fbTrack
REKLAMA
REKLAMA

Podatek dochodowy

WSA: usługa organizacji zakupu w kosztach bez limitu

Fotolia.com
Prowadzenie negocjacji, zawieranie i renegocjowanie umów, a także koordynowanie współpracy z dostawcami i wprowadzanie cen oraz innych warunków dostawy do standardowych systemów koncernowych organizacji zakupów nie są czynnościami podobnymi do usług doradczych. Wydatki poniesione na nabycie takich świadczeń od podmiotu powiązanego mogą być kosztem w pełnej wysokości.

Tak orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z 6 lutego 2019 r. (I SA/Po 900/18).

Podatnik – spółka z o.o. jest podmiotem należącym do grupy, która posiada wyspecjalizowane jednostki świadczące usługi dla podmiotów wchodzących w jej skład. Taka strategia ma na celu zapewnienie wysokich standardów jakości usług, przy jednoczesnym ponoszeniu minimalnych kosztów dzięki specjalizacji danej spółki w określonym zakresie. Spółka zawarła z podmiotem powiązanym umowę o świadczenie usług organizacji zakupu, w tym negocjowanie i zawieranie umów z dostawcami na dostawy materiałów do produkcji, renegocjowanie obowiązujących umów, prowadzenie współpracy z dostawcami, wprowadzanie cen i innych warunków dostawy do standardowych systemów koncernowych. W związku z tym spółka wystąpiła do organu podatkowego z pytaniem, czy ww. koszty nabycia usługi organizacji zakupów podlegają wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15e ust. 1 ustawy o CIT.

Zdaniem spółki koszty organizacji zakupów nie podlegają wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów, ponieważ – jak wskazała – usługi te bez wątpienia nie są podobne do usług badania rynku ani usług reklamowych.

Organ wyraził odmienne stanowisko. W jego ocenie nabywane od podmiotów powiązanych usługi mają wiele cech charakterystycznych dla usług doradczych, tj. m.in. negocjowanie i zawieranie umów z dostawcami, renegocjowanie obowiązujących umów, prowadzenie współpracy z dostawcami, wprowadzanie cen i innych warunków dostawy do standardowych systemów koncernowych. Wynagrodzenie płacone przez spółkę na rzecz podmiotu powiązanego podlega więc ograniczeniu w zaliczaniu do kosztów uzyskania przychodów na mocy art. 15e ust. 1 ustawy o CIT. Spółka wniosła na tę interpretację skargę do WSA w Poznaniu.

Sąd przychylił się do stanowiska spółki i wskazał, że koszty nabycia usługi organizacji zakupów nie podlegają wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15e ust. 1 ustawy o CIT. Trudno bowiem przyjąć i zakwalifikować taką działalność jako podobną do usług doradczych. Sąd zauważył, że podmiot powiązany samodzielnie, przy pomocy własnych pracowników, prowadzi negocjacje, zawiera i renegocjuje umowy, a także koordynuje współpracę z dostawcami i wprowadza ceny oraz inne warunki dostawy do standardowych systemów koncernowych i to on ponosi odpowiedzialność za należyte wykonanie zleconych mu usług. Stanowisko organu, że zawarta przez skarżącego z podmiotem powiązanym umowa organizacji zakupu i płacone wskutek niej wynagrodzenie podlega wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów, jest więc, zdaniem sądu, błędne.

Autorka jest współpracowniczką zespołu zarządzania wiedzą podatkową Deloitte

Paweł Śleboda starszy konsultant w dziale Doradztwa Podatkowego Deloitte

Od 1 stycznia 2018 r. możliwość zaliczania przez podatników CIT do kosztów uzyskania przychodów wydatków na nabycie niektórych usług i praw o charakterze niematerialnym jest ograniczona w związku z obowiązywaniem art. 15e ustawy o CIT. Zgodnie z jego brzmieniem, ograniczenia dotyczą m.in. kosztów usług doradczych, badania rynku, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, ubezpieczeń, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze. Niedookreślony charakter wskazanych w tym przepisie rodzajów usług, jak również wskazania na świadczenia o podobnym charakterze są przyczyną praktycznych wątpliwości oraz sporów z organami podatkowymi w zakresie wyznaczenia zakresu jego zastosowania.

W interpretacjach indywidualnych organy podatkowe klasyfikują dane usługi jako mieszczące się bądź niemieszczące w katalogu z art. 15e ustawy o CIT. Wskazują przy tym na prymat wykładni językowej wymienionych w tym katalogu rodzajów świadczeń. Choć zasadniczo idei tej nie można odmówić słuszności, to jednak efekty dokonanej w ten sposób wykładni w wielu przypadkach budzą poważne zastrzeżenia. Często bowiem analiza zakresu nabywanych przez podatników usług sprowadza się do porównania katalogu wykonywanych w ramach usługi świadczeń ze słownikową definicją pojęć „doradztwo", „zarządzanie" bądź innej kategorii wskazanej w analizowanym przepisie, w sposób abstrahujący od celu nabycia danej usługi.

W szczególności nie można zgodzić się z prezentowanym przez organy podatkowe poglądem, zgodnie z którym dla klasyfikacji usług jako usług doradczych wystarczy istnienie po stronie podmiotu świadczącego fachowej wiedzy bądź doświadczenia. Konsekwencją przyjęcia takiego stanowiska byłaby bowiem konieczność uznania za usługi doradcze chociażby usług inżynieryjnych, w których specjalistyczna wiedza jest wykorzystywana przez usługodawcę w celu dostarczenia usługobiorcy pewnego zmaterializowanego efektu (w postaci np. projektu technicznego bądź architektonicznego). Takie rozumienie doradztwa pozostaje w oczywisty sposób sprzeczne z potocznym rozumieniem tego słowa, co prowadzi do sprzeczności dokonywanej przez organy wykładni art. 15e ustawy o CIT z zasadami wykładni językowej. Przeciwnie natomiast należy uznać, że z usługą doradczą mamy do czynienia w sytuacji, gdy usługodawca jedynie udziela porady co do sposobu wykonania danej czynności, finalnie wykonywanej jednak przez usługobiorcę.

Należy zatem zgodzić się ze stanowiskiem wyrażonym przez sąd w komentowanym wyroku. Skład orzekający przede wszystkim wskazał, że w analizowanym stanie faktycznym usługodawca nie udziela podatnikowi porad, ale sam – na własną rękę – wykonuje czynności w jego imieniu (w tym przypadku są to czynności związane z organizacją zakupów). W konsekwencji, nie może być mowy o kwalifikacji przedmiotowych usług jako usług doradczych (bądź podobnych do takowych), co przesądza o tym, że wydatki na ich nabycie nie podlegają ograniczeniom w możliwości zaliczania do kosztów uzyskania przychodów na gruncie CIT.

Na marginesie należy wspomnieć, że organ uzależnił wydanie zaskarżonej interpretacji od określenia przez podatnika kodu PKWiU właściwego dla nabywanej usługi. Choć – z przyczyn formalnych – sąd nie odniósł się do tej okoliczności w ustnych motywach wyroku, to takie postępowanie organu należy uznać za niedopuszczalne w świetle przepisów ustawy o CIT. Jako, że te ostatnie nie zawierają odesłania do PKWiU w zakresie oceny usług jako podlegających ograniczeniom na gruncie art. 15e ustawy o CIT, takie żądanie organu należy uznać za nieuprawnione działanie, skutkujące ograniczeniem mocy ochronnej interpretacji indywidualnych.

Źródło: Rzeczpospolita
REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA
NAJNOWSZE Z RP.PL
REKLAMA
REKLAMA