fbTrack
REKLAMA
REKLAMA

Kadry

Samowolny urlop to nieobecność nieusprawiedliwiona

AdobeStock
Pracownika, który mimo braku zgody przełożonego udał się na urlop, można ukarać karą porządkową, a nawet zwolnić z pracy. Od pracodawcy zależy, czy wybierze najgorszy wariant – dyscyplinarkę.

- Jeden z pracowników sp. z o.o., zatrudniony na czas nieokreślony, zapowiedział, że 30 lipca br. uda się na tygodniowy urlop wypoczynkowy i tak zrobił. Nie miał na to zgody przełożonego. Czy i ewentualnie jakie konsekwencje służbowe może wyciągnąć wobec tego etatowca zarząd? – pyta czytelniczka.

Udanie się przez pracownika na urlop wypoczynkowy każdorazowo wymaga uprzedniej akceptacji pracodawcy. To zatrudniający udziela pracownikowi pauzy wypoczynkowej w tym roku kalendarzowym, w którym uzyskał on do niego prawo (art. 161 k.p.). Pracodawca – tu spółka z o.o. – w razie samowolnego udania się na urlop przez pracownika może wyciągnąć wobec niego konsekwencje służbowe.

Te konsekwencje mogą być następujące:

I. nałożenie na etatowca kary porządkowej: upomnienia bądź nagany za nieusprawiedliwioną absencję w pracy (art. 108 § 1 k.p.) – patrz wzór notatki służbowej i wzór zawiadomienia o nałożeniu kary porządkowej nagany za nieusprawiedliwioną nieobecność w pracy,

II. rozwiązanie z umowy o pracę z zachowaniem okresu wypowiedzenia (art. 30 § 1 pkt 2 k.p.) – patrz wzór oświadczenia pracodawcy o rozwiązaniu bezterminowego angażu z zastosowaniem okresu wypowiedzenia z powodu nieusprawiedliwionej nieobecności w pracy,

III. zakończenie współpracy bez wypowiedzenia z uwagi na ciężkie naruszenie podstawowego obowiązku pracowniczego polegającego na nieusprawiedliwionej nieobecności w pracy w konkretnym dniu albo dłuższym czasie (art. 52 § 1 pkt 1 k.p.) – patrz wzór oświadczenia pracodawcy o rozwiązaniu bezterminowej umowy bez zachowania okresu wypowiedzenia z powodu nieusprawiedliwionej nieobecności w pracy.

Przy czym nałożenie kary porządkowej nie wyklucza możliwości zastosowania jednocześnie I albo II wariantu.

–Autorka jest adwokatem

 

podstawa prawna: art. 30 § 1 pkt 2, art. 52 § 1 pkt 1, art. 108 § 1, art. 161 ustawy z 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy. (tekst jedn. DzU z 2018 r., poz. 917 ze zm.)

Źródło: Rzeczpospolita
REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA
NAJNOWSZE Z RP.PL
REKLAMA
REKLAMA