Prenumerata 2018 ju˜ż w sprzedża˜y - SPRAWD˜!

Firma

ADR czyli koncyliacja - metoda rozwišzywania sporów dla przedsiębiorców

Adobe Stock
Obok mediacji do rozwišzywania sporów wykorzystywana jest także koncyliacja. Szczególnie popularna jest w USA oraz w krajach europejskich z ugruntowanš praktykš ADR (Alternative Dispute Resolution). Jest to metoda nadal rzadko wykorzystywana w Polsce.

Co do zasady polega na rozpatrzeniu sporu przez niezależnego koncyliatora, bšdŸ specjalnš komisję koncyliacyjnš. Może to być komisja stała lub powołana ad hoc przez strony sporu. Istnieje specjalny tryb powoływania komisji koncyliacyjnej. I tak każda ze stron sporu powołuje swoich koncyliatorów, a następnie skład komisji zostaje uzupełniony o koncyliatorów neutralnych w liczbie zapewniajšcej im większoœć w komisji. Nie można wszczšć postępowania koncyliacyjnego bez zgody drugiej strony sporu.

Rolš koncyliatora lub komisji jest zaproponowanie rozstrzygnięcia, które byłoby do przyjęcia przez przedsiębiorców - strony sporu, albo pozwoliłoby im na wypracowanie własnego rozstrzygnięcia. Wnioski komisji sš tylko propozycjš do stron, bez mocy wišżšcej.

Koncyliatorzy kontrolujš proces rozwišzywania konfliktu, chroniš przed jego eskalacjš, pomagajš stronom zrozumieć problem, dokonać analizy konsekwencji różnych rozwišzań. W przypadkach szczególnych konfliktów mogš poœredniczyć w utrzymaniu komunikacji między stronami. Wybór rozwišzania zawsze należy do uczestników postępowania, natomiast opracowaniem końcowego porozumienia zajmujš się koncyliatorzy. Oczywiœcie cała procedura podobnie jak w przypadku mediacji ma charakter poufny, a materiały zebrane przez komisję nie mogš być wykorzystane w dalszym postępowaniu bez zgody stron.

Niejednokrotnie obydwa pojęcia koncyliacji i mediacji sš w Polsce mylone lub też ich odróżnienie nastręcza problemy w praktyce. Często też słyszy się, że koncyliacja ma być jednš z postaci mediacji, wyróżniajšcš się tym, że koncyliator nie bierze bezpoœredniego udziału w procesie uzgadniania sposobu rozwišzania sporu, a jedynie ogranicza się do ułatwienia komunikacji między, np. przedsiębiorcami przez uzgadnianie stanowisk.

Według innych założeń, różnica między mediacjš i koncyliacjš polega na tym, że w ramach mediacji mediator ma jedynie stworzyć warunki do zawarcia porozumienia, samo rozwišzanie sporu musi się wywodzić od stron, a nie może być ustalone lub zaproponowane przez mediatora. Z kolei w ramach koncyliacji – koncyliator proponuje stronom pojednawcze zakończenie istniejšcej między nimi sytuacji spornej, a nie tylko łagodzi napięcia między stronami. Jest on uprawniony do przedstawienia stronom propozycji rozwišzania sporu, która nie jest jednak wišżšca i w każdej chwili może zostać przyjęta albo odrzucona.

Wydaje się, że na gruncie polskich rozwišzań mediator także może proponować, wskazywać stronom ewentualne kierunki potencjalnej ugody. Jak więc widać zasadniczš różnicš pomiędzy mediacjš a koncyliacjš jest fakt, iż to koncyliator bšdŸ komisja koncyliacyjna sama formułuje propozycję załatwienia sporu, a nie wspólnie ze stronami sporu.

Jakkolwiek definiowalibyœmy mediacje i koncyliacje obie metody alternatywnego rozwišzywania sporów sš rozwišzaniami tańszymi i szybszymi od tradycyjnego procesu. Dajš stronom poczucie większej kontroli nad sporem i jego rozwišzaniami.

Wydaje się, że sięganie do alternatywnych metod rozwišzywania konfliktów to kwestia kultury prawnej stron. Niejednokrotnie także to wynik zimnej kalkulacji kosztów i wczeœniejszych doœwiadczeń zwišzanych z rozwišzywaniem sporów.

Ewelina Stobiecka, radca prawny, partner zarzšdzajšcy w Kancelarii Taylor Wessing w Warszawie, inicjator i koordynator Międzynarodowego Centrum Mediacji

Paweł Krzak, prawnik, stażysta w Kancelarii Taylor Wessing w Warszawie

ródło: Rzeczpospolita

WIDEO KOMENTARZ

REDAKCJA POLECA

NAJNOWSZE Z RP.PL