harmonogramy czasu pracy
Krótsza dniówka nie jest dana raz na zawsze
Nawet ten niepełnosprawny, do którego nie stosuje się skróconych norm czasu pracy, może wystąpić do szefa o skierowanie go na badania
W zależności od stopnia niepełnosprawności oraz spełnienia dodatkowych warunków wskazanych w ustawie z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (tekst jedn. DzU z 2011 r. nr 127, poz. 721 ze zm., dalej ustawa o rehabilitacji) normę czasu pracy niepełnosprawnych podwładnych można skrócić.
Jakie różnice
W myśl art. 15 ust. 1 ustawy o rehabilitacji czas pracy osoby niepełnosprawnej nie może przekraczać ośmiu godzin na dobę i 40 godzin tygodniowo. Natomiast norma czasu pracy osoby zaliczonej do znacznego lub umiarkowanego stopnia niepełnosprawności w związku z nowelizacją ustawy o rehabilitacji od 1 stycznia tego roku nie może przekraczać siedmiu godzin na dobę i 35 godzin tygodniowo jedynie na podstawie zaświadczenia o celowości stosowania skróconej dniówki.
Wystawia je lekarz przeprowadzający badanie profilaktyczne pracowników lub gdy go nie ma – lekarz sprawujący opiekę nad tą niepełnosprawną osobą (art. 15 ust. 2 ustawy o rehabilitacji).
Ponadto, zgodnie z art. 15 ust. 3 ustawy o rehabilitacji, niepełnosprawnego pracownika nie wolno zatrudniać w porze nocnej i godzinach nadliczbowych. U niepełnosprawnych skrócone normy będą tymi, których przekroczenie spowoduje nadgodziny.
Pensja bez uszczupleń
Skrócone normy nie mogą wpływać na wysokość wynagrodzenia za pracę. Odnosi się to zarówno do tego wypłacanego w stałej miesięcznej wysokości, jak i według stawek godzinowych.
Przesądza o tym art. 18 ustawy o rehabilitacji. Ponadto godzinowe stawki wynagrodzenia zasadniczego, odpowiadające osobistemu zaszeregowaniu lub zaszeregowaniu wykonywanej pracy przy przejściu na skrócone normy, podwyższa się w stosunku, w jakim pozostaje dotychczasowy wymiar czasu pracy do tych norm.
Ustalenie w umowie o pracę zawartej z pracownikiem niepełnosprawnym w stopniu umiarkowanym ośmiogodzinnego dnia pracy zamiast zgodnego z prawem siedmiogodzinnego oznacza, że za każdą przepracowaną ósmą godzinę ma on prawo do wynagrodzenia w wysokości 1/7 dziennego wynagrodzenia wynikającego z umowy i do dodatku za pracę w godzinach nadliczbowych. Tak wynika z wyroku Sądu Najwyższego z 6 lipca 2005 r. (III PK 51/05).
Przykład
Firma zatrudnia dwóch niepełnosprawnych.
Jeden z nich ma lekki stopień niepełnosprawności, a drugi znaczny stopień wymagający zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o rehabilitacji stosowania skróconej normy czasu pracy na podstawie zaświadczenia lekarza.
Jeśli wykonują taką samą pracę, to ich wynagrodzenie miesięczne należy ustalić w równej wysokości.
Kiedy dłużej
Przepisy przewidują wyjątek, zgodnie z którym skróconych norm pracy z art. 15 ustawy o rehabilitacji nie stosuje się:
• do osób zatrudnionych przy pilnowaniu oraz
• gdy na wniosek osoby zatrudnionej lekarz przeprowadzający badania profilaktyczne pracowników lub w razie jego braku lekarz sprawujący opiekę nad tą osobą wyrazi na to zgodę (art. 16 ustawy o rehabilitacji).
Oznacza to, że jeżeli niepełnosprawny (bez względu na posiadany stopień niepełnosprawności) jest zatrudniony przy pilnowaniu lub gdy lekarz przeprowadzający badania profilaktyczne załogi lub w razie jego braku ten sprawujący opiekę nad osobą niepełnosprawną, na jej pisemny wniosek, wyrazi na to zgodę, to do niej należy stosować kodeksowe przepisy o czasie pracy, a nie te z ustawy o rehabilitacji.
W tej sytuacji czas pracy takiej osoby nie może przekraczać ośmiu godzin na dobę i przeciętnie 40 godzin w przeciętnie pięciodniowym tygodniu pracy w przyjętym okresie rozliczeniowym nieprzekraczającym czterech miesięcy. Stosujemy więc normy czasu pracy przeciętne. Możliwy zatem jest rozkład czasu pracy w ten sposób, że będzie uwzględniał w niektórych dniach lub tygodniach wykonywanie zadań w wyższych normach.
Przeczytaj więcej o: Lekarz, czas pracy, niepełnosprawni, normy, zaświadczenie
Rekomenduj artykuł Oddano głosów:
