PCC od aportów

Spór o opodatkowanie czynności restrukturyzacyjnych ciągle nie jest rozstrzygnięty

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydał 16 lutego wyrok dotyczący wykładni unijnej dyrektywy w sprawie podatku od gromadzenia kapitału.  Wielu podatników wiązało z nim nadzieje na ostateczne potwierdzenie zwolnienia dla tzw czynności restrukturyzacyjnych.

Oczekiwania te nie były do końca uzasadnione, ponieważ Trybunał orzekał w sprawie, w której zastosowanie zwolnienia na podstawie art. 7 ust. 1 dyrektywy 69/335 (obecnie zastąpionej dyrektywą 2008/7) nie było tak oczywiste, jak w sprawach, które oczekiwały w polskich sądach na rozstrzygnięcie Trybunału.

Trybunał zajął się zwolnieniem z PCC aportu udziałów, dla którego dyrektywa 1 lipca 1984 r. przewidywała możliwość, a nie obowiązek, obniżenia stawki podatku do 0,5 proc. Była to zatem sytuacja zgoła odmienna od popularnego aportu zorganizowanej części przedsiębiorstwa, dla którego dyrektywa przewidywała najpierw obowiązkową redukcję stawki, a następnie  obowiązkowe zwolnienie z podatku kapitałowego.

Trybunał raz jeszcze powtórzył, że wykładni dyrektywy należy dokonywać przede wszystkim przez pryzmat jej celu, którym było m.in. zniesienie ograniczeń, jakie tworzy funkcjonowanie podatków od gromadzenia kapitałów. Potwierdził zatem wnioski płynące już z orzeczenia w sprawie Optimus Telecomunicacoes (C-366/05) czy Komisja przeciwko Hiszpanii (C-397/07). Sama możliwość (a nie obowiązek) obniżenia stawki przewidziana przez dyrektywę nie mogła jednak stanowić wystarczającej podstawy do powoływania się na zwolnienie. Jak wskazał Trybunał, w takiej sytuacji istotne jest, czy dane państwo faktycznie stosowało zwolnienie czy nie.

Dlatego w sprawie Pak-Holdco Trybunał skupił się przede wszystkim na wykładni art. 5 ust. 3 dyrektywy. Z przepisu tego wynika, że nie można nakładać podatku, gdy do podwyższenia kapitału zakładowego spółki wykorzystywane są aktywa już opodatkowane (np. udziały) – niezależnie od tego, czy przed podwyższeniem stanowiły one składnik majątku własnego firmy czy należały do innej spółki kapitałowej.

—oprac. wp

Autor jest starszym menedżerem w Ernst&Young