związku z panującą epidemią, pomocna może być praktyka dotycząca przychodów i kosztów związanych z telepracą.

Od 8 marca 2020 r., w celu przeciwdziałania COVID-19 pracodawca może polecić pracownikowi wykonywanie, przez czas oznaczony, pracy określonej w umowie o pracę, poza miejscem jej stałego wykonywania.

Ustawa COVID-19 w sposób lakoniczny uregulowała kwestię możliwości pracodawca może polecić pracownikowi wykonywanie, przez czas oznaczony, pracy określonej w umowie o pracę, poza miejscem jej stałego wykonywania, czyli pracy zdalnej. W zadecydowanej większości przypadków praca zdalna oznaczać będzie pracę za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Zbliża się zatem swym charakterem do telepracy, ale nią nie jest (chyba, że dokonana byłaby odpowiednia zmiana umowy o pracę). Ustawa COVID nie odsyłała także do odpowiedniego stosowania przepisów o telepracy (zob. art. 675 – art. 6717 Kodeksu pracy).

Pojawia się pytania, jakie podatkowe skutki przyniesie praca zdalna dla pracownika i pracodawcy.

Pomimo, że ustawa COVID-19 nie odsyłała do odpowiedniego stosowania przepisów o telepracy z Kodeksu pracy, to w zasady opodatkowania telepracy, mogą być przydatne przy rozwiązaniu naszego problemu.

Czytaj też:

Koronawirus: praca zdalna to nie telepraca

Laptop do zdalnej pracy w kosztach CIT

Koszty pracodawcy

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów (ze źródła przychodów) lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT lub art. 23 ustawy o PIT (zob. art. 15 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy o CIT i art. 22 ust. 1 ustawy o PIT).

Zatem, kosztem uzyskania przychodów będzie taki koszt, który spełnia łącznie następujące warunki:

- został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika,

- jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

- pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

- poniesiony został w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów,

- został właściwie udokumentowany,

- nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy o PIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

UWAGA!

Wydatki na zapewnienie telepracownikowi sprzętu do pracy zdalnej, np. laptopy, akcesoria typu drukarki, skanery, mikrofony, kamery itp. oraz telefon służbowy) pracodawca będzie mógł zaliczyć w koszty uzyskania przychodów na zasadach ogólnych.

W szczególności może zatem poniesione wydatki na nabycie zaliczyć wprost do kosztów uzyskania przychodów. Zazwyczaj nabywany na własność sprzęt komputerowy będzie spełniał definicję środka trwałego (zob. art. 22a ustawy o PIT i art. 16a ustawy o CIT), zatem poniesione na jedno nabycie wydatki będą mogły być zaliczone wprost do kosztów uzyskania przychodów jedynie wtedy, gdy wartość początkowa poszczególnych majątku nie przekroczy 10 000 zł, w przeciwnym przypadku trzeba będzie je amortyzować obligatoryjnie. Natomiast jeżeli wartość początkowa tych składników majątku nie przekroczy 10 000 zł, to przy założeniu, że spełniają definicję środka trwałego, pracodawca, będzie mógł wybrać czy chce zaliczyć je wprost do kosztów podatkowych, dokonać jednorazowego odpisu amortyzacyjnego, czy amortyzować na zasadach ogólnych (zob. art. 22d i art. 22f ustawy o PIT i art. 16d i art. 16f ustawy o CIT). Z kolei, jeżeli sprzęt pracodawca wykorzystywałby na podstawie umowy leasingu, to opłaty leasingowe będą kosztem podatkowym (zob. art. 23a, art. 23b ustawy o PIT i art. 17a, art. 17b ustawy o CIT). Kosztem uzyskania pracodawcy będą także wydatki poniesione na zapewnienie (we własnym zakresie łącza internetowego).

Pracodawca wskazane powyżej wydatki może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów, także w sytuacji, gdy powierza pracownikowi sprzęt komputerowy (czy biurowy) lub zapewnia łącze internetowe, w związku z wykonywaniem przez tego pracownika pracy zdalnej zgodnie z zapisami ustawy COVID-19. Także w przypadku zapewniania materiałów biurowych (np. papier, tusz) poniesione wydatki mogą być zaliczone w koszty uzyskania przychodów pracodawcy na zasadach ogólnych.

UWAGA!

