Przed podjęciem pracy u zachodniego sąsiada

źródło: Rzeczpospolita

+zobacz więcej zdjęć

Redakcja poleca:

• Specjalne przepisy w sektorze budowlanym
• Na jakie świadczenia można liczyć
• Bolesne zderzenie z fiskusem
• Jak robić interesy po niemiecku
• Szansa na dobry start
• Polak zarobi minimum 6,89 euro za godzinę
• Niemcy czekają na naszych pracowników
• Co zamiast samozatrudnienia
• Polski pracownik zostanie niemieckim pacjentem
• Za Odrą obowiązkowa przynależność do izby
• Majowe saksy nad Odrą i Dunajem
• Warto postarać się o opiekę medyczną
• Pieniądze będą transferowane

Po przyjeździe do Niemiec pracownik powinien najpierw udać się do lokalnego urzędu meldunkowego, gdzie ma obowiązek zgłosić swój pobyt pod określonym adresem. Dopiero potem może myśleć o wyborze formy zatrudnienia

Pobyt w RFN obywateli UE i ich rodzin reguluje ustawa o powszechnej swobodzie osiedlania się i przemieszczania obywateli Unii Europejskiej (Gesetz über die allgemeine Freizugigkeit von Unionsbürger Freizügigkeitsgesetz/EU – FreizügG/EU).

W myśl jej przepisów każdy cudzoziemiec przybywający do Niemiec na dłużej niż siedem dni podlega obowiązkowi meldunkowemu. Wykonuje go zgłaszając się we właściwym dla miejsca zamieszkania urzędzie meldunkowym.

Nie można wskazać jednej nazwy takiego urzędu, ponieważ w każdym z krajów związkowych kompetencje urzędów określają przepisy poszczególnych systemów krajowych (np. Bürgeramt, Ordnungsamt, Einwohnermeldeamt). Obowiązek meldunkowy spoczywa na każdym, bez względu na to czy planuje podjąć zatrudnienie czy nie.

Meldunek to także pierwszy krok do uzyskania legalnego zatrudnienia w Niemczech. Dzięki temu osoba poszukująca pracy otrzyma specjalną elektroniczną kartę, na podstawie której jej przyszły pracodawca będzie rozliczał podatki i składki na  ubezpieczenia społeczne płacone od jej wynagrodzenia.

A gdy pracownik straci zatrudnienie, będzie mógł liczyć na zasiłek dla bezrobotnych, a w  przyszłości także na świadczenie z niemieckiego systemu emerytalnego.

Jaka umowa

Podobnie jak w Polsce niemieckie przepisy przewidują różne formy zatrudnienia, zarówno na etacie, jak i na umowie cywilnoprawnej lub współpracy z pracodawcą w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Na ochronę sądów pracy i związków zawodowych mogą liczyć tylko pracownicy. Osoby wybierające się do pracy w Niemczech powinny więc upewnić się, jaki kontrakt proponuje im przyszły pracodawca.

Zatrudnionemu na umowę cywilnoprawną trudniej będzie dochodzić swoich przywilejów. W ostateczności będzie mógł starać się przed sądem o uznanie jego kontraktu za zatrudnienie na etacie, bo podobnie jak w Polsce decydujący będzie charakter wykonywanych obowiązków, a nie nazwa umowy.

Takie procesy są jednak zawsze bardzo trudne i wymagają wynajęcia adwokata biegłego w sprawach z zakresu prawa pracy.

Rodzaje umów

W Niemczech mogą być stosowane umowy na

- okres próbny – maksymalnie do 6 miesięcy,

- czas określony – maksymalnie do 2 lat,

- czas wykonywania określonej pracy,

- część etatu,

- czas nieokreślony.

Rozmowa kwalifikacyjna

Niemieccy pracodawcy niechętnie widzą u siebie członków związków zawodowych czy kobiety spodziewające się dziecka, więc jak tylko mogą, starają się unikać zatrudniania takich osób.

Zgodnie z niemieckimi przepisami prawa pracy osoba, która spotka się z pytaniem o przynależność związkową lub zamiar posiadania dziecka, podczas rozmowy wstępnej może bezkarnie skłamać w odpowiedzi.

Podobnie mogą zostać potraktowane pytania dotyczące wyznania, uzależnienia od nikotyny, orientacji seksualnej czy niepełnosprawności.

Na pytania o wiek, choroby zakaźne czy uzależnienie od alkoholu lub narkotyków pracownik musi jednak odpowiedzieć zgodnie z prawdą. Może bowiem zostać zwolniony dyscyplinarnie, gdy pracodawca dowie się o takim oszustwie.

Zawarcie kontraktu

Zatrudnienie na etacie wiąże się koniecznością spisania umowy o pracę. Początkowo, przez pierwsze 30 dni, praca może jednak odbywać się na podstawie ustnych ustaleń.

Dopiero potem pracodawca ma obowiązek ująć je w pisemnym kontrakcie, który powinien zawierać następujące informacje:

- nazwa i adres pracodawcy oraz dane pracownika,
- data rozpoczęcia stosunku pracy,
- czas trwania umowy,
- miejsce pracy,
- opis obowiązków pracownika,
- wysokość i składniki wynagrodzenia, zasady przyznawania dodatków, premii,
- czas pracy,
- wymiar urlopu wypoczynkowego,
- okresy wypowiedzenia umowy o pracę,
- informacja o układach zbiorowych pracy czy wewnętrznych przepisach zakładowych nakładających na pracownika dodatkowe obowiązki lub dających mu ekstraprzywileje.