Wymeldowanie możliwe wtedy, gdy lokal opuszczono dobrowolnie

autor: Michał Walczak

źródło: Fotorzepa

+zobacz więcej zdjęć

Redakcja poleca:

• Jak pozbyć się niewdzięcznej córki
• Co właściciel i najemca mają do meldunku
• Wyjeżdżający muszą mieć do czego wracać
• Można wymeldować skazanego
• Właściciel lokalu stroną sprawy meldunkowej
• Meldunek nie może być fikcją

Opuszczenia miejsca pobytu stałego z powodu przymusu fizycznego czy psychicznego nie można uznać za pozostawienie dotychczasowego miejsca pobytu stałego

Tak postanowił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z 9 września 2010 r., II SA/Ol 540/10

Jaki jest problem

S.A. wniósł o wymeldowanie swojej żony I.A. z miejsca pobytu stałego. Burmistrz orzekł o odmowie wymeldowania z powodu braku przesłanek zastosowania art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, który stanowi podstawę do wydania decyzji o wymeldowaniu. Działanie I.A. nie posiadało przymiotu działań dobrowolnych, ale było następstwem lęku przed agresywnym zachowaniem męża. Opuszczenie mieszkania nastąpiło w chwili, kiedy mężczyzna powrócił do lokalu po odbyciu kary pozbawienia wolności za znęcanie się nad rodziną. Ponieważ odwołanie nie odniosło skutku, sprawa na skutek skargi trafiła do sądu.

Skąd to rozstrzygnięcie

WSA orzekł, że skarga nie jest zasadna.

Przypomniał, że na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych organ wydaje – na wniosek strony lub z urzędu – decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad trzy miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.

Trzeba zatem ustalić, czy wnioskowana do wymeldowania osoba opuściła miejsce pobytu stałego, przy czym przesłanka ta jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. Dla zaistnienia tej przesłanki konieczne jest, aby fizycznemu przebywaniu osoby w innym miejscu towarzyszyły wola opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu oraz zamiar stałego związania się z nowym miejscem, urządzenia w nim swego trwałego centrum życiowego.

Dla oceny zamiaru istotne znaczenie ma z kolei to, czy okoliczności faktyczne potwierdzają wolę osoby, czy też pozostają z nią w sprzeczności. Do okoliczności takich należą między innymi: sposób opuszczenia lokalu, koncentracja interesów życiowych w danym miejscu (przebywanie w nim w sensie fizycznym, praca, nauka itp.), a także obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w nim.

Sąd stwierdził, że I.A. opuściła miejsce pobytu stałego w lokalu mieszkalnym, jednakże opuszczenie miejsca pobytu stałego nie było dobrowolne i nie miało charakteru trwałego. Samo przebywanie przez uczestniczkę postępowania w innym lokalu nie świadczy jeszcze o zamiarze trwałego opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego.

Tymczasem opuszczenie lokalu powinno być dobrowolne, połączone z zabraniem wszystkich swoich rzeczy z zajmowanego lokalu i skoncentrowaniem swojego centrum życiowego poza miejscem pobytu stałego. W tej sprawie również te przesłanki nie zaistniały.

W sprawie brak także znamion trwałości w opuszczeniu spornego lokalu. Rezygnacja z prawa do przebywania w nim musi nastąpić w sposób wyraźny, poprzez złożenie stosownego oświadczenia woli oraz odpowiednie zachowanie.