Okoliczność, że sprzęt komputerowy i biurowy, czy telefon przekazany pracownikowi wykonującemu pracę zdalną znajduje się poza biurem (siedzibą firmy) nie oznacza, że pracodawca nie może tych wydatków zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów (wprost bądź poprzez odpisy amortyzacyjne). Należy jedynie pamiętać, że stosownie do art. 16 ust. 1 pkt 52 ustawy o CIT i art. 23 ust. 1 pkt 49 ustawy o PIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków poniesionych na zakup zużywających się stopniowo rzeczowych składników majątku podatnika, niezaliczanych do środków trwałych – w przypadku stwierdzenia, że składniki te nie są wykorzystywane do celów działalności prowadzonej przez podatnika, lecz służą osobistym celom pracowników i innych osób albo bez uzasadnienia znajdują się poza siedzibą podatnika.

W przypadku, gdy telepracownik będzie wykorzystywał własny sprzęt lub łącze internetowe, do celów pracodawcy, to wypłacony ewentualnie temu pracownikowi ekwiwalent, będzie mógł stanowić dla pracodawcy koszt uzyskania przychodów na zasadach ogólnych. Także gdyby pracodawca wypłacił ekwiwalent za wykorzystywanie do pracy sprzętu komputerowego lub łącza internetowemu pracownikowi wykonującemu pracę zdalną w oparciu o zapisy ustawy COVID-19, to poniesione z tego tytułu przez pracodawcę wydatki mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów na zasadach ogólnych.

Aby uniknąć ewentualnych sporów z organami podatkowymi, warto jest zadbać, o to, aby istniała podstawa prawa np. poprzez odpowiednie zapisy w regulaminach pracodawcy.

UWAGA!

Wykonywanie pracy zdalnej, może wiązać się także z nabyciem (wzięciem w leasing) sprzętu komputerowego i oprogramowania, który nie będzie przekazywany pracownikom, lecz będzie niezbędny do prawidłowego jej przebiegu, np. nabycie serwerów czy specjalistycznego oprogramowania. Także te wydatki będą mógłby być na zasadach ogólnych odniesione w koszty uzyskania przychodów pracodawcy. Jeśli składnik majątku będzie spełniał definicje środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej, a jego wartość początkowa przekroczy 10 000 zł, to w tym przypadku kosztem będą mogły być dokonywane od niego odpisy amortyzacyjne.

VAT

Na zasadach ogólnych (zob. art. 86, art. 88, art. 90, art. 91 ustawy o VAT) od nabytego (wziętego w leasing) sprzętu komputerowego, czy oprogramowania, tak przekazowo do używania pracownikom, jak i pozostającego w firmie do obsługi tej pracy zdalnej, podatnikowi (pracodawcy) przysługiwać będzie prawo do odliczenia podatku naliczonego. Dotyczy to także usług niezbędnych do wykonywania tej pracy zdalnej (np. telekomunikacyjnych – łącze internetowe). W przypadku przekazania niezbędnego sprzętu do wykonywania pracy zdalnej (np. laptop, telefon) celem wykonywania zdań służbowych w ramach pracy zdalnej nie można mówić o nieodpłatnym świadczeniu usług, o którym mowa wart. 8 ust. 2 ustawy o VAT, gdyż sprzęt jest przekazywany jest na potrzeby prowadzonej działalności, a nie na potrzeby osobiste pracowników.

Przychody pracownika

Przychodami (...) są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń (zob. art. 11 ust. 1 ustawy o PIT).

Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy o PIT, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Wymienione w art. 12 ust. 1 ustawy o PIT kategorie przychodów stanowią katalog otwarty. Oznacza to, że przychodami ze stosunku pracy są więc wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz świadczenia nieodpłatne, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.

Przepisy ustawy o PIT nie definiują pojęcia „nieodpłatne świadczenie". Trybunał Konstytucyjny w wyroku 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13 uznał, że za przychód pracownika mogą być uznane tylko świadczenia, które:

- po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (pracownik skorzystał z nich w pełni dobrowolnie),

- po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść,

- po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).

UWAGA!

W sytuacji, gdy pracownik otrzymuje od pracodawcy niezbędny sprzęt (np. telefon, sprzęt komputerowy lub sprzęt biurowy) w celu realizacji zadań służbowych (tj. wykonywania pracy zdalnej), to nie można mówić o powstaniu po stronie tego pracownika przychodu ze stosunku pracy z tytułu nieodpłatnych świadczeń. Przekazanie sprzętu niezbędnego do realizacji pracy zdalnej leży bowiem w interesie pracodawcy i służy prowadzonej przez niego działalności gospodarczej.

Zatem jak wskazał dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach w interpretacji indywidualnej z 20 października 2015 r. (IBPB-2-1/4511-339/15/AD). (...) W przypadku udostępnienia telefonów tylko i wyłącznie do celów związanych z pracą i faktycznym wykorzystaniem tychże telefonów wyłącznie do celów służbowych nie sposób uznać, iż pracownicy uzyskują przychód z tytułu nieodpłatnych świadczeń. Jest to bowiem świadczenie, realizowane w interesie pracodawcy a nie pracownika.

Pracownicy ci uzyskiwaliby nieodpłatne świadczenia, które podlegałyby opodatkowaniu łącznie z innymi składnikami wynagrodzenia w sytuacji, gdyby korzystali z telefonów dla celów prywatnych, natomiast wnioskodawca ponosiłby koszty takiego korzystania w całości lub w części.

Należy bowiem podkreślić, iż w sytuacji:

- gdy telefon służbowy wykorzystywany jest jako narzędzie pracy (służy tylko celom służbowym) – wydatki ponoszone przez wnioskodawcę, związane z jego udostępnieniem i eksploatacją, nie stanowią przychodu pracownika z tytułu nieodpłatnych świadczeń,

- gdy telefon służbowy służy osobistej korzyści pracownika i realizacji jego prywatnych celów – wydatki ponoszone przez wnioskodawcę, związane z jego udostępnieniem i eksploatacją, stanowią przychód pracownika w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. przychód, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Reasumując, zatem w sytuacji, gdy istotnie – jak stwierdza wnioskodawca – służbowe telefony wykorzystywane są wyłącznie do celów biznesowych (połączenia z nich wykonywane mają służbowy charakter), to brak jest podstaw do stwierdzenia, iż w takiej sytuacji po stronie pracownika powstanie przychód (...).

Zazwyczaj organy podatkowe przyjmują, że wypłata pracownikowi ekwiwalentu pieniężnego w wysokości określonej w przedstawianych przez pracownika fakturach za używanie telefonu komórkowego, telefonu stacjonarnego oraz komputera wraz z urządzeniami peryferyjnymi do komunikowania się za pośrednictwem internetu, stanowi przychód pracownika ze stosunku pracy (zob. interpretacja indywidualna dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 12 listopada 2013 r., IBPBII/1/415-791/13/ASz; interpretacja indywidualna dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 14 lipca 2016 r., IPPB2/4511-401/16-3/MK1; interpretacja indywidualna dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi z 8 maja 2015 r., IPTPB1/4511-153/ 15-4/MD).

UWAGA!

Na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 13 ustawy o PIT, wolne od podatku dochodowego są ekwiwalenty pieniężne za używane przez pracowników przy wykonywaniu pracy narzędzia, materiały lub sprzęt, stanowiące ich własność.

Z przywołanej regulacji wynika, że aby otrzymany przez pracownika ekwiwalent z tytułu używania prywatnego sprzętu do celów służbowych mógł korzystać z w/w. zwolnienia muszą być łącznie spełnione następujące warunki:

- ekwiwalent musi być wypłacony w pieniądzu,

- narzędzia, materiały lub sprzęt muszą stanowić własność pracownika,

- narzędzia, materiały lub sprzęt należące do pracownika muszą być wykorzystywane przy wykonywaniu pracy na rzecz pracodawcy,

- kwota ekwiwalentu powinna odpowiadać poniesionym przez pracownika wydatkom, tj. musi zachodzić racjonalny związek pomiędzy kwotą wypłaconą pracownikowi a wartością używanych dla celów pracodawcy narzędzi, materiałów lub sprzętu należących do pracownika oraz stopniem zużycia rzeczy dokonanego w trakcie tego używania.

Przy czym, organy podatkowe podkreślają, że ekwiwalent nie zawsze musi oznaczać zwrot faktycznie poniesionych wydatków przez pracownika. Jako kwotę ekwiwalentu można przyjąć z góry określoną sumę, która spełni przesłanki warunkujące uznanie jej za ekwiwalent (por. interpretacja indywidualna dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 14 lipca 2016 r., IPPB2/4511-401/16-3/MK1).

Wolne od podatku dochodowego są ekwiwalenty pieniężne za używane przez pracowników przy wykonywaniu pracy narzędzia, materiały lub sprzęt, stanowiące ich własność. Co jednak w sytuacji, gdy pracownik otrzymuje ekwiwalent za np. koszty połączeń służbowych z prywatne, za wykorzystywanie prywatnego łącza Internetów, lub zużycie energii elektrycznej w celach służbowych. Z literalnego brzmienia art. 21 ust. 1 pkt 13 ustawy o PT nie można przyjąć, że świadczenia te będą zwolnione z podatku PIT.

UWAGA!

Osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej – zakłady pracy – są zobowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy – wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej (art. 31 ustawy o PIT). W sytuacji, gdy (ewentualnie) otrzymane przez pracownika ekwiwalenty za używany do wykonywania pracy zdalnej, prywatny sprzęt pracownika (np. laptop, telefon) korzystałby ze zwolnienia z podatku PIT, to pracodawca nie pobiera od tych świadczeń pracownika zaliczek na podatek PIT.

W nowszym orzecznictwie można spotkać pogląd, że sfinansowanie przez pracodawcę (w przypadku telepracy) łącza internetowego oraz kosztów energii potrzebnej do pracy sprzętu komputerowego, nie skutkuje powstaniem u pracownika przychodu ze stosunku pracy. Zgodnie bowiem z art. 94 pkt 2 Kodeks pracy, pracodawca ma obowiązek organizować pracę w sposób zapewniający pełne wykorzystanie czasu pracy, jak również osiąganie przez pracowników, przy wykorzystaniu ich uzdolnień i kwalifikacji, wysokiej wydajności i należytej jakości pracy. Wobec tego zapewnienie pracownikowi wykonującemu pracę w domu łącza internetowego niezbędnego do wykonywania tej pracy spoczywa na pracodawcy (interpretacja indywidualna Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z 5 stycznia 2019 r., DPP13. 8221.38.2017.GTM).

Koszty pracownika

Na podstawie art. 22 ust. 2 ustawy o PIT, koszty uzyskania przychodów z tytułu stosunku służbowego, stosunku pracy, spółdzielczego stosunku pracy oraz pracy nakładczej:

1) wynoszą 250 zł miesięcznie, a za rok podatkowy łącznie nie więcej niż 3000 zł – w przypadku gdy podatnik uzyskuje przychody z tytułu jednego stosunku służbowego, stosunku pracy, spółdzielczego stosunku pracy oraz pracy nakładczej;

2) nie mogą przekroczyć łącznie 4500 zł za rok podatkowy – w przypadku gdy podatnik uzyskuje przychody równocześnie z tytułu więcej niż jednego stosunku służbowego, stosunku pracy, spółdzielczego stosunku pracy oraz pracy nakładczej;

3) wynoszą 300 zł miesięcznie, a za rok podatkowy łącznie nie więcej niż 3600 zł – w przypadku gdy miejsce stałego lub czasowego zamieszkania podatnika jest położone poza miejscowością, w której znajduje się zakład pracy, i podatnik nie uzyskuje dodatku za rozłąkę;

4) nie mogą przekroczyć łącznie 5400 zł za rok podatkowy – w przypadku gdy podatnik uzyskuje przychody równocześnie z tytułu więcej niż jednego stosunku służbowego, stosunku pracy, spółdzielczego stosunku pracy oraz pracy nakładczej, miejsce stałego lub czasowego zamieszkania podatnika jest położone poza miejscowością, w której znajduje się zakład pracy, i podatnik nie uzyskuje dodatku za rozłąkę.

W przypadku telepracowników przyjmuje się, że nie można stosować podwyższonych kosztów uzyskania przychodów, gdyż takie koszty dotyczą tylko przypadku gdy miejsce stałego lub czasowego zamieszkania podatnika jest położone poza miejscowością, w której znajduje się zakład pracy, i podatnik nie uzyskuje dodatku za rozłąkę. Natomiast ponoszone przez telepracownika wydatki na opłaty za internet, połączenia telefoniczne nie uprawniają do skorzystania z podwyższonych kosztów uzyskania przychodu (por. postanowienie w sprawie interpretacji prawa podatkowego urzędu skarbowego w Tomaszowie Lubelskim z 1 czerwca 2005 r., PD/415-11/2005). Oznacza to, że zastosowanie podwyższonych kosztów uzyskania przychodu wobec pracownika, który pracuje zdalnie, jest bezzasadne. Nie dojeżdża on bowiem do miejsca pracy, ponieważ pracuje w domu, w związku z czym nie ponosi on dodatkowych kosztów.

Wydaje się, że należy to odnieść także do pracownika, który pracuje zdalnie w oparciu o COVID-19, ale tylko w sytuacji, gdy przez cały miesiąc pracowałby zdalnie. Jeżeli zatem np. w marcu do 8 marca 2020 r. (tj. do wejścia w życie ustawy COVID-19) dojeżdżał do pracy, to za marzec mogą być stosowane podwyższone koszty uzyskania przychodów.

Telepracowikowi, a także pracownikowi pracującemu zdalnie na podstawie ustawy COVID-19, niewątpliwie przysługują koszty uzyskania przychodów, o których mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 ustawy o PIT, tj. w wysokości 250 zł miesięcznie (i ewentualnie w art. 22 ust. 2 pkt 4 ustawy o PIT). Osoba zatrudniona na podstawie umowy o telepracę (czy wykonująca pracę zdalną w oparciu o przepisy ustawy COVID-19) ma bowiem prawo do kosztów uzyskania przychodów ze stosunku pracy, w tym podstawowym wariancie, nawet, w sytuacji, gdyby pracodawca pokrył wszelkie koszty jej wykonywania, np. zakup komputera, telefonu komórkowego, opłacenia wydatków na internet lub telefon, itp.

Wykonywanie telepracy, czy pracy zdalnej na podstawie o ustawy COVID-19, nie stoi na przeszkodzie stosowania 50 proc. kosztów uzyskania przychodów do „pracy twórczej" np. związanej z przeniesieniem praw autorskich do programów komputerowych na zasadach określonych w przepisach art. 22 ust. 9–9b ustawy o PIT.

UWAGA!

Regulacje art. 3 ustawy COVID-19 mają utracić moc 27 września 2020 r. (zob. art. 36 ust. 1 ustawy COVID-19, w brzmieniu obowiązującym od 31 marca 2020 r.).

Autor jest doradcą podatkowym

Praca poza firmą

Praca może być wykonywana regularnie poza zakładem pracy, z wykorzystaniem środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu przepisów o świadczeniu usług drogą elektroniczną (telepraca). Telepracownikiem jest pracownik, który wykonuje pracę w ww. warunkach i przekazuje pracodawcy wyniki pracy, w szczególności za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej (zob. art. 675 Kodeksu pracy).

Uzgodnienie między stronami umowy o telepracę, że praca może nastąpić: przy zawieraniu umowy o pracę albo w trakcie zatrudnienia. W trakcie zatrudnienia zmiana warunków wykonywania pracy, na telepracę może nastąpić na mocy porozumienia stron, z inicjatywy pracownika lub pracodawcy. Pracodawca powinien, w miarę możliwości, uwzględnić wniosek pracownika dotyczący wykonywania pracy w formie telepracy (zobacz więcej art. 677 i 676 Kodeksu pracy).

Pracodawca ma obowiązek:

1) dostarczyć telepracownikowi sprzęt niezbędny do wykonywania pracy w formie telepracy, spełniający wymagania określone w rozdziale IV działu dziesiątego,

2) ubezpieczyć sprzęt,

3) pokryć koszty związane z instalacją, serwisem, eksploatacją i konserwacją sprzętu,

4) zapewnić telepracownikowi pomoc techniczną i niezbędne szkolenia w zakresie obsługi sprzętu

– chyba że pracodawca i telepracownik postanowią inaczej, w odrębnej umowie.

Wskazana umowa powinna określać m.in. zakres ubezpieczenia i zasady wykorzystywania przez telepracownika sprzętu niezbędnego do wykonywania pracy w formie telepracy, stanowiącego własność telepracownika, spełniającego wymagania BHP. Telepracownikowi przysługuje ekwiwalent pieniężny w wysokości określonej w porozumieniu z organizacjami związkowymi (jeżeli u pracodawcy działają) lub regulaminie,, lub w umowie o telepracę. Przy ustalaniu wysokości ekwiwalentu bierze się pod uwagę w szczególności normy zużycia sprzętu, jego udokumentowane ceny rynkowe oraz ilość wykorzystanego materiału na potrzeby pracodawcy i jego ceny rynkowe (zob. art. 6711 i art. 676 Kodeksu pracy).

W praktyce mogą wystąpić zatem sytuacje, że:

- sprzęt komputerowy (np. laptop) i łącze internetowe (np. poprzez rutera z telefonu służbowego) zapewnia pracodawca

- sprzęt komputerowy (np. laptop) zapewnia pracodawca, a łącze internetowe zapewnia pracownik (np. jego domowy Internet) za co otrzymuje ekwiwalent

- sprzęt komputerowy (np. laptop) i łącze internetowe zapewnia pracownik, za co otrzymuje ekwiwalent.

podstawa prawna: ustawa z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn. DzU z 2019 r., poz. 865 ze zm.)

podstawa prawna: ustawa z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. DzU z 2019 r., poz. 1387 ze zm.)

podstawa prawna: ustawa z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (DzU z 2020 r., poz. 374)

podstawa prawna: ustawa z 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (DzU z 2020 r. poz. 568)

podstawa prawna: ustawa z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. DzU z 2020 r., poz. 106)

podstawa prawna: ustawa z 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (tekst jedn. DzU z 2019 r., poz. 10140 ze zm.)

Źródło: Rzeczpospolita
REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA
NAJNOWSZE Z RP.PL
REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA