Dla Ciebie
Przed wymeldowaniem trzeba sprawdzić, czy są do tego podstawy
Dla prawidłowego orzeczenia o wymeldowaniu niezbędne jest ustalenie, że konkretna osoba opuściła trwale i dobrowolnie lokal i w chwili orzekania w lokalu tym nie zamieszkuje, a nie dopełniła obowiązku wymeldowania się
Tak postanowił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z 29 kwietnia 2010 r., (III SA/Łd 109/10).
Jaki jest problem
H.N. i M.N. wystąpili o wymeldowanie zięcia A.D. z pobytu czasowego w lokalu. W uzasadnieniu podali, że A.D. nie zamieszkuje w lokalu, gdyż mieszka i pracuje w S.
Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania A.D. od decyzji wydanej z upoważnienia prezydenta miasta w przedmiocie wymeldowania z pobytu czasowego z lokalu utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Sprawa znalazła finał w sądzie.
Skąd to rozstrzygnięcie
WSA stwierdził, że skarga jest uzasadniona. Przypomniał, że podstawowym przepisem dla rozstrzygnięcia tej sprawy jest art. 15 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (DzU 2006 r. nr 139, poz. 993 ze zm.), w świetle którego organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad trzy miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.
Istotne znaczenie ma też treść art. 7 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności, zgodnie z którym pobytem czasowym jest przebywanie bez zamiaru zmiany miejsca pobytu stałego w innej miejscowości pod oznaczonym adresem lub w tej samej miejscowości, lecz pod innym adresem.
Dla prawidłowego orzeczenia o wymeldowaniu A.D. niezbędne było ustalenie, że opuścił trwale i dobrowolnie wskazany lokal i w chwili orzekania w lokalu tym nie zamieszkuje, a nie dopełnił obowiązku wymeldowania się.
Przesłanka opuszczenia miejsca pobytu jest spełniona, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. O opuszczeniu miejsca stałego pobytu można mówić w sytuacji, gdy zaistnieją łącznie dwa elementy: dana osoba fizycznie (faktycznie) nie przebywa w lokalu oraz ma zamiar opuszczenia tego lokalu na stałe, a zamiar ten jest związany z założeniem w nowym miejscu ośrodka życiowych interesów.
W toku postępowania w sprawach o wymeldowanie obowiązkiem organów administracji publicznej jest ustalenie – na podstawie wszelkiego dostępnego materiału dowodowego – czy zaistniałe w sprawie okoliczności faktyczne wskazują na fizyczne opuszczenie lokalu połączone z odpowiednim zamiarem zmiany ośrodka życiowego.
Jeżeli zatem strona została usunięta z lokalu w drodze przymusu fizycznego czy psychicznego bądź uniemożliwiono jej dostęp do lokalu, np. wobec wymiany zamków w drzwiach, to nie można uznać tego za opuszczenie dotychczasowego miejsca stałego pobytu (por. np. wyrok NSA z 17 marca 2003 r., V SA 2323/2002).
Organ administracji publicznej może wydać decyzję o wymeldowaniu, jeżeli na podstawie analizy całego dostępnego materiału dowodowego dojdzie do przekonania, że zaistniały okoliczności świadczące o trwałym i dobrowolnym opuszczeniu lokalu przez osobę, której decyzja dotyczy.
Rekomenduj artykuł Oddano głosów:
