Prenumerata 2018 ju˜ż w sprzedża˜y - SPRAWD˜!

Postępowanie podatkowe

WSA ws. interpretacji podatkowej: można odmówić wykładni, ale nie na skróty

Fotolia
Przy analizie dopuszczalnoœci wydania interpretacji ze względu na klauzulę unikania opodatkowania fiskus nie może całkowicie pomijać limitów korzyœci, jakš może osišgnšć podatnik.

W listopadzie 2016 r. podatnik – udziałowiec w spółce z o.o. wystšpił o interpretację dotyczšcš możliwoœci zaliczenia do kosztów odpisów amortyzacyjnych po przekształceniu spółki z ograniczonš odpowiedzialnoœciš w komandytowš. Wyjaœnił, że w przyszłoœci planowane jest podwyższenie kapitału zakładowego sp. z o.o. poprzez aport składników majštkowych, przede wszystkim nieruchomoœci. Zaznaczył, że możliwe jest przekształcenie spółki z o.o. w spółkę osobowš – komandytowš. Podatnik zapytał, czy po przekształceniu będzie miał prawo (proporcjonalnie do jego udziału w zysku) zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od wartoœci poczštkowej aktywów w pełnej wysokoœci, także od tej jej częœci, która nie została przekazana na podwyższenie kapitału zakładowego spółki z o.o.

Interpretacji się jednak nie doczekał, bo fiskus doszedł do wniosku, że w sprawie nie może być ona wydana. Istnieje bowiem uzasadnione przypuszczenie, że elementy objęte wnioskiem mogš być przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a ordynacji podatkowej, tj. przepisów o klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania.

Podatnik nie zgadzał się z takš ocenš jego wniosku. W skardze do Wojewódzkiego Sšdu Administracyjnego w Gliwicach przekonywał, że czynnoœci opisane we wniosku o wydanie interpretacji nie mogš być uznane za „podjęte w celu osišgnięcia korzyœci podatkowej". Nie skutkowałyby też osišgnięciem „korzyœci podatkowej" ani nie mogš być uznane za „sztuczne".

Gliwicki WSA uwzględnił jego skargę. Przypomniał, że nie wydaje się interpretacji indywidualnej w zakresie tych elementów stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, co do których istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogš być przedmiotem tzw. decyzji zabezpieczajšcej wydanej z zastosowaniem art. 119a o.p.

W spornej sprawie sšd za szczególnie istotny uznał art. 119b § 1 pkt 1 o.p., zgodnie z którym klauzuli nie stosuje się, jeżeli korzyœć podatkowa lub suma korzyœci podatkowych osišgniętych przez podmiot z tytułu czynnoœci nie przekracza w okresie rozliczeniowym 100 tys. zł, a w przypadku podatków, które nie sš rozliczane okresowo – jeżeli korzyœć podatkowa z tytułu czynnoœci nie przekracza 100 tys. zł. W ocenie WSA, dokonujšc wykładni przepisów ograniczajšcych prawo do interpretacji indywidualnej należy przyjšć, że warunkiem koniecznym do wydania decyzji stwierdzajšcej unikanie opodatkowania jest istnienie „uzasadnionego przypuszczenia".

Pojęcie „uzasadnione przypuszczenie" odnosi się do podstawy faktycznej rozstrzygnięcia odmawiajšcego wydania interpretacji. Odmawiajšc wydania interpretacji organ musi zatem dysponować informacjami wynikajšcymi z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), pozwalajšcymi przyjšć, że możliwoœć wydania decyzji stwierdzajšcej unikanie opodatkowania jest oparta na konkretnych informacjach, a nie domysłach czy wyczuciu organu, względnie całkowitym pominięciu niektórych przesłanek wydania decyzji zabezpieczajšcej.

Zdaniem WSA analiza dopuszczalnoœci wydania interpretacji nie może całkowicie pomijać art. 119b § 1 o.p. Skoro bowiem klauzuli nie stosuje się, jeżeli korzyœć podatkowa lub suma nie przekracza w okresie rozliczeniowym 100 tys. zł, to analiza tego zagadnienia ma bezpoœrednie znaczenie dla zastosowania art. 14b § 5b o.p. Sšd zauważył, że w spornej sprawie fiskus nie rozważył w ogóle tych przesłanek dotyczšcych limitu korzyœci, choć analiza taka była konieczna. Jeżeli bowiem do wydania decyzji zabezpieczajšcej konieczne jest ustalenie, że korzyœć podatkowa w danym okresie przekracza 100 tys. zł, to nawet przesšdzenie istnienia wszystkich innych przesłanek wyklucza jej wydanie w razie osišgnięcia korzyœci na niższym poziomie.

Jak podkreœlił sšd, fiskus wskazujšc na „uzasadnione przypuszczenie" spełnienia przesłanek do zastosowania klauzuli zobowišzany jest do jego wykazania, w tym ustalenia czy korzyœć podatkowa lub suma korzyœci nie przekracza 100 tys. zł.

Wyrok Wojewódzkiego Sšdu Administracyjnego w Gliwicach z 7 lutego 2018 r. (I SA/Gl 752/17).

Komentarz eksperta

Konrad Filip Turzyński, doradca podatkowy, partner w kancelarii KNDP Kolibski, Nikończyk, Dec & Partnerzy

Od lipca 2016 r., gdy w życie weszły przepisy ogólnej klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania (GAAR), uzyskiwanie interpretacji indywidualnych prawa podatkowego stało się bardzo utrudnione. Gdy fiskus nabierze uzasadnionego podejrzenia, że opisywane zdarzenie może stanowić obejœcie przepisów podatkowych, odmówi wydania interpretacji. Z możliwoœci tej administracja zaczęła od razu skwapliwie korzystać. Ponieważ postanowienia w tej sprawie nie sš publikowane, odmiennie niż interpretacje, problem nie jest widoczny dopóki wnioskodawca nie zaskarży takiego postanowienia do sšdu.

Z własnego doœwiadczenia mogę powiedzieć, że fiskus widzi obejœcie prawa podatkowego zarówno w darowiznach w rodzinie, wkładach niepieniężnych do spółek, jak i rozwišzywaniu tych spółek – wydaje się, że nie ma zdarzenia odpornego na tego rodzaju zarzut. Sytuacja ta jest o tyle dziwna, że nawet w razie wydania interpretacji, nie daje ona wnioskodawcy ochrony, jeœli dotyczy czynnoœci stanowišcych obejœcie prawa. Zabezpieczenie systemu jest więc podwójne. Tym bardziej więc nieuzasadnione wydaje się odmawianie wydawania interpretacji w sytuacjach innych niż te w sposób oczywisty stanowišce obejœcie przepisów.

Stanowisko sšdu jest jak najbardziej słuszne. Fiskus odmawia wydania interpretacji tak lekkš rękš, że zapomina o przesłankach negatywnych zastosowania klauzuli GAAR. Jeœli one wystšpiš, trudno aby organ miał uzasadnione przypuszczenie zastosowania tej klauzuli, skoro z przepisów wprost wynika brak takiej możliwoœci. Nie powinniœmy więc mieć do czynienia z odmowš wydania interpretacji, gdy korzyœć wynikajšca z okreœlonego rozumienia przepisów nie przekracza 100 tys. zł, jak i w sytuacji, gdy system przepisów prawa podatkowego jest zabezpieczony w inny sposób niż poprzez ogólnš klauzulę.

ródło: Rzeczpospolita

WIDEO KOMENTARZ

REDAKCJA POLECA

NAJNOWSZE Z RP.PL