Emerytury i renty
Nie każdy przejdzie na wcześniejszą emeryturę
Pracownicy z długim stażem mają możliwość uzyskania prawa do emerytury w wieku niższym od powszechnego obowiązującego
Te szczególne przywileje wynikają z art. 29 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (DzU z 2009 r. nr 153, poz. 1227).
Ubezpieczeni urodzeni przed 1 stycznia 1949 r., którzy nie osiągnęli wieku emerytalnego określonego w art. 27 pkt 1 (czyli 60 lat dla kobiet i 65 lat dla mężczyzn), mogą przejść na emeryturę wcześniej.
Kobiety przejdą na emeryturę po osiągnięciu 55 lat, jeżeli mają co najmniej 30-letni okres składkowy i nieskładkowy albo jeżeli mają co najmniej 20-letni okres składkowy i nieskładkowy oraz zostały uznane za całkowicie niezdolne do pracy.
Mężczyźni mogą iść na wcześniejszą emeryturę po osiągnięciu 60 lat, jeżeli mają co najmniej 35-letni okres składkowy i nieskładkowy albo jeżeli mają co najmniej 25-letni okres składkowy i nieskładkowy oraz zostali uznani za całkowicie niezdolnych do pracy.
To jednak nie wszystko. Wcześniejsza emerytura przysługuje ubezpieczonym, którzy ostatnio – czyli przed zgłoszeniem wniosku o emeryturę – byli pracownikami oraz w okresie ostatnich 24 miesięcy podlegania ubezpieczeniu społecznemu lub ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym pozostawali w stosunku pracy co najmniej przez sześć miesięcy, chyba że w dniu zgłoszenia wniosku o emeryturę są uprawnieni do renty z tytułu niezdolności do pracy.
Spełnienia tych dodatkowych warunków nie wymaga się od ubezpieczonych, którzy przez cały wymagany okres zatrudnienia podlegali ubezpieczeniu społecznemu lub ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z tytułu pozostawania w stosunku pracy.
Kto jest pracownikiem
Warto podkreślić, że jednym z istotnych warunków nabycia prawa do emerytury jest pozostawanie pracownikiem przed zgłoszeniem wniosku o emeryturę.
Posiadanie statusu pracownika należy tu rozumieć w sposób określony w art. 8 ust. 1 i 2a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych (DzU z 2007 r. nr 11, poz. 74 ze zm.).
Zgodnie z nim za pracownika uważa się osobę pozostającą w stosunku pracy, a także osobę wykonującą pracę na podstawie umowy agencyjnej, umowy-zlecenia lub innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia albo umowy o dzieło, jeżeli umowę taką zawarła z pracodawcą, z którym pozostaje w stosunku pracy, lub jeżeli w ramach takiej umowy wykonuje pracę na rzecz pracodawcy, z którym pozostaje w stosunku pracy.
Jest to więc nieco szersze określenie pojęcia „pracownik” niż to wynikające z art. 2 kodeksu pracy, który za pracownika uważa osobę zatrudnioną na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę.
W praktyce fakt pozostawania pracownikiem może być wykazany przede wszystkim przez złożenie świadectwa pracy lub legitymacji ubezpieczeniowej potwierdzającej fakt zatrudnienia.
W razie braku tych dokumentów można przed sądem status pracownika wykazywać za pomocą wszelkich środków dowodowych, a więc także zeznań świadków.
Przepisy nie wymagają od ubezpieczonego pozostawania pracownikiem w dniu złożenia wniosku o świadczenie emerytalne. Istnieje jednak wymaganie bycia pracownikiem „ostatnio przed zgłoszeniem wniosku o emeryturę”.
Takie sformułowanie rodzi w praktyce wiele wątpliwości. Pod sformułowaniem tym należy rozumieć warunek, aby ubezpieczony ostatnio przed zgłoszeniem wniosku o emeryturę posiadał pracowniczy tytułu ubezpieczenia.
Okres przed zgłoszeniem wniosku
Chodzi o to, aby ostatnim tytułem ubezpieczenia był stosunek pracy, nawet jeżeli bezpośrednio przed zgłoszeniem wniosku o emeryturę dana osoba już nie pracowała.
Rekomenduj artykuł Oddano głosów:
