Prenumerata 2018 ju˜ż w sprzedża˜y - SPRAWD˜!

Podatek dochodowy

Zwrot kosztów przejazdu oraz noclegu jest przychodem pracownika

123RF
Zapewnienie przez pracodawcę niezbędnych przejazdów czy zakwaterowania w zwišzku z wykonywaniem obowišzków służbowych nie zawsze jest dla osoby zatrudnionej neutralne podatkowo.

Tak wynika z interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 12 kwietnia 2017 r. (1061-IPTPB3.4511.3.2017.2.KJ).

Zgodnie ze stanem faktycznym wynikajšcym z interpretacji:

- Wnioskodawca działa w branży górnictwa odkrywkowego. Na zlecenie wydobywa surowce mineralne ze złóż należšcych do jego klientów;

- Zlecenia trwajš od kilku tygodni do kilku miesięcy i wišżš się z koniecznoœciš dojazdów pracowników (operatorów specjalistycznego sprzętu), zatrudnionych w ramach umowy o pracę, na miejsca wykonywania zleceń;

- Ze względu na znaczne odległoœci (do 100 km w jednš stronę) wnioskodawca zamierza pokryć pracownikom zwiększone koszty dojazdów i ewentualnych noclegów;

- W umowie o pracę jako miejsce wykonywania pracy pracownicy majš wskazany okreœlony region obejmujšcy np. województwo lub powiat.

Wnioskodawca zadał pytanie czy zwrot pracownikom niezbędnych kosztów dojazdu oraz noclegów jest Ÿródłem przychodu pracownika. Jego zdaniem, nie powstanie przysporzenie majštkowe po stronie pracownika, gdyż:

- praca operatorów ma charakter mobilny,

- sš to niezbędne koszty,

- sš one ponoszone w interesie pracodawcy w celu wykonywania kontraktów.

Organ podatkowy nie zgodził się jednak ze stanowiskiem wnioskodawcy. Powołujšc się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r. (K 7/13) w zakresie nieodpłatnych œwiadczeń na rzecz pracowników oraz na orzecznictwo sšdów administracyjnych, organ uznał, że w tym przypadku mamy do czynienia z oddelegowaniem, którego nie można utożsamiać ani z podróżš służbowš, ani z pracš mobilnš. W zwišzku z tym nie można zastosować analogicznego rozwišzania do pracownika oddelegowanego i uznać, że zapewnienie bezpłatnego zakwaterowania oddelegowanemu pracownikowi leży wyłšcznie w interesie pracodawcy oraz służy wyłšcznie realizacji obowišzku pracowniczego, tak jak ma to miejsce w przypadku pracownika mobilnego.

Komentarz eksperta

Joanna Orman, starsza konsultantka w Dziale Doradztwa Podatkowego EY w Zespole People Advisory Services

Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r. przyczynił się do ujednolicenia wykładni organów podatkowych w odniesieniu do różnych œwiadczeń przyznawanych pracownikom i jest on chętnie przez nie powoływany, jako zawierajšcy cenne wskazówki i dyrektywy co do sposobu rozumienia pojęcia nieodpłatnego œwiadczenia w kontekœcie tzw. benefitów pracowniczych. Organy podatkowe nie zawsze jednak wyprowadzajš z wyroku wnioski korzystne dla podatników.

W przedmiotowej sprawie organ uznał, że nie mamy do czynienia z pracš o charakterze mobilnym, ponieważ operatorzy nie przemieszczajš się stale i nieustannie tak jak np. przedstawiciele handlowi, lecz przez dłuższy czas wykonujš pracę w jednym miejscu. Zdaniem organu:

- pracownicy wykonujš zadania służbowe w miejscu oddelegowania, tj. w nowym miejscu pracy przyjętym i zaakceptowanym przez pracownika w drodze porozumienia stron;

- to z kolei prowadzi do wniosku, że w przypadku braku ze strony pracodawcy œwiadczenia w postaci zakwaterowania lub pokrycia zwiększonych kosztów dojazdu, pracownik i tak musiałby ponieœć ten wydatek;

- tym samym, przyjęcie œwiadczenia oferowanego przez pracodawcę leży w interesie pracownika, gdyż jest równoznaczne z uniknięciem przez niego wydatku.

Po wyroku Trybunału Konstytucyjnego można zauważyć, że o ile organy podatkowe akceptujš brak przysporzenia z tytułu tego typu wydatków po stronie pracowników mobilnych, np. przedstawicieli handlowych, serwisantów (np. interpretacje Izby Skarbowej w Poznaniu: z 17 stycznia 2017 r., 3063-ILPB1-1.4511.314.2016.2.APR i z 2 listopada 2016 r., ILPB1-1/4511-1-157/16-3/AMN), o tyle w przypadku pracowników oddelegowanych prezentujš odmienny poglšd. Można mieć wštpliwoœci czy takie podejœcie jest uzasadnione, tym bardziej, że opiera się ono przede wszystkim na twierdzeniu, że skoro pracownik wyraził zgodę na wykonywanie zadań służbowych w miejscu oddelegowania, tj. w nowym miejscu pracy (przyjętym i zaakceptowanym przez pracownika w drodze porozumienia stron), to œwiadczenie w postaci noclegu oraz zwrotu kosztów dojazdu leży w interesie pracodawcy.

Należy przy tym zwrócić uwagę, że w stanie faktycznym sprawy nie mamy do czynienia z typowym oddelegowaniem (choć nie jest to również typowa praca o charakterze mobilnym). Sytuacja operatorów zbliżona jest do sytuacji pracowników budowlanych (majšcych tzw. ruchome miejsce wykonywania pracy). Zmiennoœć miejsca wykonywania pracy stanowi immanentnš cechę ich stosunku pracy i jest zwišzana z koniecznoœciš wywišzania się z obowišzków wynikajšcych z umowy o pracę. Ich miejsce wykonywania pracy jest bowiem uzależnione od miejsca, gdzie znajduje się plac budowy lub – tak jak w przedmiotowej sprawie – miejsce wydobycia złóż. Ponoszone wydatki sš więc wymuszone specyfikš ich pracy i normalnie pracownicy nie musieliby ponosić tych kosztów. Można zatem uznać, że sš ponoszone w interesie pracodawcy, który z uwagi na specyfikę swojej działalnoœci musi zapewnić pracownikom warunki pracy pozwalajšce na częste zmiany miejsca jej wykonywania.

Zaprezentowane przez organ stanowisko niestety nie jest odosobnione, czego przykładem jest chociażby interpretacja Izby Skarbowej w Warszawie z 10 sierpnia 2016 r. (IPPB4/4511-741/16-2/GF) dotyczšca pracowników budowlanych czy też wyrok WSA w Poznaniu z 29 czerwca 2017 r. (I SA/Po 61/17) dotyczšcy pracowników oddelegowanych długoterminowo do pracy w innym kraju.

Współautorem komentarza jest Filip Kotarski, menedżer w Dziale Doradztwa Podatkowego EY w Zespole People Advisory Services.

ródło: Rzeczpospolita

WIDEO KOMENTARZ

REDAKCJA POLECA

NAJNOWSZE Z RP.PL