Prenumerata 2018 ju˜ż w sprzedża˜y - SPRAWD˜!

Podatek dochodowy

Faktoring odwrotny zwalnia z obowišzku korekty kosztów - wyrok NSA

123RF
Firmy, za które bank w terminie regulował dług wobec kontrahenta, nie musiały korygować kosztów podatkowych – uznał Naczelny Sšd Administracyjny.

Podatnicy, którzy korzystali z tzw. faktoringu odwrotnego i nie korygowali kosztów podatkowych, mogš spać spokojnie. W czwartek Naczelny Sšd Administracyjny potwierdził, że spłata długu w terminie przez bank zwalniała z obowišzku korekty kosztów.

Kłopotliwa procedura

Przypomnijmy: chodzi o sankcyjnš procedurę obowišzujšcš od poczštku 2013 do końca 2015 r., która miała wyeliminować zatory płatnicze. Sprowadzała się do tego, że podatnicy, którzy nie spłacali długów w terminie, po okreœlonym czasie musieli korygować koszty podatkowe (dawny art. 24d ustawy o PIT i art. 15b ustawy o CIT). Przepisy od poczštku obowišzywania budziły wiele wštpliwoœci. Jedna z nich dotyczyła instytucji, o którš spór przesšdził NSA.

Spółka we wniosku o interpretację wyjaœniła, że zawarła z jednym z banków umowę z kategorii faktoringu odwrotnego. Sprowadza się on do tego, że bank spłaca jej długi wobec kontrahentów. Mówišc najproœciej, spółka zleca bankowi dokonanie zapłaty należnoœci na rzecz dostawcy w powišzaniu z konkretnš fakturš. Chodzi o to, żeby kontrahent dostał należne mu pieniężne przed upływem terminów płatnoœci. Potem już w dłuższych terminach spółka rozlicza się z bankiem, który wszedł w prawa zaspokojonego wierzyciela.

Firma chciała się upewnić, czy korzystajšc z faktoringu, musi korygować koszty podatkowe. Sama uważała, że nie, bo bank spłaca jej długi wobec kontrahentów przed upływem ustawowych terminów, od których zależy obowišzek korekty. W jej ocenie nie ma znaczenia, że ona sama rozlicza się z bankiem po ich upływie.

Ta argumentacja nie przekonała skarbówki. Jej zdaniem wstępne dokonywanie płatnoœci na rzecz wierzyciela (kontrahentów) przez bank nie powoduje, że spółka jako nabywca towarów i usług poniesie ich ciężar. I choć wierzyciele otrzymajš należnoœci, to jak tłumaczyli urzędnicy, œrodki te nie będš pochodzić od podatnika, tylko od banku. Za moment zapłaty przez spółkę należy zatem uznać chwilę, w której faktycznie spłaci ona bank.

Tego rygorystycznego podejœcia fiskusowi nie udało się jednak przeforsować przed sšdem. Najpierw racji nie przyznał mu Wojewódzki Sšd Administracyjny w Gliwicach. Podkreœlił, że przepis szczególny o charakterze sankcyjnym powinien być interpretowany œciœle. A żadna wykładnia spornego przepisu nie prowadzi do wniosku, do którego doszedł fiskus.

Fiskus nie ma racji

Zdaniem WSA z przepisu tego nie wynika, że wyłšcznie podatnik może uregulować zobowišzanie, tak by nie powstała koniecznoœć zmniejszenia kosztów. Dlatego uregulowanie zobowišzania przez bank przed upływem ustawowego terminu powoduje, że nie powstaje obowišzek korekty kosztów. Sšd zwracał uwagę, że w spornym przypadku cel regulacji zostaje osišgnięty – wierzyciel jest chroniony.

To stanowisko potwierdził NSA. Nie miał wštpliwoœci, że gdy bank przed upływem terminu okreœlonego przez ustawodawcę spłacił dług podatnika, nie trzeba było stosować sankcyjnej procedury i korygować kosztów. Jak tłumaczyła sędzia NSA Beata Cieloch, osoba trzecia może skutecznie uregulować zobowišzanie. Wyrok jest prawomocny.

Sygnatura akt: II FSK 1816/15

masz pytanie, wyœlij e-mail do autorki: a.tarka@rp.pl

Opinia

Krzysztof J. Musiał, doradca podatkowy, partner w kancelarii Musiał i Partnerzy

Wyrok NSA trzeba przyjšć z uznaniem. Regulacje zwišzane z faktoringiem sprawiajš fiskusowi dużo problemów. Generalnie administracja skarbowa stała na stanowisku, iż podatnik, który na podstawie umowy faktoringowej regulował należnoœci, powinien skorygować swoje koszty. Jest to na gruncie prawa cywilnego oczywiœcie błędny wniosek. Taki podatnik regulował swojš należnoœć na podstawie cywilnoprawnej instytucji przekazu, czyli w jego imieniu regulował jš faktor, zaœ podatnik powinien zwrócić mu tę kwotę plus zapłacić za usługę faktoringu. W sposób oczywisty ta forma zapłaty wygaszała roszczenie, a wierzytelnoœć przestawała istnieć. Nie zaistniała więc przesłanka skorygowania kosztów podatnika o niezapłacone faktury, gdyż zostały one uregulowane.

ródło: Rzeczpospolita

WIDEO KOMENTARZ

REDAKCJA POLECA

NAJNOWSZE Z RP.PL