Wybory i referenda
Kropiwnicki odchodzi
Odwołany prezydent miasta nie dbał o wizerunek i nie umiał kontratakować
– Poległem w wyniku kłamstw SLD i obłudy Platformy – powiedział Jerzy Kropiwnicki, wychodząc wczoraj ze szpitala. Trafił tam w czwartek z powodu kłopotów z ciśnieniem. Według lekarzy nie wytrzymał stresu i nadmiaru obowiązków.
Teraz pozostał mu tylko jeden – pożegnać się ze współpracownikami (na razie jest na zwolnieniu lekarskim). A miał zakończyć drugą kadencję rządów w glorii najlepszego gospodarza Łodzi od 1989 r.
Zapomniał, że żyjemy w XXI wieku
W niedzielnym referendum, zorganizowanym z inicjatywy SLD (i popieranym przez PO), aż 96 proc. uczestniczących w głosowaniu było za odwołaniem Kropiwnickiego.
Krytykował Lecha Wałęsę już w 1980 r., był przeciwny ugodzie Okrągłego Stołu
Wiceprezydent Włodzimierz Tomaszewski wylicza: – Łódź przez ostatnie siedem lat dwukrotnie zmniejszyła bezrobocie i czterokrotnie zwiększyła wartość inwestycji. Są realizowane wizjonerskie pomysły: nowe centrum Łodzi, podziemna kolej średnicowa, rewitalizacja pustych budynków fabrycznych.
Dlaczego zatem Kropiwnicki stracił urząd?
– Zapomniał, że żyjemy w XXI wieku. Zachowywał się jak polityk z czasów Bismarcka, dla którego liczą się sprawy merytoryczne, program, idee i dokonania – uważa Eryk Mistewicz, konsultant polityczny. – Popełnił podstawowe błędy w komunikacji społecznej.
Zdaniem Mistewicza największym z nich był brak skutecznej odpowiedzi na krytykę za nieustanne podróże zagraniczne. – Mógł przeprowadzić kampanię, w której pokazałby efekty swoich wyjazdów. Powiedzieć wyborcom, że podróżuje kosztem życia rodzinnego.
Błędem numer dwa było pozwolenie na porozumienie SLD z PO. – Zbagatelizował problem. Mógł wygrać konflikty w Platformie na swoją korzyść. Nie zrobił nic. Poza tym nie zmobilizował swoich zwolenników do walki o zachowanie urzędu – zaznacza Mistewicz.
Podobnego zdania jest dr Jacek Reginia-Zacharski, politolog z Uniwersytetu Łódzkiego. – Nie znalazł się nikt, kto w kampanii referendalnej potrafiłby prezydenta obronić przed atakami przeciwników politycznych.
Kropiwnicki, z urodzenia częstochowianin, skończył ekonomię w stołecznej Szkole Głównej Planowania i Statystyki; należał tam do Związku Młodzieży Socjalistycznej.
– Nie widzę powodu, żeby to wyciągać. Koniec mojej działalności w związku nastąpił w 1968 r. – mówi.
Pryncypialny i uczciwy
Po wydarzeniach marcowych zaczął pracę na Wydziale Ekonomiczno-Socjologicznym Uniwersytetu Łódzkiego. Należał do najbardziej wymagających nauczycieli. Imponował wiedzą, był postrachem studentów, którzy w czasach realnego socjalizmu chcieli zaliczyć ekonomię kapitalizmu.
– Pryncypialny i uczciwy – wspomina studentka, która dwukrotnie podchodziła do egzaminów w 1981 r.
Rok wcześniej Kropiwnicki zakładał „Solidarność” w Łodzi. Gdy wprowadzono stan wojenny, został aresztowany. Odrzucił propozycję podpisania tzw. lojalki w zamian za wolność. Skazany na sześć lat więzienia za próbę obalenia ustroju PRL, doprowadzał strażników więziennych do pasji. W trakcie głodówek protestacyjnych nie pozwolił się nakarmić nawet siłą.
Odsiedział połowę kary, wyszedł w 1984 r. na mocy amnestii. Za kratami dużo czytał, uczył współwięźniów angielskiego. Później był pierwszym łodzianinem, który po zapoznaniu się z dokumentami Służby Bezpieczeństwa w Instytucie Pamięci Narodowej powiedział publicznie, kto na niego donosił.
W sądzie Kropiwnicki udowodnił wdowie po Andrzeju Mazurze, że jej mąż, przez 25 lat uznawany za opozycjonistę, był współpracownikiem SB.
Zdobył władzę w „czerwonej Łodzi”
Kropiwnicki krytykował Lecha Wałęsę już w 1980 r., a w trakcie upadku PRL był przeciwny ugodzie Okrągłego Stołu.
Rozbicie ruchu „Solidarności” przed wyborami 4 czerwca 1989 r. sprawiło, że łódzka grupa Jerzego Kropiwnickiego, Grzegorza Palki i Andrzeja Słowika znalazła się poza kontraktowym Sejmem.
Rok później poszli po władzę w wyborach samorządowych pod szyldem Łódzkiego Porozumienia Obywatelskiego, które jest w radzie miasta do dziś.
Rekomenduj artykuł Oddano głosów:
