Rozmowy
Dokument rośnie w siłę
Reżyser Andrzej Fidyk o hitowych filmach, planowanym „Dok szoku" i powstającym nowym kanale - opowiada Małgorzacie Piwowar
Jakie zmiany nastąpiły po objęciu przez pana Redakcji Dokumentu TVP 1 w połowie sierpnia?
Andrzej Fidyk: Pojawiły się nowe pasma: od października poniedziałkowy "Czas na dokument", od stycznia czwartkowe "Polskie oko, polski pazur", czyli filmy polskich twórców. Od marca w środy wieczorem dojdzie "Dok[pauza]szok", w którym – jak nazwa wskazuje – pokażemy filmy szokujące.
Czyli jakie?
Po pierwsze bardzo dobre, po drugie poruszające niestandardowe, często kontrowersyjne tematy, po trzecie takie, które z różnych powodów nie nadają się do emisji przed 23. Zaczynamy słynnym "Mondo cane" – choć nakręcony w 1962 roku, nic nie stracił na sile. Pokazuję go nieraz studentom reżyserii uważającym, że już wszystko widzieli. Oglądają z zapartym tchem.
Najchętniej oglądane
„Szaleństwo na autostradzie"
Wielka Brytania - 1992 tys. widzów
„Ostatnia rozmowa przed egzekucją"
USA – 1960 tys. widzów
„Niewolnice w piwnicy"
Wielka Brytania – 1940 tys. widzów
Filmy z pasma "Czas na dokument" (emisje poniedziałki godz. 22.05)
Czym ten film zaskakuje?
Doborem tematów. Stanowi zbiór najbardziej wstrząsających zdarzeń i sytuacji na ziemi, połączonych na zasadzie skojarzeń. Jest na przykład restauracja na Tajwanie, w której je się psy, a zaraz po niej następuje sekwencja z luksusowego cmentarza dla psów w USA, gdzie właściciele czworonogów płaczą po swoich ulubieńcach. Świat ludzi bywa gorszy niż świat zwierząt. Dla mnie najmocniejszą sceną jest opowieść o mieszkańcach małej wioski trudniących się łowieniem rekinów. Film pokazuje, jak w odwecie po pogryzieniu przez rekiny kilkunastoletniego chłopca rybacy mszczą się na drapieżnikach. Wyławiają z wody rekiny i specjalnymi szczypcami wtykają im do paszczy zatrute jeżozwierze. Potem wypuszczają na wolność, żeby przez kilka dni strasznie cierpiały, zanim zdechną.
Czy przesuwa się w dokumencie granica szokowania widza?
Nie zauważam takiego zjawiska, o czym świadczy też, że sięgamy po stare filmy. Nowe nie przebijają klasyki gatunku, takich obrazów jak: "Addios Africa", "To jest Ameryka" czy "Potęga obrazu" Leni Riefenstahl. Ten ostatni pokazuje zupełnie inny aspekt rażenia – świetną reżyserkę robiącą genialną propagandę Hitlerowi. Nie chodzi o epatowanie sensacją dla samych emocji. Film dokumentalny musi przede wszystkim zawierać myśl, istotne przesłanie.
Co oznacza hasło "Polskie oko, polski pazur"?
Przenikliwie, z pomysłem, bez kompleksów. Wszystkie obecnie produkowane filmy pokażemy właśnie w tym paśmie. Wśród premier będzie m.in. błyskotliwy, mądry i zarazem dowcipny dokument Jerzego Śladkowskiego o wejściu Polski do NATO. Ogląda się go jak fascynujący thriller polityczny. Kupujemy licencję filmu Tomasza Wiszniewskiego kręconego w Rosji. Następne emisje – w miarę kończenia zamówionych dokumentów.
Ile ich jest?
W pierwszej, październikowej, sesji spośród 137 projektów wybraliśmy 14. Do końca grudnia zbieraliśmy kolejne. Myślę, że w 2012 roku uda się nam wyprodukować lub dofinansować około 30 filmów.
Po raz pierwszy wprowadziliśmy system selekcji projektów na zasadzie konkursu, z czego jestem bardzo zadowolony. To skuteczny sposób uniknięcia filmów przeciętnych; zależy nam wyłącznie na wybitnych. Powinny mieć albo sukcesy festiwalowe, albo telewizyjne mierzone wynikami oglądalności. A najlepiej – jedno i drugie. Zamówione przez nas filmy zrealizują zarówno młodzi utalentowani, jak i uznani dokumentaliści. Paweł i Marcel Łozińscy kręcą opowieść o sobie – "Ojciec i syn".
Przeczytaj więcej o: andrzej fidyk, dokument
Rekomenduj artykuł Oddano głosów:
