Rachunkowość
Kiedy rozliczyć fakturę od audytora
Wiele firm ma wątpliwości, kiedy rozliczyć podatkowo wynagrodzenie biegłego rewidenta. Wszystko przez nieprecyzyjne odesłanie przez przepisy podatkowe do ustawy o rachunkowości
- W firmach odbywają się właśnie obowiązkowe audyty sprawozdań finansowych.
Firmy mają jednak wątpliwości, jak rozliczyć podatkowo wynagrodzenie biegłego rewidenta?
Odpowiada Damian Kubiś doradca podatkowy, partner w TPA Horwath :
Skoro do zbadania sprawozdania finansowego zobowiązują firmę przepisy o rachunkowości, to znaczy, że są to koszty związane z jej funkcjonowaniem. Bez ich poniesienia prowadzenie działalności byłoby niemożliwe. Nie ma więc żadnych wątpliwości, że wydatki związane z audytem są kosztem uzyskania przychodów.
Pojawia się jednak pytanie, kiedy je uwzględnić?
Przepisy podatkowe w tym zakresie nie są zbyt precyzyjne. Ustawa dzieli koszty na bezpośrednio związane z przychodem (np. zakup towarów przez firmę zajmującą się działalnością handlową) i inne niż bezpośrednio związane z przychodem (tzw. koszty pośrednie). Wydatki na audyt zaliczane są do tej drugiej kategorii. Nie można ich bowiem powiązać z konkretnym przychodem, pośrednio natomiast związane są z przychodami uzyskiwanymi przez przedsiębiorcę.
Zasady zaliczania kosztów pośrednich do kosztów uzyskania przychodów określone są w art. 15 ust. 4d ustawy o CIT. Wynika z niego ogólna reguła, że są one potrącalne w dacie ich poniesienia. Jest też wyjątek. Jeżeli koszty pośrednie dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy i nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, to należy podzielić je proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
Wyjątek ten nie będzie miał jednak zastosowania do kwot płaconych za obowiązkowy audyt. Są one bowiem związane z jednym rokiem podatkowym.
Decyduje więc dzień poniesienia. Tylko co to znaczy?
Tu pojawia się największy problem. Zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów uważa się dzień, na który ujęto (zaksięgowano) koszt w księgach rachunkowych na podstawie otrzymanej faktury lub rachunku, a w przypadku braku faktury (rachunku) na podstawie innego dowodu. Ustawodawca dodaje też, że nie są kosztem podatkowym kwoty ujęte jako rezerwy albo bierne rozliczenia międzyokresowe kosztów.
O momencie ujęcia decyduje więc prawo bilansowe.
Kiedy zgodnie z nim księguje się koszt?
Szkopuł w tym, że w księgach rachunkowych może się pojawić kilka operacji związanych z kosztami audytu. Teoretycznie, po raz pierwszy powinno się je zaksięgować w momencie podpisania umowy z biegłym rewidentem. Już wtedy bowiem pojawia się zobowiązanie wobec niego. W praktyce jednak spółki zazwyczaj dokonują takiego księgowania dopiero na koniec roku.
Zwykle księgowanie wygląda wtedy: Wn „Rozliczenie zakupionych usług”, Ma konta „Rozrachunki z dostawcami”. Takie księgowanie należy dokonać jeszcze przed wystawieniem przez audytora faktury. Z zawartej z nim umowy wynika bowiem kwota zobowiązania.
Jednocześnie umowa taka podpisywana jest jeszcze w roku, za który będzie przeprowadzony audyt chociażby dlatego, że biegły musi mieć możliwość wzięcia udziału w inwentaryzacji istotnych składników majątku. Oznacza to, że koszty będą przypisane do odpowiedniego roku obrotowego.
Z konta „Rozliczenie zakupionych usług” powinny być one następnie przeksięgowane na odpowiednie konto zespołu 4. W praktyce nie ma więc znaczenia, które księgowanie uznamy za istotne dla celów podatkowych. Oba nastąpią bowiem w roku, za który przeprowadzane jest badanie.
Z ustawy o CIT wynika, że koszty można ująć na podstawie dowodu innego niż faktura lub rachunek tylko, gdy te ostatnie nie zostały wystawione.
Czy to nie przeszkadza w ewidencjonowaniu kosztu na podstawie umowy z biegłym?
Przeczytaj więcej o: moment poniesienia kosztu, podatkowe rozliczenie nieobowiązkowego audytu, podatkowe rozliczenie wynagrodzenia audytora
Rekomenduj artykuł Oddano głosów:
