Prenumerata 2018 ju˜ż w sprzedża˜y - SPRAWD˜!

Podatek dochodowy

Najem sprzętu komputerowego z Niemiec bez podatku u źródła - wyrok NSA

123RF
Opodatkowanie należnoœci licencyjnych zdeterminowane jest zasadniczym przeznaczeniem urzšdzeń danego typu, a nie potencjalnš możliwoœciš wykorzystania w firmie podatnika.

Spółka zajmuje się m.in. produkcjš metalowych wyrobów gotowych. Na rzecz niemieckiej spółki komandytowej realizuje płatnoœci m.in. z tytułu opłat za leasing sprzętu komputerowego. Jej wspólnikami sš osoby fizyczne oraz osoba prawna będšce niemieckimi rezydentami podatkowymi. Zgodnie z niemieckimi przepisami prawa podatkowego spółka komandytowa nie jest podatnikiem podatku dochodowego, jego podatnikami sš natomiast wspólnicy. Firma posiada certyfikaty rezydencji wszystkich wspólników spółki komandytowej, na rzecz której realizuje płatnoœci z tytułu leasingu sprzętu komputerowego. Zapytała, czy będzie zobowišzana do pobrania podatku dochodowego u Ÿródła od wynagrodzenia wypłacanego na rzecz spółki niemieckiej z tytułu rat leasingowych płaconych za sprzęt komputerowy.

Fiskus odpowiedział, że tak. Zauważył, że „urzšdzenie przemysłowe" to urzšdzenie służšce do wykonywania danej czynnoœci w przemyœle, w szerokim znaczeniu tego słowa. Powinno ono zatem obejmować także leasingowany sprzęt komputerowy (komputery stacjonarne, notebooki, serwery, macierze dyskowe), które spółka wykorzystuje w prowadzonej działalnoœci. Zdaniem urzędników sprzęt komputerowy jest ważnym elementem nowoczesnej gospodarki, majšcym szerokie zastosowanie w przemyœle.

W konsekwencji sprzęt komputerowy, który jest przedmiotem umowy leasingu i jest wykorzystywany w prowadzeniu działalnoœci, należy zaliczyć do urzšdzeń przemysłowych, o których mowa w art. 12 ust. 3 polsko-niemieckiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Innego zdania był Wojewódzki Sšd Administracyjny w Bydgoszczy, do którego spółka zaskarżyła interpretację. Stwierdził, że najem sprzętu komputerowego nie podlega opodatkowaniu CIT, bo chociaż sš to urzšdzenia ułatwiajšce pracę, to jednak nie można uznać ich za urzšdzenia przemysłowe. W ocenie sšdu zastosowanie komputera jest bardzo szerokie i nie ogranicza się do przemysłu. W konsekwencji, zdaniem sšdu, pojęcie „urzšdzenie przemysłowe" należy rozumieć jako „składnik majštku pełnišcy pomocniczš funkcję w ramach procesu przemysłowego rozumianego jako cišg działań mechanicznych lub chemicznych służšcych do masowej produkcji towarów". Takim urzšdzeniem nie jest sprzęt komputerowy wykorzystywany przez skarżšcš.

Ostatecznie stanowisko korzystne dla spółki potwierdził Naczelny Sšd Administracyjny. NSA nie miał wštpliwoœci, że sprzęt wynajmowany przez spółkę należy zaliczyć do urzšdzeń, jednak w jego ocenie przy interpretacji spornych przepisów nie można pomijać przymiotnika „przemysłowy". Przemysł oznacza natomiast „produkcję materialnš polegajšcš na wytwarzaniu produktów w sposób masowy przy użyciu urzšdzeń mechanicznych".

NSA uznał, że wynajmowany przez spółkę sprzęt nie jest urzšdzeniem przemysłowym, ponieważ nie jest ze swej istoty przeznaczony do procesu masowej produkcji. Niewštpliwie każde urzšdzenie przemysłowe jest urzšdzeniem ułatwiajšcym pracę, ale nie każde urzšdzenie ułatwiajšce pracę jest urzšdzeniem przemysłowym. W spornym przypadku, zdaniem NSA, sprzęt komputerowy służył nie do bezpoœredniej obsługi procesu produkcji przemysłowej, ale był też wykorzystywany do prac biurowych, majšcych względem właœciwego przedmiotu działalnoœci gospodarczej znaczenie jedynie pomocnicze. Jak podkreœlił sšd, opodatkowanie należnoœci licencyjnych zdeterminowane jest zasadniczym przeznaczeniem urzšdzeń danego typu, pozwalajšcym na kwalifikację jako urzšdzenia przemysłowe, a nie potencjalnš możliwoœciš wykorzystania w działalnoœci podatnika.

Wyrok Naczelnego Sšdu Administracyjnego z 18 maja 2017 r. (II FSK 1204/15). Š?

—Aleksandra Tarka

masz pytanie, wyœlij e-mail do autorki: a.tarka@rp.pl

Komentarz eksperta

Konrad Filip Turzyński, doradca podatkowy, partner w KNDP Kolibski, Nikończyk, Dec & Partnerzy

Linia orzecznicza dotyczšca należnoœci płaconych przez polskich podatników podmiotom zagranicznym za korzystanie ze sprzętu komputerowego wydaje się utrwalona. Już co najmniej od 2010 r. sšdy zwracajš uwagę na koniecznoœć brania pod uwagę znaczenia słowa „przemysłowe". W konsekwencji nie każdy komputer będzie urzšdzeniem przemysłowym, a jedynie taki, który jest używany do realizacji konkretnych procesów zwišzanych z produkcjš. Przykładowo, orzeczenia w tym duchu wydawały chociażby WSA w Poznaniu (6 grudnia 2016 r., I SA/Po 392/16) WSA we Wrocławiu (7 marca 2010 r., I SA/Wr 1857/09; 21 stycznia 2016 r., I SA/Wr 1824/15) czy WSA w Gorzowie Wielkopolskim (2 lutego 2016 r., I SA/Go 481/15) a także NSA (20 lutego 2012 r., II FSK 1476/10).

Pomimo tych przeważajšco korzystnych dla podatników orzeczeń, a także wprowadzonej niedawno zasady interpretowania wštpliwoœci prawnych na korzyœć podatnika, fiskus konsekwentnie broni swojego stanowiska na przekór podatnikom. Trudno uznać, że takie zachowanie buduje zaufanie do organów podatkowych, a tym bardziej realizuje wspomnianš zasadę rozstrzygania wštpliwoœci na korzyœć podatnika.

W kontekœcie urzšdzeń przemysłowych i podatku u Ÿródła pobieranego za wypłaty podmiotom zagranicznym trzeba też pamiętać o podobnych sporach dotyczšcych opłat za korzystanie z programu komputerowego. W tym przypadku spory dotyczyły tego, czy opłata za program komputerowy jest należnoœciš licencyjnš w rozumieniu polskich przepisów i umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. Problem wynikał głównie z różnic w treœci poszczególnych umów i braku wyraŸnego wskazania w częœci z nich należnoœci za korzystanie z programu komputerowego jako należnoœci licencyjnej. Na szczęœcie także i w tym przypadku mamy do czynienia z ukształtowanš liniš (np. II FSK 2677/13, I SA/Rz 1121/15).

ródło: Rzeczpospolita

WIDEO KOMENTARZ

REDAKCJA POLECA

NAJNOWSZE Z RP.PL