Prenumerata 2018 ju˜ż w sprzedża˜y - SPRAWD˜!

Kadry

Dyscyplinarka za wychodzenie z pracy podczas przerwy

123RF
Pracownik nie dysponuje przerwami w pracy w sposób dowolny. Powinien stosować się do zasad ustalonych przez pracodawcę.

Dotyczy to zarówno przerwy wliczanej, jak i niewliczanej do czasu pracy. Umyœlne i uporczywe naruszanie przez pracownika zakładowych przepisów dotyczšcych korzystania z przerw, w tym samowolne opuszczanie firmy w tym czasie, może stanowić przyczynę uzasadniajšcš rozwišzanie umowy o pracę bez wypowiedzenia.

Tak orzekł Sšd Najwyższy w wyroku z 16 marca 2017 r. (I PK 124/16).

Stan faktyczny

Pracownik naruszył ustalone w regulaminie zasady korzystania z przerw od pracy. Wielokrotnie w ich trakcie wychodził poza zakład pracy, bez wiedzy i zgody pracodawcy. Mimo zwrócenia mu na to uwagi, nie zmienił zachowania. W zwišzku z tym pracodawca podjšł decyzję o wypowiedzeniu mu umowy o pracę. Pracownik odwołał się do sšdu, wnoszšc o przywrócenie do pracy.

Rozstrzygnięcia sšdów

Sšd pierwszej instancji uwzględnił powództwo pracownika. Sšd drugiej instancji zmienił wyrok. Stwierdził, że rozwišzanie stosunku pracy było uzasadnione. Sprawa trafiła do Sšdu Najwyższego.

Sšd Najwyższy stwierdził, że pracownik nie może w sposób dowolny korzystać z płatnej przerwy od pracy, w tym samowolnie opuszczać zakładu. Naruszanie przez pracownika ustalonych przez pracodawcę zasad korzystania z przerw może uzasadniać rozwišzanie z nim umowy o pracę.

Zdaniem ekspertów

Grzegorz Larek, prawnik w kancelarii Raczkowski Paruch

Robert Stępień, radca prawny, starszy prawnik w kancelarii Raczkowski Paruch

Zasady korzystania z przerw od pracy ustala pracodawca, a korzystanie przez pracownika z prawa do przerwy powinno się odbywać z poszanowaniem regulaminu pracy i ustalonego w zakładzie pracy porzšdku. Pracownik nie może dysponować przerwami w sposób dowolny, pozbawiony kontroli ze strony pracodawcy. W szczególnoœci nie może samowolnie decydować o wykorzystaniu płatnej przerwy poza siedzibš pracodawcy lub poza innym miejscem wyznaczonym do wykonywania pracy (chyba że pracodawca wyraŸnie to dopuszcza).

Opuszczenie miejsca pracy w czasie pracy, w tym podczas przerw wliczanych do czasu pracy, bez powiadomienia, zgody lub akceptacji pracodawcy, może uzasadniać zastosowanie wobec pracownika sankcji przewidzianych w prawie pracy, nie wyłšczajšc zwolnienia dyscyplinarnego.

Sšd Najwyższy wskazał, że również w odniesieniu do przerw niewliczanych do czasu pracy ich czas, cel oraz miejsce wykorzystania może podlegać regulacji układowej, regulaminowej lub umownej. Może się to ograniczać do obowišzku informowania, dokšd pracownik się udaje i kiedy wróci albo do odnotowywania godziny wyjœcia i powrotu do pracy.

W komentowanym wyroku SN potwierdził, że stosunek podporzšdkowania pracownika względem pracodawcy obejmuje nie tylko czas wykonywania pracy, ale też czas przerw. Korzystanie z płatnej przerwy w pracy zaliczanej do czasu pracy (art. 134 k.p.) wymaga co do zasady przebywania w siedzibie pracodawcy lub w innym miejscu wyznaczonym lub akceptowanym przez pracodawcę do jej wykorzystania. Z kolei w przypadku przerw niewliczanych do czasu pracy (art. 141 k.p.), zasady mogš być inne, ale ta materia również podlega ukształtowaniu przez pracodawcę. Właœciwym miejscem na uregulowanie takich kwestii jest układ zbiorowy pracy lub regulamin pracy, a w przypadku najmniejszych pracodawców – stosowne zarzšdzenie obwieszczone pracownikom.

ródło: Rzeczpospolita

WIDEO KOMENTARZ

REDAKCJA POLECA

NAJNOWSZE Z RP.PL