Medycyna i zdrowie
Dolary za kilogramy
Już co trzecia amerykańska firma płaci lub zamierza płacić swoim pracownikom za to, by... schudli
– Mamy do czynienia z prawdziwą eksplozją zainteresowania podobnym rozwiązaniem – mówi dr Kevin Volpp, dyrektor Center for Health Incentives Uniwersytetu Pensylwanii.
Pieniądze za zrzucone kilogramy płaci m.in. IBM. Ile można w ten sposób zarobić? Nawet 500 dolarów. To najwyższa stawka, jaką w zamian za schudnięcie zaproponowała swoim pracownikom (większość z nich ma nadwagę) sieć szpitali OhioHealth. Aby ją zgarnąć, trzeba było zaopatrzyć się w krokomierz i jak najwięcej chodzić w towarzystwie tego urządzenia. Przedsięwzięciu przyświecała prosta zasada: im więcej przejdziesz kroków, tym więcej otrzymasz pieniędzy. Wzięła w nim udział połowa z 9 tys. osób zatrudnionych w OhioHealh. W rezultacie od ubiegłego roku firma wypłaciła im w nagrodę prawie 400 tys. dolarów.
Za słabo zmotywowani
Biorąc pod uwagę skalę problemu – dwie trzecie Amerykanów cierpi z powodu nadwagi lub otyłości – powinno się to opłacać. Nie wszyscy jednak podzielają to zdanie. – Wynagradzanie za odchudzanie jest stratą czasu i pieniędzy – uważa Kelly Brownell, dyrektor Rudd Center for Food Policy and Obesity Uniwersytetu Yale. Badania wskazują, że może mieć rację.
71 proc. mieszkańców USA ma nadwagę lub cierpi z powodu otyłości
Do tej pory w Stanach Zjednoczonych przeprowadzono ok. 15 – 20 analiz, których celem było oszacowanie efektów płacenia za zrzucone kilogramy. Większość z nich stanowiły małe projekty trwające zaledwie kilka miesięcy. Wnioski z największego, wykonanego w siedmiu firmach przez naukowców z Uniwersytetu Cornella, są przygnębiające. Uczestnicy prowadzonych w nich programów odchudzających zrzucili średnio zaledwie po pół kilograma. Żadne z badań nie znalazło odpowiedzi na pytanie, jaka suma najlepiej motywuje ludzi do utraty wagi.
Nagradzać czy karać
Obrońcy tej strategii walki z otyłością powołują się na większe badania dotyczące efektów finansowej gratyfikacji, tym razem osób próbujących rzucić palenie. Kilkaset dolarów nagrody prawie trzykrotnie zwiększyło wskaźnik palaczy, którym udało się pokonać nałóg – wynika z pracy opublikowanej w „New England Journal of Medicine”.
– Walka z jedzeniem jest niestety trudniejsza niż z nałogiem palenia – komentuje Steven Kelder, profesor epidemiologii ze School of Public Health Uniwersytetu Teksańskiego. – Choćby dlatego, że ludzie palić nie muszą, a jeść owszem.
Niektórzy specjaliści (np. prof. Robert Jeffery z Uniwersytetu Minnesoty, który już 30 lat zajmuje się badaniem związku między finansową gratyfikacją a odchudzaniem) sugerują, że lepsze efekty mogłoby przynieść karanie grubasów. Ludzi bardziej motywuje perspektywa utraty pieniędzy niż możliwość pokonania kogoś w konkursie. Na czym polegałoby wdrożenie tej zasady w życie? Osoby otyłe podpisywałyby umowę, w której zobowiązałyby się zgubić w określonym czasie konkretną liczbę kilogramów. Jeśli to im się nie uda, stracą pieniądze, które zostały na ten cel zdeponowane.
Tysiące dla Busha
Podobne rozwiązanie zastosowała jedna z firm, którą w swoich badaniach wzięli pod lupę naukowcy z Uniwersytetu Cornella. Jej pracownicy schudli średnio dwa kilogramy. Z jednej strony wydaje się, że to mało. Z drugiej jest to wynik kilkakrotnie lepszy niż pracowników, którym płacono.
Skuteczność kar potwierdzają też badania przeprowadzone w 2008 roku przez naukowców z Uniwersytetu Pensylwanii. Wynika z nich, że osobom, którym groziła utrata pieniędzy, udało się w ciągu 16 tygodni schudnąć średnio o pół kilograma więcej niż ludziom, którzy mieli otrzymać za to pieniądze.
Taką negatywną zachętę zaproponowała swoim klientom firma StickK.com. Osoba bez rezultatów w odchudzaniu miała zapłacić karę pieniężną, która zostałaby przekazana na konto nielubianej przez nią organizacji. – Największą „popularnością” cieszyła się prezydencka biblioteka George’a Busha – mówi rzecznik StickK.com. – W ubiegłym roku przekazaliśmy jej 6 tys. dolarów.
Rekomenduj artykuł Oddano głosów:
