Płace
Ekwiwalentu za urlop nie licz tak samo dla wszystkich
Zasady liczenia należności z tytułu niewykorzystanego wypoczynku mogą się różnić dla osoby niepełnosprawnej czy zatrudnionej na część etatu. Inna dobowa norma czasu pracy zmienia bowiem stosowany współczynnik
Wraz z ustaniem stosunku pracy prawo pracownika do niewykorzystanego w naturze urlopu wypoczynkowego przekształca się w uprawnienie do ekwiwalentu pieniężnego. Pracodawca ma obowiązek go wypłacić w ostatnim dniu trwania umowy o pracę. Odnosi się to do każdego pracownika.
Jednak poszczególne etapy ustalania wysokości ww. świadczenia nie są identyczne dla wszystkich podwładnych. Pewne odmienności występują w odniesieniu do niepełnoetatowców i osób z orzeczonym stopniem niepełnosprawności, jeśli pracują w obniżonym wymiarze godzin.
Najpierw właściwa podstawa
Nie ma różnic, jeśli chodzi o reguły wyznaczania bazy obliczeniowej pieniężnego ekwiwalentu za dni niewykorzystanego wypoczynku. Musimy uwzględnić stałe i zmienne elementy płacy pracowniczej według zasad:
• stałe składniki wynagrodzenia określone w stałej stawce miesięcznej – wliczamy w wysokości należnej w miesiącu nabycia prawa do ekwiwalentu,
• zmienne składniki wynagrodzenia za okresy nie dłuższe niż miesiąc (np. wynagrodzenie według stawki godzinowej, premie regulaminowe, dodatki za nadgodziny i porę nocną) – wliczamy w przeciętnej wysokości wypłaconej pracownikowi w okresie trzech miesięcy poprzedzających miesiąc uzyskania uprawnienia do świadczenia,
• składniki płacowe przysługujące za okresy dłuższe niż miesiąc (np. premie kwartalne czy roczne) – uwzględniamy w średniej wysokości z okresu 12 miesięcy bezpośrednio poprzedzających miesiąc nabycia prawa do ekwiwalentu.
Przesądza o tym rozporządzenie ministra pracy i polityki socjalnej z 8 stycznia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad udzielania urlopu wypoczynkowego, ustalania i wypłacania wynagrodzenia za czas urlopu oraz ekwiwalentu pieniężnego za urlop (DzU nr 2, poz. 14 ze zm., dalej rozporządzenie urlopowe). Dodatkowo wskazuje ono:
• zasady uzupełniania podstawy ekwiwalentu – jeżeli w okresie, z którego wyznaczana jest baza należności za niewykorzystany urlop, pracownik nie przepracował wszystkich dni (np. wskutek choroby lub urlopu), wówczas niezbędne jest dokonanie tzw. dopełnienia polegającego na podzieleniu uzyskanego przez zatrudnioną osobę wynagrodzenie przez liczbę dni pracy, za które ono przysługiwało, i pomnożeniu wyniku przez te dni, które pracownik powinien przepracować (w ciągu trzech lub 12 miesięcy) w ramach normalnego czasu pracy, zgodnie z wyznaczonym mu rozkładem czasu pracy;
• przy absencjach całomiesięcznych, gdy podwładny z powodu nieobecności nie otrzymał wynagrodzenia zmiennego, kalkulując podstawę ekwiwalentu musimy się cofnąć do wypłat w najbliższych miesiącach, za które te zmienne składniki przysługiwały;
• listę tych składników, które trzeba pomijać przy obliczaniu jego wysokości >patrz ramka.
Ważne godziny pracy
W procesie kalkulowania kwoty ekwiwalentu istotną rolę odgrywa współczynnik, który wyraża średniomiesięczną liczbę dni roboczych. Ustala się go odrębnie dla każdego roku kalendarzowego. By go obliczyć, musimy znać liczbę przypadających w danym roku niedziel, świąt oraz dni wolnych od pracy wynikających z rozkładu czasu pracy w przeciętnie pięciodniowym tygodniu pracy. Łączną ilość tych dni odejmujemy od ogólnej liczby dni kalendarzowych w analizowanym roku, a różnicę dzielimy przez 12.
Wynik tych działań może się różnić w zależności od tego, które dni pracodawca przewidział jako wolne od pracy z racji przeciętnie pięciodniowego tygodnia pracy. Przypomnijmy, że od 2011 r. zniesiono obowiązek wyznaczania pracownikom dnia wolnego w zamian za święto przypadające w dzień wolny udzielony w celu zachowania średnio pięciodniowego tygodnia pracy.
Na skutek tej zmiany obecnie liczba dni wolnych od pracy może być różna nawet dla osób zatrudnionych w tym samym przedsiębiorstwie. Zależy to od sposobu zaplanowania przez firmę rozkładów czasu pracy.
Dla większości 21















