Film
Frost /Nixon ****
Tytułowi bohaterowie filmu Rona Howarda to postacie autentyczne: Richard Nixon i David Frost.
Nixon to jedyny prezydent Stanów Zjednoczonych, który pod presją opinii publicznej musiał ustąpić ze stanowiska. Do rezygnacji latem 1977 r. przyczyniło się ujawnienie jego udziału w aferze Watergate pięć lat wcześniej. W trakcie śledztwa i procesu włamywaczy, którzy mieli usprawnić podsłuch w siedzibie waszyngtońskiego komitetu wyborczego Partii Demokratycznej, ujawniono, że działali oni za wiedzą i zgodą Nixona.
On z prezydentury zrezygnował, ale nigdy nie przyznał się do popełnionych błędów i nie okazał skruchy. Za sprawą jego następcy Geralda Forda, który go ułaskawił, zamknięta została droga sądowa.
Ekranowym protagonistą Nixona jest Anglik David Frost. Sławę zdobył w latach 60. jako twórca programów satyrycznych w BBC, a potem telewizyjnych talk-show prezentowanych po obu stronach Atlantyku i w Australii. Gdy w połowie lat 70. jego gwiazda zaczęła przygasać, wpadł na pomysł przeprowadzenia wywiadu rzeki z Richardem Nixonem.
Przedsięwzięcie wydawało się karkołomne, bo wcześniej trzymał się z daleka od polityki. Próbowali mu to wyperswadować współpracownicy, nie wzbudził też początkowo zainteresowania wpływowych stacji telewizyjnych. Ale otoczeniu Nixona pomysł się spodobał. Ujrzeli szansę na jego powrót do czynnej polityki. A osoba Frosta, playboya i showmana, dawała byłemu prezydentowi przewagę i pewność zwycięstwa.
Po długich przygotowaniach doszło do kilkunastu ściśle odmierzanych dwugodzinnych spotkań, z których powstał czteroczęściowy cykl półtoragodzinnych rozmów. Zobaczyło go 45 mln Amerykanów – to do dziś niepobity rekord oglądalności programów publicystycznych.
Przygotowania i sam wywiad stały się tematem sztuki brytyjskiego dramaturga i scenarzysty Petera Morgana („Królowa”, „Ostatni król Szkocji”) wystawionej w Londynie i na Broadwayu. W obu inscenizacjach tytułowe role zagrali: Frank Langella (Nixon) i Michael Sheen (Frost). Swoje kreacje, wyróżnione licznymi nagrodami teatralnymi, powtórzyli w filmie.
Ron Howard, by się odciąć – co mu się prawie udało – od scenicznej proweniencji, wykorzystał poetyką tzw. fałszywego dokumentu. Zainscenizowane wydarzenia sprzed lat wzbogacił o relacje świadków w formule gadających głów i o niby-archiwalne materiały. Wspaniale przedstawił starcie dwóch odmiennych osobowości walczących bezwzględnie o podbicie Ameryki czy o powrót do czasów świetności i mających świadomość, że zwycięzca w tym pasjonującym pojedynku może być tylko jeden.
USA 2008, reż. Ron Howard, wyk. Frank Langella, Michael Sheen, Kevin Bacon, Sam Rockwell, Rebecca Hall, Oliver Platt, Matthew Macfadyen, Toby Jones
Rekomenduj artykuł Oddano głosów:
